Ik liep er zomaar tegenop, tegen de
Teashirt. Een tijdje terug maakte ik er al eens melding van in de linkdump en nu stond deze teamaker ineens in een winkel in Utrecht. Ik ben natuurlijk even naar binnen gegaan en gekeken hoeveel hij ongeveer kostte. Ik weet het niet meer precies, verdrongen waarschijnlijk, maar het was iets van 80 euro voor de grote en 70 voor de kleine maat. De man in de winkel vond het ook wel veel geld en vroeg of het voor een man was. Hij vond het een typische mannentheepot. Nou, dat had ik er nog niet in gezien maar dat maakt ook niet zoveel uit. Ik vind het echt te veel geld om er aan uit te geven, al is hij prachtig! Dus mocht er iemand nog eens over een kadootje nadenken....
Op de site van
Eva Solo kun je trouwens vergapen aan nog veel meer prachtige designartikelen.
Toen ik pas geleden in Heerlen was, zat ik met mijn gesprekspartner op een kamer waar wij dit ding aantroffen op het bureau. Ik geloof niet dat het typisch limburgs is maar ik had het nog nooit eerder gezien. Ik heb het hier gefotografeerd van de zijkant. Wie weet wat het zou kunnen zijn?
Dit keer een gadget die ik al een tijdje in huis heb. Ik gebruik het ding zelden maar was er toen ik het voor het eerst zag buitengewoon gecharmeerd van. De eenvoud en het ingenieuze concept vind ik nog aldoor fantastisch. Wie weet wat het is? Voor de duidelijkheid: het is geen nietmachine. Klik voor grotere foto.
De hebbedingetjesmuts (de term is afkomstig van
Brigitte) is iemand die helemaal gek is op gadgets en mooie, moderne en geavanceerde hebbedingetjes. Ik ben een hebbedingetjesmuts en lijk daarin op mijn vader, die had het ook en verzamelde ook allerlei kleine, handige en mooie apparaatjes, mapjes en spulletjes.
Mijn mobiele abonnement moest weer verlengd worden bij de provider en dan mag je een nieuwe telefoon uitzoeken. Jippie! Zaterdag kwam hij met de post, mijn nieuwe
mobiel. Ik stopte mijn SIM-kaartje er in en... insert SIM, zei het display mijn telefoon. Shit, dat heb ik weer. Goed, even hergroeperen en Hans' kaartje er in. Mobieltje doet het als een zonnetje. Hans grapt nog dat hogere machten hebben beslist dat zijn SIM-kaartje en mijn mobiel een goede match vormen, maar ik ben onblij (en dat is zachtjes uitgedrukt).
Wat nu? Ik bel met KPN Mobile en een aardige dame staat mij te woord. Tja, zegt ze, u heeft een oud SIM-kaartje en dat is niet geschikt voor dit toestel. Ik kan u een nieuw kaartje toesturen maar daar zijn wel kosten mee gemoeid. Ik zeg tegen haar dat ik het onbegrijpelijk vind dat mijn eigen provider (die dus al mijn kaartgegevens heeft) mij een toestel stuurt waar mijn kaart niet in kan. Waarom is niet meteen een nieuwe kaart meegestuurd? Dat vindt de mevrouw een redelijke vraag van mij en ze besluit daarom het nieuwe SIM-kaartje kosteloos toe te sturen. Pffft, gelukkig ook nog aardige mensen in die call-centra.
Gisteren kwam het nieuw kaartje en heb ik via Bluetooth mijn adresboek, muziekjes en plaatjes overgestuurd van de oude naar de nieuwe telefoon. En nu zit ik te genieten van mijn nieuwe mobieltje (met camera, video en FM-radio). Ik ben weer helemaal happy, kijk
hier maar eens hoe mooi!
Je zult wel denken: wat is dit in godsnaam? Het ding heet Easy en doet zich voor in een donkerrode kartonnen doos waarin het is ingebed in een met zwart 'velours' bekleedde bodem. Chique de friemel dus. Het is een driedelige set: een capsulesnijder (rechtsboven), een extra spiraal (rechts) en de kurkentrekker zelf.
