Ik loop zo achter met alles dat ik nog niet eens heb geschreven over het fantastische Prinsengrachtconcert dat ik onlangs samen met een vriendin bijwoonde. Fenomenaal spelend violiste Sarah Chang (op de foto in het blauw) genoot met volle teugen en was zichtbaar geraakt toen de duizenden mensen op de gracht heel zachtjes het slotnummer begonnen mee te zingen: Aan de Amsterdamse grachten. Een echt kippenvelmoment.
Ik schreef al over de fantastische ceremonie die mijn vriendinnen voor mij organiseerden naar aanleiding van mijn afstuderen maar de echte bul uitreiking zal pas plaatsvinden op 21 oktober a.s.
Het onderzoek zelf is in een bescheiden papieren oplage verschenen voor officiële doeleinden en intimi maar hier op mijn website als pdf te downloaden. Als jij één van de honderden mensen bent die mee heeft gewerkt aan het onderzoek is het ook leuk om te kijken wat de resultaten zijn.
Het bruist en borrelt dit weekend op het Java Eiland in Amsterdam want daar is de Uitmarkt gaande die het culturele seizoen 2008/2009 inluidt. Tot grote vreugde van de vele bezoekers is het prachtig weer en is het heerlijk toeven op de grasvelden en andere zitplekken in het zonnetje. Wie goed heeft opgelet is er al het één en ander voorbij gekomen op de televisie. Vanavond de musical sing-a-long en dan kan het seizoen beginnen.
Scriptie is af en goedgekeurd. Een zeven verdiende ik er tot mijn grote vreugde mee. De studie is nu na negen jaar dus klaar en ik mag mij Meester in de Rechten noemen. Hoewel mijn officiële buluitreiking nog wel even op zich zal laten wachten (dat doet men bij de UU in bulkverband) stromen de felicitaties, kaarten en kadootjes al binnen.
Mijn vriendinnen van Pretty Purple hadden dat wel op een heel bijzondere wijze vormgegeven door een eigen buluitreiking te organiseren. Voor de gelegenheid werd ik omhangen met bijpassende rode versierselen: balanstassen als symbool voor het evenwicht dat Vrouwe Justitia in stand houdt en een speciale Red Graduation Hat. Dat ik buitengewoon vereerd was behoeft geen betoog, te meer vanwege de buitengewoon lovende woorden waarmee deze buluitreiking gepaard ging. Naast de titel Meester in de Rechten mag ik vanaf nu officieel de titel Webmeesteres voeren. De echte buluitreiking schijnt niet veel om het lijf te hebben maar ik heb in ieder geval al een indrukwekkende ceremonie achter de rug.
Binnenkort is de pdf van mijn scriptie hier te downloaden.
Het is hier stil geweest maar dat had een reden. Het waren namelijk turbulente tijden op een aantal fronten. Ik was druk met werk, als ik niet werkte sloot ik mij op in mijn werkkamer om mijn scriptie af te maken en daarna ben ik nog lekker een weekje op vakantie geweest. De vakantie besteedde ik aan een fotografie werkplaats op Buitenkunst. Lekker een weekje uitwaaien in de polder met niks anders aan je hoofd dan je foto opdracht van die dag. Ik heb er van genoten. Dat was niet in de laatste plaats te danken aan het enorm inspirerende gezelschap van de buren in ons 'straatje' op het terrein met wie we vanaf dag één een boeiend contact hadden. Dat ontwikkelde zich tot gezellige sessies onder onze tarp met menig glaasje wijn en andere buurtactiviteiten. En natuurlijk vele voorstellingen en presentaties in de avonduren. Hierboven een foto van iemand die nog tot in de kleine uurtjes zat te oefenen op daar goed voor de dag te komen.
Gisteren was het noodweer maar dat mocht de Paradegangers niet deren. Zelfs het verpozen aan één van de vele tafeltjes ging gewoon door, onder een paraplu dan maar!
Maria en ik kennen elkaar van De Meevaart, een buurthuis in de Indische Buurt in Amsterdam waar we allebei vanaf ons 19e jaar vaak kwamen. Nou ja, dat is eigenlijk een understatement, we woonden er bijna. Wij en vele andere jongeren die er bijna een soort leefgemeenschap vormden. Het buurthuis stond onder leiding van een pater, zoals veel gebeurde in die tijd, en dat zorgde voor de nodige spirituele invloed. Voor de creatieve inspiratie zorgden wij jongeren zelf. Het was een belangrijke periode uit mijn leven waar ik nog altijd met veel goede gevoelens op terug kijk.
