Vrijdagavond bezochten we het concert van zangeres Fay Claassen en saxofonist Yuri Honing met het Metropole Orkest in het Muziekgebouw aan 't IJ. Het werd een afwisselend en onderhoudend muzikaal avondje met deze twee klasse muzikanten. Het Metropole Orkest is trouwens ook een klasse apart, niet alleen door hun repertoir maar ook doordat ze zowel heel intiem als uitbundig kunnen spelen. Met name dat eerste is voor een groot orkest een knappe prestatie. Hoogtepunt van de avond was de CD-presentatie van Yuri Honing (hierboven op de foto met links van zich Fay Claassen, klik voor vergroting).
Lees meer...
We willen voor ons online magazine Cultuurpodium.nl graag deze zomer wat meer aandacht gaan besteden aan allerlei pop- en rockfestivals. We hebben een groot aantal schrijvers en fotografen die voor ons op pad gaan maar om alle festivals en popconcerten te kunnen coveren zijn we nog op zoek naar meer schrijvers en fotografen voor de komende maanden.
Wie vindt het leuk om mee te doen in onze zomerpopfestivalpool als schrijver of recensent voor Cultuurpodium.nl. Je verdient er niks mee maar we verzorgen pers- en fotopassen voor onze medewerkers zodat het je ook niet al te veel kost. Je kunt zelf bepalen hoe vaak je een concert of festival wilt bezoeken. Je moet wel kunnen schrijven natuurlijk en als je je aanmeldt als fotograaf dan verwachten we wel dat je zelf over de goede apparatuur beschikt. We sturen meestal teams van een fotograaf en een verslaggever op pad. In vele gevallen vormen die teams zich automatisch maar zo niet dan zoeken wij een fotograaf bij de schrijver en andersom.
Als je belangstelling hebt, dan kun je het beste een mailtje sturen aan
mij. Op de foto's zie je een sfeerbeeld van het Festival Mundial van een paar jaar geleden.
Als je geïnteresseerd bent in muziek en met name in jazz, is er nu iets nieuws. Jazzpodium.nl geeft vanaf nu regelmatig een nieuwsbrief uit per mail. De nieuwsbrief is heel fraai geworden dank zij het mooie design van Hans en we zijn er best trots op. Als je een proefexemplaar wilt ontvangen, stuur dan even een mailtje naar
mieke[at]jazzpodium.nl en dan stuur ik je er eentje toe.
Heel Austerlitz was uitgelopen voor de benefietvoorstellingen ten behoeve van de familie
Mehic. De zaal van het Beauforthuis was dan ook tot de nok toe gevuld voor een wervelend avondvullend programma van een zestal acts. Een spetterende begin werd verzorgd door muziektheatergroep Zenga (zie foto en klik voor groter) en de afsluiting was zeker niet minder bijzonder met Flairck in de allereerste samenstelling. Het was dertig jaar geleden dat dit gezelschap bekend werd.
Lees meer ...
vlnr Renate Dorrestein, Josse de Pauw met een aantal bandleden en Corrie van Binsbergen (klik voor vergroting)
Al eerder schreef ik een enthousiast
artikel over Corrie van Binsbergen en haar band, toen in het programma 'Het land is moe' van Corrie & de Grote Brokken. Gisterenavond waren wij in het Bimhuis voor 'Schrijvers in Concert' eveneens geïnitieerd en geïnspireerd door diezelfde Corrie van Binsbergen. Bovendien is zij ook nog eens een fantastisch gitariste (met een prachtig klein gitaartje by the way). Dit is echt een kolfje naar mijn hand, zo'n mengeling van muziek en literatuur waarbij beide disciplines over hun eigen grenzen heen stappen.
Lees meer ...
De boekenweek 2006 is begonnen en het thema is een kolfje aan onze hand want het is: schrijvers en muziek. Boem Paukeslag, de titel, komt uit het dadaïstisch gedicht
'Music Hall' van Paul van Ostaijen. De hele week zijn er allerlei activiteiten overal in Nederland. Wij waren gisteren in het Bimhuis in Amsterdam waar we schrijvers in concert meemaakten maar daarover later meer.