Het is een echt een handig ding: je klemt hem om de fles, duwt de hendel omlaag en voila... de spiraal boort zich in de kurk. Nu de hendel nog omhoog en 'plop' de kurk floept er moeiteloos uit. Als je dan de hendel weer samenknijpt dan verwijder je de kurk van de spiraal. Te handig om waar te zijn en een oplossing voor alle mensen zoals ik die het altijd aan de stok hebben met de gemiddelde kurkentrekker. De Easy is verkrijgbaar bij Gall & Gall maar je moet er het pittige prijsje (zo'n 25 euro) wel voor over hebben.
Geinspireerd door
VanMan die een oud beestje tentoonstelde op zijn weblog heb ik ook even mijn oude
Epson PX-8 uit de mottenballen gehaald voor de foto. Dit was mijn eerste laptop ooit, zo'n twintig jaar geleden. Het besturingssysteem was CP/M en de machine liep op batterijen die het ongeveer een uurtje uithielden, wat toen heel lang was. Achterin zaten ROM-metjes waarop de programma's stonden en er was plaats voor twee van die dingen. Je kon de ROM-metjes verwisselen en op die manier in plaats van een tekstverwerker (WordStar) een rekenprogramma in de computer stoppen. Het opslaan van bestanden deden we op kleine cassettebandjes. De set werd gecompleteerd met een modem (dat moet nog ergens zijn maar kon ik zo gauw niet vinden), een soort langgerekt ding met twee zwarte rubberen nappen er op. In die nappen moesten hoorn en spreekgedeelte van de telefoon gedrukt worden die daarin werden vastgezogen. Het was een akoestisch modem dus de ongehinderde transmissie van het geluid was cruciaal. En het werkte! Niet snel, maar het werkte. En wij vonden onszelf toen zeer geavanceerd als wij met onze laptopjes in de trein zaten te werken met dat opklapbare schermpje. En dat waren we ook volgens mij.
Vanmorgen kreeg ik een SMS-je met de volgende tekst:
Sorry Mieke, MMS-en werkte niet. Maar ja, je zag wss wel al op internet. In het echt is ie helemaal adembenemend. Het SMS-je bereikte mij tijdens een bespreking en was afkomstig van een nummer dat in ieder geval niet in mijn telefoon opgeslagen is. Er stond geen afzender onder. VAN WIE is in hemelsnaam dat bericht en WAAR GAAT HET OVER?
Ik kon mijn aandacht even niet bij de bespreking houden, zo afgeleid was ik door dit vraagstuk. Op een bepaald moment ging mijn gesprekspartner even naar het toilet en bladerde ik even door de krant en toen viel er een kwartje. Daar las ik een stukje over de nieuwe iMac G5 die geïntroduceerd is op de MacWorld in Parijs. Dat was het, natuurlijk! Het SMS-je was een bericht van òf Vampire òf Jagueromac die zoals beloofd terugrapporteren over de aangekondigde primeur van de iMac G5. Snel naar de site van Apple dus en daar kunnen we hem bekijken in een
QT-VR filmpje en op een
infopagina. Maar 'adembenemend', dat wil ik wel snel irl bekijken! En nog nieuwsgieriger ben ik naar wanneer hij leverbaar is want Apple kan de normale G5 op dit moment niet tot nauwelijks leveren.
Bij de iPod zijn allerlei accessoires verkrijgbaar. Je kunt het eigenlijk zo gek niet bedenken of het is er wel. Maar dit reissetje is wel een erg goede koop. In het pakket bevinden zich vier gadgets:
1. een mediareader waarmee je van Compact Flash, Smart Media, Secure Digital, Memory Stick en Multi Media Card foto's op je iPod kunt opslaan - prijs 139 euro
2. een dictafoon om het geluid van de branding, die leuke muziek of een gesprek op te nemen - prijs 49 euro
3. een reservebatterijpack waarmee de iPod kan werken op penlite batterijen - prijs 65 euro
4. een leren hoes voor de iPod - prijs 19 euro
Hiermee ben je op reis van alle markten thuis ook als je geen Powerbook of laptop bij je hebt of als er geen stroom is. De reisset is te koop voor 140 euro bij de
Apple Store.
Een gadget van Apple die een dimensie toevoegt aan het draadloos bestaan: muziek luisteren overal in huis, USB-printers draadloos aansturen of een breedband-internetverbinding delen. De AirPort Express werkt niet alleen met Apple computers maar ook met Windows PC's. De snelheid die de AirPort Express haalt op het gebied van gegevenssnelheid is maximaal 54 Mbps en dat is best aardig. Je kunt er tot maximaal 10 computers op laten werken en natuurlijk doet ook de Rendezvousfunctie uit Mac OS X het gewoon draadloos.