Gisteren, na al die jaren, zag ik Maria terug. We hadden elkaar weer gevonden via Hyves en hoewel er bij ons allebei ondertussen een heel leven voorbij is gegaan 'herkenden' we elkaar absoluut. We gingen samen naar de Parade. Het was bijzonder en uniek en ik heb er van genoten!
Autorijden vond ik nooit vervelend maar nu kan ik niet wachten totdat ik in de auto zit want ik luister er naar de 'Gescheidenis in het groot' door Maarten van Rossem. Hij behandelt in vogelvlucht de geschiedenis van de mensheid, van het leven op aarde, van onze planeet, het zonnestelsel en het gehele heelal van de Big Bang tot nu. Van Rossem legt daarbij verbanden met andere wetenschapsgebieden, geeft ons kijkjes in de keuken en relateert eeuwenoude vraagstukken aan de werkelijkheid anno 2008 en dat alles doorspekt met een grote dosis droge humor.
Echt een aanrader voor in de auto naar je vakantiebestemming. Verkrijgbaar bij Home Academy als MP3's of CD.
Ze dansten zo hard in de helicopter nadat hun bewakers waren overmeesterd dat het bijna gevaarlijk werd. Maar Ingrid Betancourt en een aantal andere gijzelaars van de rebellenbeweging Farc zijn vrij. Dit is weer zo'n memorabel moment in de wereldgeschiedenis.
Wel eens van gehoord? Ik ook niet maar ik las er pas over. Het is een rijtje gemaakt door iemand die zich bezig hield met het ontdekken van het geheim van de manager die in hoge mate wordt vertrouwd door zijn medewerkers. Naast het 'komt te voet en gaat te paard' blijkt vertrouwen afhankelijk te zijn van:
Monitoring: houden leidinggevenden het team goed in de gaten? Weten ze of iedereen zijn of haar werk doet zoals verwacht?
fAirness: rechtvaardige beoordeling van ieders prestaties.
Guidance: hulp en begeleiding om individuele prestaties te verbeteren.
Wel eens gehoord van domeinvredebreuk? Dat is als iemand zich onrechtmatig toegang verschaft tot jouw domein en daar content steelt of verwijdert. Nu computervredebreuk in de wet is erkend is het een klein stapje naar domeinvredebreuk of eigenlijk is het identiek aan computervredebreuk. Ik weet daarom zeker dat mijn aangifte van computervredebreuk en de gegevens die uit het onderzoek naar voren komen tot vervolging zullen gaan leiden.
De bekendste vorm van computercriminaliteit is het opzettelijk en wederrechtelijk binnendringen in een computersysteem of netwerk. Dit heet computervredebreuk (soms ook wel computerinbraak of hacken) en is een misdrijf. Hierop staat een straf van maximaal 1 jaar cel of geldboete van 16.750 euro (art. 138a lid 1).
Wie na het opzettelijk en wederrechtelijk binnendringen ook nog eens gegevens kopieert, kan een straf van maximaal vier jaar cel (of boete van 16.750 euro) verwachten (art. 138a lid 2). Dit misdrijf wordt wel diefstal van gegevens genoemd, al is die term niet helemaal juist. Gegevens in een computerbestand kunnen niet worden weggenomen, en zonder wegnemen kan er geen sprake van diefstal zijn. Wat meestal gebeurt is dat de inbreker de gegevens kopieert naar zijn eigen systeem, en ze zo zelf kan gebruiken of aan derden kan doorgeven. De oorspronkelijke eigenaar heeft ze dan nog steeds. Het enige dat hij kwijt is, is de exclusieve toegang tot de gegevens.