Iedereen kent natuurlijk het boekenweekgeschenk, dat je overigens ook gratis krijgt als je via onze site een boek bestelt (zie de rechterkolom), maar er is nu ook een boekenweekessay. Dat is geschreven door Paul Witteman en gaat over hoe je als ouders je kinderen de liefde voor muziek kunt bijbrengen. Dit essay 'Erfstukken' is te koop voor ? 2,50. Wel gratis is het
reizen met de trein op zondag aanstaande, tenminste als je het boekenweekgeschenk kunt tonen bij de kaartcontrole. En dat is nog niet alles want er zijn ook nog
concerten op verschillende stations waarbij het Harmonieorkest van de NS de compositie 'De grote wereld' ten gehoren zal brengen. De dirigent van het Harmonieorkest is voor de gelegenheid schrijver Arthurs Japin.
Veel boekwinkels organiseren iets maar ook North Sea Jazz, het Holland Festival, het Muziekgebouw aan 't IJ en vele andere podia bieden plaats aan activiteiten in het kader van de boekenweek. Wil je precies weten wat er allemaal te doen is ga dan naar de
boekenweeksite.
Ga naar de site van
Honda en als je het menu in beeld krijgt klik dan eerst op 'watch', daarna op 'watch the film' en geniet! Ik zou er geen auto op uitkiezen maar het is wel weer een schitterende reclame! Als je hem op groter formaat wilt zien kun je de film ook downloaden als vodcast.
Vanmorgen lag hij dan eindelijk in de schappen van de beter tijdschriftenzaak: de nieuwe Jazz Nu. Dat was deze keer helemaal speciaal omdat in dit blad een portfolio van 7 pagina's full color staat van onze eigen Hans Speekenbrink. In het begeleidende artikel wordt aandacht besteed aan het relatief bijzondere fenomeen van de recenserende fotograaf. In het artikel wordt uiteraard ook aandacht besteed aan
Jazzpodium.nl en
cultuurpodium.nl en de andere sites waar Hans' werk te bewonderen is. Maar vooral gaat het in het artikel natuurlijk om Hans' fotowerk waarvan door Jazz Nu een keuze is gemaakt uit tien mooie jazzfoto's van zijn hand.
Er staan jammer genoeg wel wat feitelijke onjuistheden in de begeleidende tekst waarvan de meest hinderlijke is dat pianist Frank Woeste wordt aangezien voor Brad Mehldau (overigens zeker geen antireclame om daarvoor aangezien te worden).
Natuurlijk staat er nog veel meer interessants in het blad waaronder een artikel over singer/songwriter Dayna Kurtz, een interview met Sonny Rollins en een portret van Pete Philly. Voor de 7,95 euro die je moet neertellen voor Jazz Nu krijg je er ook nog een CD bij waarop nummers van Manu Katché, Martha Redbone, Briskey, Rick Braun, Amparanoia, Charlie Dée, Monsieur Dubois, Five Corner's Jazz Quintet, Paulus Potters, Dayna Kurtz, Mich en Scène, Fay Claassen, Mary Black en Eric Vloeimans te horen zijn.
Afgelopen zondagavond waren wij in het Zuidplein Theater in Rotterdam voor de theatershow van Hind. Ik moet zeggen ik was onder de indruk van de professionele show die deze jonge zangeres op het toneel wist te zetten. Ze heeft in oktober een nieuwe CD uitgebracht met een aantal eigen nummers dus die stond centraal in het programma. Fantastische dansers en haar prachtige stem hebben ons doen genieten al vond met name Hans wel dat er eenheid ontbrak in het programma. Ik had dat zelf niet zo al had ik ook wel mijn voorkeuren tussen de nummers.
Lees meer....
