We zagen woensdag op De Parade nog twee voorstellingen. Om met de laatste te beginnen Rollercoaster van Eric Koller: onderhoudend maar kon niet concurreren met de andere twee voorstellingen (Bedankt lieve ouders en Zap Grieken). Het is hard werken voor Koller die zich energiek maar met slungelig voorkomen en grappige mimiek - vaak de knipoog en de grote grijns - in allerlei kolderieke situaties weet te wurmen. De techniek die in ruime mate is vertegenwoordigd werkt ook al niet mee.

Het meest hebben wij ons vermaakt met Zap Grieken van De Koningskinderen (Thomas de Bres, Jara Lucieer, Saskia Temmink en Michiel Varga). In het ronde Circustheater zat het publiek rondom een rond en ronddraaiend podium. We kregen allemaal twee lintjes: een witte en een blauwe en de acteurs legden ons steeds een keuze voor, waarbij de de kleur lintjes die in de meerderheid was (wit of blauw) werd gespeeld. De keuze werd ons getoond op aardewerken borden en het ?winnende bord? werd naar oud Griekse traditie op de vloer stuk gesmeten. De gong leidde dan de sketch over het gekozen thema in. Zo bepaalden wijzelf als publiek onze eigen voorstelling. Grappig, professioneel, snel, humor, lichtvoetige satire en wij keken geboeid toe. We kregen ondermeer keuzes voorgelegd tussen begraven of cremeren, Lesbos of Mykonos, edel of ijdel en liefde of lust. De ?extra? ging over de Olympische vlam die in het ongerede raakte hetgeen in slow motion aan ons zichtbaar werd.
Echt fantastisch en met een geweldige cast! Mocht je nog naar De Parade gaan in Utrecht of Amsterdam, ga dan ook naar Zap Grieken. Je zult er geen spijt van krijgen!

De eerste voorstelling die we afgelopen avond op De Parade in Utrecht zagen was Bedankt lieve ouders, volgens de tekst op de affiche een absurd gezinsdrama. En dat was het. De Paardenkathedraal was vorig jaar ook al één van de toppers en daardoor een zekere garantie voor kwaliteit.

We zaten bijna bovenop het podium dat vernuftig open scharnierde. Het fictieve gezin dat dan zichtbaar wordt bestaat uit vader, moeder en twee zoons. Moeder doet in eerste instantie het woord met een vrij hoog stemmetje. Vader wordt te kakken gezet omdat hij zoveel bier drinkt. Na iedere zin zegt moeder: ?en drink niet zoveel?. Nadat moeder door een kamerdeur het podium verlaat (naar oom Henk met wie zij een relatie heeft) gaat alles door elkaar lopen. Vader doet met het hoge stemmetje moeder na, maar gedurende het stuk nemen zowel vader als de zoons om beurten de rollen van vader en moeder voor hun rekening. Een surrealistisch gegeven. Vader spreekt afhankelijk van de plaats waar hij zich bevindt ook verschillende dialecten, waaronder 'zwaar' brabants. Dit alles maakt het stuk heel gelaagd. Ook teksten lopen door elkaar en er wordt veel en uitstekend gezongen.
Het decor is zeer goed verzorgd met foto?s van het gezin en alles inclusief de kostuums, de schoenen, de (dag)boeken, de etiketten van de bierflesjes en de waxinelichtjes zijn uitgevoerd in een variatie op Delfts blauw. Een leuke vondst is dat de beide zoons, zoals het uitkomt, om beurten keyboard spelen en dat het tweede keyboard plotseling tevoorschijn komt door een deel van het tafelblad weg te klappen. De Paardenkathedraal blijft verbazen door hun kwalitatieve, verrassend en originele aanpak, uitstekend acteerwerk, tot in de details verzorgd decor en licht, inventieve teksten, uitmuntende zang en een zelf gespeelde muzikale omlijsting. Een aanrader!

Op De Parade wordt het publiek naar de tenten gelokt door de artiesten die tussen de toeschouwers of op voorpodia hun kunstjes laten zien op zo?n aantrekkelijke manier dat de voorstellingen vol zitten. We zagen op Oerol al de voorstelling Au bain marie van Suver Nuver, die daar voor ons echt niet tot de toppers behoorde. Nu staat het gezelschap op de Parade met dezelfde voorstelling (wellicht ivm de tijd enigszins ingekort). Gisteren hebben we aangenaam verrast staan te kijken naar de voor-voorstelling van Suver Nuver die ons wèl kon boeien. Dit ondanks - of misschien wel dank zij - het feit dat ik geen relatie kon ontdekken tussen voor-voorstelling en Au bain marie zelf.