Natura Artis Magistra: de natuur is de leermeesteres van de kunst. En dat gaat op Oerol helemaal op want je ziet dit soort 'schilderijen' overal waar je maar kijkt. Vandaag kreeg ik bij het bekijken van mijn foto's met een aantal mensen een oneerbaar voorstel. Of ik een keer wilde exposeren? Ja natuurlijk wil ik dat, helemaal nadat de stelster van de vraag, hoedenmaakster Anna Martinali uit Nieuwegein haar plan had uitgelegd. Zij maakt een hoed geïnspireerd op mijn foto of ik maak een foto geïnspireerd op haar hoed en zo stellen we een collectie samen. LIjkt me enig! Wordt vervolgd...
Het was zo'n beetje volle maan dus stonden er twee heldere lichten aan de hemel toen ik van de week terug kwam van een avondvoorstelling op Oerol: de brandaris en de maan.
Is het geen plaatje?
Meer over Oerol weten? Kijk opcultuurpodium.nl
Mijn wijze uitspraak is (samen met 249 andere) uitgekozen voor het project Opdrift van SLEM. Dat betekent dat hij gelaserd is in een silhouet dat met alle andere een tocht van 20 kilometer gaat ondernemen langs het Noordzeestrand van Terschelling tijdens het Oerolfestival 2008. Ik word als eerste in de gelegenheid gesteld 'mijn' silhouet te kopen en ga dat denk ik wel doen. De silhouetten reizen achterwaarts richting de toekomst met behulp van de festivalgangers.
Mocht je naar Oerol gaan, zoek mijn wijsheid dan maar op of koop het boek waarin alle wijze uitspraken zijn verzameld.
Lees meer op www.oerol.nl of www.slem.org
Er zijn mensen die zich een buitenkant naar wens aanmeten: de snelle adviseur, het pittige zakenvrouwtje of keurige meneer strak in het pak. Soms is het dan ook een verrassing als je iemand tegenkomt buiten de normale context zonder het masker op. Dan zijn het net gewone mensen.
Er is een witte tornado van twee personen door mijn huis gegaan vandaag. Ik heb een nieuw schoonmaakechtpaar. Ze wonen in het AZC hier niet ver vandaag en komen oorspronkelijk uit Azerbeidjan. Ze vonden mijn huis totaal niet voldoen aan hun idee over schoon en dat kan natuurlijk wel kloppen. Ik ben absoluut geen Miep Kraak van de Huishoudservice en heb in de loop der jaren een systeem ontwikkeld van vluchtige kosmetische reiniging. Maar bij deze witte tornado's val ik natuurlijk meteen door de mand.
Maar het is wel heerlijk dat ze er zijn. Ik denk maar niet te erg aan die afkeurende blikken en meer aan het resultaat als ze straks weer weg gaan. Hij is een gigant met de stofzuiger waarmee hij ieder stofprobleempje te lijf gaat. Zij stoft af en gaat de boel te lijf met vochtige doekjes. Ik heb al wel door dat ik de kwetsbare spullen beter weg kan zetten want dat risico kan ik beter niet lopen.
Ik heb mijn vingers al weer blauw geduimd. Amanda doet dit jaar examen en mijn neef Nick ook. Allebei doen ze erg hun best en ik heb er dan ook wel vertrouwen in dat het goed gaat komen met ze. Ik denk niet dat ze zich zo in de mist zullen voelen als de man op de foto.
Ik hoorde het gerinkel van glas al voordat de bel ging en het beteuterde gezicht zag. Mijn verjaardagskado, een prachtige vaas annex champagnekoeler, was van de auto gevallen op de grond. Het pak waarop een lief briefje zat geplakt maakte al geluid bij de kleinste beweging. Gruis zat er in. 'In duizenden stukken gevallen' was dit keer een understatement. De foto toont de wat grotere brokstukken.
Toch weet ik zeker dat deze scherven geluk brengen voor degene die ze gaf en voor mij. We verdienen het allebei!
Mijn nieuwe werkgever stelt ze ter beschikking en je snapt wel dat ik er enorm mee in mijn nopjes ben. Heb hem al helemaal opgepimpt en 'ingericht' met leuke en handige toeters en bellen.
J.J. Voskuil, schrijver van de megaroman Het Bureau is overleden. Op de foto het beroemde bureau waarnaar de boeken genoemd zijn. Joyce Roodnat schreef voor NRC een prachtig stuk over de schrijver die volgens eigen zeggen schreef uit angst. Ik heb er van genoten en mocht je het nog niet kennen dan raad ik het je absoluut aan. Het is een klassieker, nu al.