Zaterdagavond was er een Caribisch feestje in het Austerlitze Beauforthuis en waren we even vergeten dat het hier nog steeds winter is. Voor ons trad op Izaline Calister met haar band die zong van en over haar geboortegrond Curacao (zie de foto die een beetje onderbelicht is vanwege het matige licht). Hans zegt wel eens dat jazz en wereldmuziek steeds meer tegen elkaar aan komen te liggen en dat geldt in ieder geval ook voor de muziek van Izaline Calister die - zeker in sommige nummers - heel dicht tegen de jazz aanligt met nadrukkelijke etnische invloeden.
Lees meer...
John Scofield (klik voor groter) is bepaald geen kleine jongen in de muziek. Ik kan gerust zeggen dat hij over de hele wereld bekendheid geniet vanwege zijn virtuoze gitaarspel (luister maar eens naar 'Do Like Eddie' in onze
Jukebox). Deze wereldberoemde jazzmuzikant speelde afgelopen woensdagavond in
Brasserie Wakker in Eemnes voor een klein select publiek. Genoten hebben we! Scofield zelf had er trouwens ook heel erg veel plezier in om op dit kleine podium te staan en contact te hebben met zijn publiek. "A great room to play in", was dan ook zijn commentaar.
Hou dat Wakker trouwens maar in de gaten want eigenaar Adrie Hoogland fluisterde ons in wie hij nog meer op het programma heeft staan binnenkort.
Lees meer...
Afgelopen woensdag waren we bij een optreden van
Mich en Scène waar we echt met volle teugen van genoten hebben. Met name Micheline van Hautem en haar partner Frederik Caelen (zie foto van Hans hierboven) hebben onze harten gestolen met hun talent en charme. We schreven er over op
CultuurPodium.nl. Eén van de meest onroerende nummers was het lied 'Moenie weggaan nie', een vertaling in het Zuid Afrikaans van Fanus Rautenbach van het beroemde 'Ne me quitte pas' van Jacques Brel. Dat te horen vertolken door deze fantastische zangeres in die taal met een klein Belgisch accentje er bij kan niemand onberoerd laten. Hieronder vind je de tekst:
Moenie weggaan nie
Jy moet liewer vergeet -
Maar jy moet net onthou
Verby is verby
Wis uit die tyd
Van misverstand
En die tyd verspil
Die aanhou probeer
Om te vergeet
Van die weggaantyd
Gister het gebeur
Moenie weggaan nie
Moenie weggaan nie
Moenie weggaan nie
Moenie weggaan nie
Lees meer...
Afgelopen dinsdag waren Paolo en ik voor CultuurPodium te gast bij
Girls Wanna Have Fun op de eerste try-out voorstelling van hun nieuwe theatertour. De Girls hadden overdag nog de laatste repetitie en doorloop van het programma dus wij hadden om vijf uur in het theater afgesproken om nog even met een paar van hen te praten. Tijdens het eten met cast en crew spraken we met Lies Schilp, oprichtster en 'opperkorenwolf' van GWHF (rechtse foto rechts) en Mylène de la Haye (reserve-Girl en maakster van een documentaire over de Girls). Een artikel over wat we van deze dames allemaal te weten kwamen is binnenkort te lezen op CultuurPodium. Nu al kun je daar het
artikel en foto's vinden van de wervelende voorstelling waar we - net als de Girls zelf trouwens - zeer van hebben genoten. Hierboven nog een paar extra foto's van de voorstelling (klik voor vergroting) met vlnr: Robbie Schmitz (met op de achtergrond Mieke Stemerdink), Neel, Manuëla Kemp en Lies Schilp.
Door Mieke Kreunen met foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
De tweede helft van het
dubbelconcert wordt verzorgd door Hein van de Geyn's Baseline. De aankondiging luidt: "Baseline 'gaat over melodie, sfeer en sound', zo zeggen de musici zelf. Het trio, met als constante het machtige en toch verfijnde basgeluid van Van de Geyn, mengt jazz met Braziliaanse klanken, folk en modern klassiek waarbij de nadruk ligt op subtiele elegantie". We hebben er hoge verwachtingen van en worden niet teleurgesteld.
