Wie kent niet die bloedstollende scene uit Psycho van Alfred Hitchcock waarbij de vrouw in een afgelegen motel belandt en onder de douche wordt aangevallen. Krassende violen onderstrepen wat volgt, de bekendste badkamermoord uit de filmgeschiedenis waarbij de close-up van het in doodsangst vertrokken gezicht van Janet Leigh nog lang op het netvlies blijft. Zondag overleed ze, deze actrice die ook in haar eigen huis niet rustig durfde te douchen na Psycho. Ik weet eigenlijk niet eens wat ze verder allemaal gedaan heeft maar in die ene scene in de douche plaatst haar voor altijd in de filmhistorie.
Ik zag net op het nieuws dat
Andre Hazes vanmorgen aan een hartstilstand is overleden. Nog maar 53 jaar was hij. Hazes was een icoon van het Nederlandse levenslied en uniek in de manier waarop hij dat deed op het podium en daar buiten. Wie kent niet
Eenzame Kerst, het nummer waarmee hij in 1976 bekend werd, of
Een beetje verliefd. Een markant moment in zijn carriere was natuurlijk de film
Zij gelooft in mij een openhartig en ook ontroerend document over de man en de zanger. Die documentaire wordt trouwens vanavond om 23.00 uur op Nederland 3 herhaald. Ik ben geen Hazesfan maar heb wel goede herinneringen aan sommige van zijn nummers die voor mij verbonden zijn mensen en gebeurtenissen.
Vandaag precies 22 jaar geleden lagen ze samen op de grond toen mijn vader thuis kwam, de hond en mijn moeder. De hond waakte over haar en zij was dood. Het is al heel wat jaren geleden maar ik denk nog vaak aan haar, aan hoe zij iets zou vinden en wat zij zou zeggen of doen.
Mijn moeder was een moderne vrouw die altijd op zoek was naar nieuwe dingen en dat ook zelf graag probeerde, in veel dingen haar tijd vooruit of één van de eersten. Toen De Pil kwam was zij één van de eersten in Nederland die dat koos voor anti-conceptie. In haar gezin werd de paprika gegeten voordat die in de supermarkt verkrijgbaar was en zij introduceerde de kiwi aan al haar vrienden en kennissen die dachten dat ze komkommertaart voorgeschoteld kregen.
Ze had humor, daadkracht, intelligentie, doorzettingsvermogen maar ook niet altijd gemakkelijk voor zichzelf of anderen en niet uitgerust met overdosis geduld. Ik lijk wel een beetje op mijn moeder. Ze was handig en maakte de mooiste creaties aan kleding voor zichzelf en haar drie dochters. Ze had graag gestudeerd of een leuk vak geleerd maar dat was niet zo voor de hand liggend voor een meisje toen zij opgroeide. Ze vond het dan ook van groot belang dat haar drie dochters gingen studeren ook al zei iedereen dat dat zonde was omdat die meiden toch zouden trouwen.
Ze had een brede interesse en las veel over allerlei onderwerpen. Spiritualiteit en bijzondere verschijnselen in de natuur hadden haar speciale belangstelling. Ze hield van mensen maar kon ook heel uitgesproken zijn als ze iemand niet zag zitten. Als ze van je hield dan ging ze voor je door het vuur. Op de foto (klik voor vergroting) staat ze met de liefde van haar leven: mijn vader.
Wij schreven op onze vorige weblog logjes In Memoriam. Hier zijn ze gebundeld. Mensen die we wilden herdenken en waarvan we vonden dat ze niet vergeten moesten worden.
Lees meer...
Vanmorgen vroeg overleed Bram Vermeulen in Italië waar hij op vakantie was. Hij was nog maar 57 jaar. Ik herinner me Bram Vermeulen nog heel goed van Neerlands Hoop, het duo dat hij vanaf 1968 vormde met Freek de Jonge. Ik vond het fantastisch wat die twee deden en had al hun platen die ik grijs draaide. Toen hij later alleen verder ging maakte hij veel indruk op mij met zijn liedjes en prachtige teksten. Ik wilde nog naar zijn programma Zonder Titel dat volgens de aankondiging 'begint bij het kind zijn en verder gaat met de onzekerheden van volwassenen en eindigt bij de dood, het onvermijdelijke einde.' Ik ben te laat.
Muziek was belangrijk voor hem. De tekst van
Duet maar dan een klein beetje anders, stond op de kaart. Maar het lievelingslied van die vrouw en die man was fadomuziek, een nummer van een Nederlandse/Portugese fadozanger waarin gevraagd werd 'omhels me'. Zij vertelde ons over de muziek, dat hij daar zo graag naar luisterde, steeds vaker eigenlijk naarmate het einde naderde. Ze zei dat hij zo genoten had van de omhelzingen van de mensen van wie hij hield, zeker in die laatste week. En toen luisterenden we naar dat lied terwijl zij daar stond, naast hem, met haar ogen dicht, te wiegen op 'hun' nummer. Zo sterk en zo kwetsbaar tegelijk. En wij mochten er bij zijn, bij dat laatste duet van die twee mensen, en wij waren er stil van.
Summertime
Summertime and the livin' is easy
Fish are jumpin' and the cotton is high
Oh your daddy's rich and your ma is good looking
So hush little baby, don't you cry
One of these mornings
You're goin' to rise up singing
Then you spread your wings
And you'll take to the sky
But till that morning
There's nothin' can harm you
With daddy and mammy standin' by
Afgelopen week koesterde de vuurtoren zich in de avondzon en genoot van alle mensen om hem heen. Vannacht is de zon definitief ondergegaan.
Klik op het plaatje voor een grotere foto en klik op de titel van de song om Ella en Louis te horen zingen.
Cause I know you by heart
Midnights in Winter
The glowing fire
Lights up your face in orange and gold.
I see your sweet smile
Shine through the darkness
It's line is etched in my memory.
So I'd know you by heart.
Mornings in April
Sharing our secrets
We'd walk until the morning was gone.
We were like children
Laughing for hours
The joy you gave me lives on and on.
Cause I know you by heart.
I still hear your voice
On warm Summer nights
Whispering like the wind.
(Oh oh ohh)
You left in Autumn
The leaves were turning
I walked down roads of orange and gold.
I saw your sweet smile
I heard your laughter
You're still here beside me every day.
Cause I know you by heart,
Cause I know you by heart.
(klik op de songtitel om het nummer te horen en op het plaatje voor grotere foto)
|
|