Dit plaatje vond ik op het internet op zoek naar een passend beeld bij mijn verhaal over het traveltape. Het is namelijk zo dat mijn vader verzot was op tape. Hij had het in voorraad in alle soorten en maten en gebruikte het met grote regelmaat voor van alles en nog wat. Ik heb nu nog rolletjes tape in mijn la die ooit van mijn vader waren.
Toen hij overleed en wij zijn spullen moesten uitzoeken vonden we op een bepaald moment een plastic staafje omwikkeld met tape in mijn vaders toilettas. We stonden voor een raadsel, wat zou dat nou zijn? Tot één van ons de geniale inval had dat het hier waarschijnlijk Pa's voorraad traveltape betrof dat hij bij zich droeg voor nood- en andere gevallen.
Zelf heb ik geen traveltape maar ik moet wel bekennen dat ik altijd als ik op vakantie ga een rol ducktape in mijn bagage stop. Je weet maar nooit...
Het is altijd een strategische afweging of je eerst een aantal speldenprikjes moet geven of dat je beter in één keer een enorme dreun uit kunt delen. Wat vind jij?
Afgelopen week was de perspresentatie voor de musical Piaf die komend seizoen weer op de planken gebracht wordt door V&V Entertainment. Een nieuwe versie waarin naast Liesbeth List als Piaf ook Daphne Flint te zien zal zijn als de jonge Piaf. Op de perspresentatie had ik een lang gesprek met Roel Vente (de ene V van V&V) over het hoe en waarom.
Hij zei veel behartigenswaardige dingen maar wat me vooral bijbleef is dat hij zei: "Wij dragen in ons land onze sterren niet op handen terwijl ze dat in het buitenland wel doen. Wij zijn niet gewend onvoorwaardelijk te bewonderen en mensen op een voetstuk te zetten. Maar Liesbeth List verdient dat wel. Zij is een klasse apart."
Ik heb zijn woorden op mij in laten werken en ben van mening dat hij helemaal gelijk heeft. Laten we eens wat vaker mensen op een voetstuk zetten, maar vooral mensen die zich onderscheiden in kunst en cultuur. Ik nomineer - samen met Roel Vente en Albert Verlinde ongetwijfeld - Liesbeth List voor een voetstuk. Wie is het met me eens?
Zeven jaar geleden is het vandaag dat we door die lange gangen liepen in het ziekenhuis in Alkmaar, niet wetend of we ons moesten haasten of niet.
Ze lag op de EHBO-afdeling hadden ze bij de receptie gezegd. Zou ze nog leven dan? Anders lig je toch niet op de EHBO?
Wat hadden ze nou precies gezegd aan de telefoon?
Toen de deuren van de EHBO afdelingen open zwaaiden zagen we mijn zwager met hun zoontje door de gang lopen. Langzaam, het hoofd gebogen, de man met zijn arm om de schouders van zijn zoon.
Dat beeld, dat moment vergeet ik nooit meer.
Want toen heb ik het voor het eerst hardop gezegd... ze is dood.
Maar ik ben niet de enige die dat niet meer vergeet en daarom stond hij vandaag voor mijn deur met een grote bos witte rozen.
Voor haar, voor mij en omdat het vandaag 19 april is.
En omdat we dat zeven jaar later nog steeds kunnen delen.
Mieke | Zaterdag 19 April 2008 - 8:03 pm |
¶ |
IM
| Drie reacties
Het was een fraai beeld, een groep mensen met een rode vlag die aan kwamen lopen over de Erasmusbrug in Rotterdam. Het verkeer moest maar een paar minuutjes wachten want de revolutie ging even voor. Op 20 april is de première van de musical der musicals Les Miserables in het Nieuwe Luxor Theater in Rotterdam en vandaag arriveerde de cast er in stijl. Ook werden heuse barricaden geslecht. Deze musical - naar het boek van Victor Hugo - is werkelijk iets bijzonders en is indertijd het begin geweest van de populariteit van het musicalgenre in Nederland.
Het Goede Doel/Henk en Henk hebben vandaag hun nieuwe Cd met de titel ?Gekkenwerk? gepresenteerd in Café Restaurant De Kroon in Amsterdam. De Cd en het daarbij behorende boekje is vanaf vandaag gratis en legaal te downloaden via de site van het IT-detacheringsbedrijf; IT-Staffing.