Even de software installeren en de AirPort Express is overal in te pluggen. Niet alleen thuis maar ook op het werk of in een hotel kan dit handig ding goede diensten bewijzen. Vooral het muziekluisteren via een andere installatie heb ik al uitvoerig uitgeprobeerd. Je kunt in een venster dat in iTunes verschijnt aangeven op welke installatie je de muziek wilt horen. Prijs rond de â?¬ 150.
In Egmond had ik een PowerBook bij (ja bij Apple heet het nu eenmaal geen Notebook). Maar internetten in het hotel is belachelijk duur. Nu wist ik van de vorige keer dat je gewoon naar het dorpsplein kon gaan om daar mee te liften op een draadloos netwerk. Alleen deze keer werkte dat niet. Het netwerk was inmiddels beveiligd met een WEP wachtwoord. Ik besloot rond te wandelen in het dorp met de PB half geopend om een ander netwerk te vinden. Het progje MacStumbler geeft dat feilloos aan. Het is alleen niet handig en ook een beetje een raar gezicht om zo rond te lopen. Gelukkig vond ik al vrij snel een ander draadloos netwerk in de buurt van hotels. Precies bij een bushalte was het signaal het sterkst. Zo keerde ik regelmatig terug naar het bushokje om daar mijn mail op te halen en sites te bezoeken. Vandaag had ik voor het eerst de beschikking over een zogenaamde WiFi Sniffer. Een klein apparaatje van Kensington ter grootte van een credit card, met drie lampjes en een drukknop. Met dit apparaatje kun je gewoon rondlopen in een straat, stadskern of in de buurt van kantoren of publieke gebouwen. Zodra er een netwerk of hotspot beschikbaar is lichten de lampjes op. Als ze alle drie branden is het net werk het sterkst. Ideaal om te kijken of je onderweg even in kunt loggen, zonder de powerbook (of notebook) uit te pakken of open te klappen. En nu de hamvraag.. Is het WieFie of WaaiFaai? Het laatste natuurlijk net als HaaiFaai (HiFi). Ik blijf het echter eigenwijs uitspreken als WieFie. Gewoon omdat ik dat leuker vind klinken.
Sinds de komst van de Euro schijnen er meer valse bankbiljetten in omloop te zijn dan ooit tevoren. Het loont nu echt de moeite voor valsemunters omdat het afzetgebied van de valse biljetten groter is dan toen er nog vele muntsoorten waren in Europa. Reden voor De Nederlandsche Bank om ons eens wat beter voor te lichten over de echtheidskenmerken van onze bankbiljetten. Ze hebben daarvoor een CD gemaakt om ons te helpen bij het herkennen van vals geld en een programma dat te downloaden is van de website. Ik wist echt niet dat al die kenmerken op ons geld te vinden waren. Overigens kunnen Macgebruikers de CD niet zondermeer gebruiken omdat er ergens iets niet klopt met een flashbestandje. Kijk even op
MacOSX, daar staat een scriptje om deze fout te herstellen. Je kunt de informatie over de kenmerken van de Eurobiljetten in ieder geval sowieso vinden op
de ?echt of vals site? van DNB.
Mijn keuze om een flitser te kopen is (een klein) beetje beïnvloed door twee recente gebeurtenissen. Het eerste was dat wij op een feest het afgelopen weekend in België geëxperimenteerd hebben met een zakdoekje voor de flits om het dodelijke effect dat de pop-upflits van de meeste camera's heeft op het onderwerp van de foto te verzachten. Met de Minolta Dimage van
Vampire probeerden we een papieren zakdoekje voor de flitser (al dan niet opgevouwen). De resultaten waren verbluffend in die zin dat het een enorm verschil maakt en de foto's meteen een stuk beter van kleur dan met onafgedekte pop-upflits. Nadenkend over de flitskwestie schoot mij een logje van Alex van
Majestic Moose te binnen over een zelfgemaakte bouncer, de
Tetrabounce. Leuk en leerzaam voor diegenen onder ons die òf niet zoveel geld uit willen geven voor een aparte flitser òf van ingenieuze en goedkope oplossingen houden. Op de foto zie je mijn Powershot met zo'n zakdoekdiffuser die is gemonteerd met behulp van een paperclip (de foto is gemaakt met een Pentax Optio 330 zonder flits).
|
|