De drie acteurs zijn schaars gekleed in vleeskleurig ondergoed en oversized witte rubberen laarzen die helemaal gevuld blijken te zijn met water. Een grote trap en muziek maken het schouwspel compleet. Langzaam en vloeiend bewegen de drie zich over, langs en onder de trap af en toe hun laarzen omkerend boven de anderen of het aldus in de mond verzamelde water uitspugend als een fontein. Een 'ballet' van drie mensen, hun laarzen en al het water dat je daarin kunt verzamelen.

Gisterenavond gingen we naar De Parade. Toen we achter de Thaise curry zaten bij Zazou barstte er een enorme plensbui los die de terrasjes binnen een mum van tijd schoon achterliet en de mensen in rook deed oplossen. Wij hadden onze kaartjes voor de avondvoorstellingen al binnen dus wachtten relaxt af tot het weer over was.
In Dolle Pret van Van Houts en De Ket wordt het publiek een spiegel voorgehouden over de 'verpretting' en op hun minitribune op het podium gezeten kijken de twee heren naar de oninteressante voorstelling die het 'publiekstheater' te bieden heeft. Ondermeer in de auditie voor Porno Idols (gaat u maar op de stip staan en laat u maar een erectie zien) laten de heren zien dat ze niks uit de weg gaan. Een leuk voorproefje van wat ons in het theater nog te wachten staat. Lees meer...

Sinds vrijdag is De Parade neergestreken in Utrecht en zondag gaan wij er heen (tenzij de regen met bakken uit de lucht komt, dan stellen we het nog eventjes uit). De website beweert dat het het beste is om de Parade te ondergaan zonder planning van te voren en je te laten verleiden door de artiesten die de aandacht van de bezoekers trekken met parade-acts op de voorpodia van de tenten. Toch is mijn ervaring dat het weldegelijk zin heeft om van te voren het programma te bestuderen en enigszins in beeld te hebben wat leuk is om te bezoeken.

Hier is mijn wensenlijstje voor dit jaar in willekeurige volgorde. De Achtertuin van Lange Poten staat er op omdat we vorig jaar erg hebben gelachen om hun voorstelling Doorgefokt (zie foto en even klikken voor vergroting). Over Bedankt lieve Ouders van de Paardenkathedraal heb ik al goede verhalen gehoord. Verder las ik recensies van Rollercoaster van Koller en van Waiting for the Ball van Jim van der Woude en Thijs van der Poll die mij wel nieuwsgierig maakten. De Ashton Brothers gaan we al zien in het theater evenals Van Houts en De Ket. Ook zagen we een aantal voorstellingen al op Oerol zoals Eva van Growing up in Public (+) en Au bain marie van Suver Nuver (-). Ja en verder laten we ons inderdaad maar verrassen door de artiesten en de aanbevelingen van mede-Paradegangers.

We zijn gisterenavond naar Dwergpop geweest. Zoals ik al schreef is het hier achter in het bos dus leuk om even naar toe te lopen. Nou, het was duidelijk dat Hans en ik de gemiddelde leeftijd op Dwergpop onmiddellijk met een aantal jaren deden stijgen. Er was zelfs een jongen die op een bepaald moment vroeg aan mij of het soms mijn zoon was die optrad op het podium omdat hij mij foto?s zag maken. Hij kon zich kennelijk niet voorstellen wat je anders in mijn geval op zo?n concert zou doen.

Het was een gezellige bende op Dwergpop. Het publiek bestond voor een belangrijk deel uit kleurrijk opgesierde jongeren met veel gekleurd haar, roestvrijstalen details en wijde broeken. Er werd voor het podium ook heftig gedanst, althans zo noem ik het maar even, want het zag er meer uit als groepsgewijs vrijworstelen. En hoewel het er allemaal nogal ruw en bonkig uit zag, was iedereen even vriendelijk en had de EHBO-ploeg eigenlijk de hele avond niks te doen (op een paar kleine dronkenschapjes na).
Het heeft wel wat, zo?n minifestival al moet ik wel zeggen dat ze wat kunnen leren van hun grotere broers zoals Festival Mundial wat betreft de plastic bekertjes. Bij Mundial moet je die kopen en kun je die als je vertrekt weer inwisselen voor cash. Hier bij Dwergpop is zo?n regeling niet en was de grond dan ook bezaaid met plastic bekertjes. Op dit puntje na compliment voor de crew van Dwergpop 2004.