Het gratis en legaal downloadable maken van een complete Cd van een gevestigde artiest/groep is in Nederland nog nooit eerder vertoond.
Is het geen prachtig plekje, daar aan de dijk in Lathum? En je kunt er voortreffelijk eten en drinken in De Kommensaal. Was er gisteren maar ga er zeker nog een keertje terug want niet alleen smaakvol ingericht maar ook een uitstekende bediening. Een echte aanrader.
Mijn navigatiesysteem kent de nieuwe Utrechtse wijk Vleuterweide nog niet maar er wonen al volop mensen. Het is dus altijd even zoeken op de ouderwetse manier. Nou ja, met een handig uitgeprint kaartje van Google Maps, dat is nog eens wat anders dan het stratenboek van weleer. Dan ben ik toch wel weer heel blij met de voortgang van de techniek.
Eckhart Wintzen was een wonderlijk maar zeer inspirerend fenomeen in managementland. Vorige week overleed hij onverwacht aan een hartstilstand tijdens zijn vakantie in Frankrijk. Wintzen richtte in 1976 het bedrijf voor softwareontwikkeling BSO op, dat hij twintig jaar later voor een goede prijs verkocht aan Philips.
Hij is de bedenker van de 'celfilosofie' die inhoudt dat zodra een bedrijf meer dan 50 medewerkers krijgt er afgesplitst wordt in een tweede cel omdat hij ervan overtuigd was dat een bedrijf groter van 50 medewerkers niet meer goed kon functioneren. Van het geld dat Wintzen kreeg voor BSO gaf hij veel weg.
Ik heb meteen zijn boek besteld, iets dat ik al lang van plan was maar dat een beetje op de achtergrond was geraakt. Hieronder de link waar je dat ook kunt doen. Voor meer info en een voorproefje uit het boek kun je kijken op Wintzen's persoonlijke site.
Hopelijk heb je het niet te vroeg gedaan want die zijn allemaal kwijtgeraakt bij de Belastingdienst. Maar de datum van 1 april nadert met rasse schreden dus je moet nu wel een besluit nemen of je de aangifte IB over 2007 tijdig gaat indienen of uitstel aanvragen. Ik las ergens het advies om uitstel aan te vragen als je denkt dat je geld terug krijgt omdat de rente van de Belastingdienst hoger is dan die van de bank. Ik verwacht wel terug te krijgen maar dien denk ik toch maar in voor 1 april, dan ben ik er maar weer vanaf. Met het programma dat je op de site van de belasting kunt downloaden is het eigenlijk een fluitje van een cent.
Fortune Magazine heeft jaarlijks een lijst van "America's Most Admired Companies" en heeft onlangs de 26e versie uitgebracht. Dit keer wordt de lijst aangevoerd door Apple, vorig jaar nog zesde op de lijst. Apple versloeg Berkshire Hathaway en General Electric op weg naar de top.
De top 20 van de lijst meest bewonderde bedrijven komt tot stand door de respons van ruim 3500 directeuren en managers op de vragenlijst van Fortune. Andere bekende bedrijven zijn o.a. Google (nr 4), Toyota (nr 5) en Starbucks (nr 6).
Op de foto het Apple Centre op Fifth Avenue en hier is een QuickTime VR filmpje te bekijken van die spectaculaire entree. Hieronder de legendarische commercial van Apple.
Trouwe lezers van Miwian hebben vaker over ze gehoord: mijn vrienden Karin en Peter die de wereld over reizen op de fiets. Vandaag viel het eerste boek over hun avonturen, geschreven door Peter Mak, in de brievenbus. Het ziet er geweldig uit en zelfs ik ben plaatsvervangend trots. Ik begon meteen te bladeren en kon nauwelijks stoppen met lezen, helemaal als ik met een brok in mijn keel de laatste pagina lees, maar de gekochte boodschappen moeten hoognodig in de ijskast en vriezer dus dat ga ik nu zo eerst doen.
Maar niet nadat ik iedereen heb aangeraden dit boek te kopen. Het is niet alleen heel goed en prettig leesbaar geschreven maar het vertelt zoveel meeslepende verhalen over wat Peter en Karin allemaal meemaken en over de plaatsen waar ze zijn, de ontberingen, de immense schoonheid, het afzien en het genieten.
Kopen dus! In de kolom hiernaast kun je klikken op de cover om het meteen te bestellen.
En wie nog twijfelt kan even een voorproefje nemen op de website van Peter en Karin.
Je telt tegenwoordig niet echt meer mee als je niet op Hyves te vinden bent. Ik heb altijd sympathie voor Nederlandse producten of concepten dus ben ook Hyver geworden maar om nou te zeggen dat ik er veel mee doe... nee! Beter voor mij is LinkedIn, het netwerk van professionals. Ik heb er al allerlei mensen terug gevonden waar ik mee gewerkt heb of zelfs een oude klasgenoot. Steeds meer mensen presenteren zich op LinkedIn dus ik zie nog wel gebeuren dat je op een bepaald moment geen visitekaartjes meer hoeft uit te wisselen maar gewoon een verbinding maakt met LinkedIn. Zit jij al op LinkedIn?
Wat moet je nou als volwassene met die smurfen die je tegenwoordig bij iedere 15 euro aan boodschappen krijgt bij AH? Aan je kinderen of kleinkinderen geven? Ja, dat kan maar als je die niet hebt dan zit je er mee. Of je moet ze laten liggen. Ik heb de volgende oplossing gevonden. Ik neem ze aan en speur dan onmiddellijk in de AH in het rond naar een klein kind om de kadootjes aan te overhandigen. Blije gezichtjes zijn het resultaat en verraste vaders en moeders. Zo heb je zelf meer dan plezier van die stomme smurfen.
Dit portret toont Jacqueline de Savornin Lohman in vroeger jaren. "Die bril!" roept ze uit als ze de foto levensgroot geprojecteerd ziet in De Wereld Draait Door. Want ze ziet er in het echt moderner, kleuriger en inderdaad - nu jaren later - ook jonger uit. Misschien komt dat door wat ze tegenwoordig doet. Na een lange carrière in politiek en maatschappelijk leven is ze nu cabaretière en heeft ze dank zij haar zanggoeroe Jan Kortie het 'badkamerzingen' opgepakt. Hieronder de aankondiging van haar nieuwe programma Time-Oud dat binnenkort te zien is in Pepijn en het Betty Asfalt Complex.
Ooit van Gianmaria Testa gehoord? Nee? Jammer, want de man is een lust voor het oor. Deze voormalige stationschef van een Italiaans provinciestadje zegt/zingt prachtige poëtische liedjes met een stem die een beetje doet denken aan zijn landgenoot Paolo Conte. Testa is alleen minder depressief en meer een romanticus dan Conte en bezingt in zijn huidige programma de kleine dingen des levens maar ook de problematiek in zijn land met migranten. Een bevlogen en charmant musicus die je ongetwijfeld zal bekoren als je de moeite neemt naar zijn concert te gaan. Hij is op dit moment in Nederland voor een korte tournee. Kijk op zijn website voor data en plaatsen.
Vandaag moet ik naar het Prinseneiland in Amsterdam. Wat een prachtig en idyllisch stukje Amsterdam is dat zeg! Het was lang geleden dat ik daar geweest was en er wordt in de omgeving nog volop gebouwd o.a. bij het Centraal Station maar je hebt er ook prachtige ongerepte stukje typisch Amsterdam.
Ik begon in 2004 ooit met Miwian.nl en de naam vindt zijn oorsprong in mijn persoonlijke historie. Sinds ik begon met bloggen heb ik er heel wat activiteiten bij gekregen zoals het online magazine CultuurpodiumOnline waarvan ik eindredacteur en uitgever ben. In het dagelijks leven ben ik jurist en werkzaam als consultant en interim manager. Over al mijn activiteiten is meer te lezen op MiekeKreunen.nl.
Het Goede Doel/Henk en Henk hebben vandaag hun nieuwe Cd met de titel ?Gekkenwerk? gepresenteerd in Café Restaurant De Kroon in Amsterdam. De Cd en het daarbij behorende boekje is vanaf vandaag gratis en legaal te downloaden via de site van het IT-detacheringsbedrijf; IT-Staffing.