Vanaf het moment dat Hein van de Geyn, drummer Hans van Oosterhout en gitaris Ed Verhoeff het podium betreden zit de sfeer er meteen in met de standard 'I hear a rapsody' die gevolgd wordt door de new-age-achtige eigen compositie 'Green book', een nummer dat Hein oorspronkelijk schreef voor gitaar. Hein begon ooit met gitaar voordat hij via de basgitaar bij de contrabas en de jazz terecht kwam. Hij en Hans van Oosterhout hebben het vak geleerd in de school van Jack van Poll die zij beschouwden als de Art Blakey van Brabant, zo vertelt Hein tussen twee nummers door. Dat het leven van een jazzmuzikant zich niet altijd vanzelfsprekend ontwikkeld wordt ook duidelijk als Hein vertelt over zijn Amerikaanse en Braziliaanse periodes.
Lees meer...
Tekst en foto's Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
Gé Reinders wil geen troubadour genoemd worden dat vind hij een rotwoord. Dat is in zijn beeld iemand die de café's afschuimt en muziek speelt, in ruil voor een warme prak en wat drank. Helemaal ongelijk heeft hij misschien niet, maar toch heeft zijn stijl associaties met de positieve kant van het troubadourschap. Limburgse zanger Gé Reinders schuimt het land af op zoek naar de locale 'blaoskapel'. Tijdens zijn theatertoernee zal hij begeleid worden door dertig verschillende blaaskapellen en harmonieorkesten. De zaal van het Bimhuis is voor deze gelegenheid 'verbouwd' om de 100 man/vrouw sterke Douane Harmonie een plekje te kunnen geven voor de opnamen van Vrije Geluiden. Al bij binnenkomst wordt duidelijk dat de keurig in het grijs gestoken en goed verzorgde muzikanten niet de eerste de beste gelegenheidskapel zijn. Zij hebben er bovendien duidelijk zin in en Gé maakt voorafgaande aan de opnames op zijn charmante manier contact. "Ik ga eerst een beetje praten en sfeer maken, zodat iedereen het naar zijn zin heeft", zegt Roermondse Gé.
Lees meer...
Foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
Woensdagavond vond in een uitverkocht Bimhuis in Amsterdam de presentatie plaats van de DVD van het Trio BBG, zoals het in de wandeling is gaan heten. Sinds mei 1997 - toen de ritmesectie van de Instant Composers Pool, drummer Han Bennink en bassist Ernst Glerum, gekoppeld werden aan pianist Michiel Borstlap - spelen deze drie toppers uit de Nederlandse jazzwereld regelmatig met elkaar.
Han Bennink komt als eerste het podium op en begint, voordat zijn vrienden goed en wel hun plaats hebben ingenomen, meteen gepassioneerd te spelen
(filmpje). Het duurt niet lang voordat Borstlap en Glerum aanhaken en meteen wordt duidelijk dat deze drie heren aan elkaar gewaagd zijn. In een pianotrio is het vaak de pianist die de 'leiding' heeft maar in het BBG-trio is het een spannende ontmoeting tussen drie gelijkwaardige muzikanten waarin de krachtmeting geen winnen of verliezen beoogt maar het ontdekken van grenzen en het zoeken van nieuwe nog onontdekte wegen.
We hebben van een avond geweldige moderne jazz genoten waarbij niet alleen standards werden gespeeld maar ook eigen composities voorbij kwamen en in ruime mate werd geïmproviseerd. En dat genieten beperkte zich niet alleen tot luisteren want ook het kijken naar dit trio is een verhaal apart. De benen van de boomlange Michiel Borstlap passen nauwelijks onder de vleugel, Ernst Glerum zit op een stoel te spelen met zijn bas en voor Han Bennink is het drumstel niet meer dan een globale aanduiding van de plaats waar hij zijn muzikale bijdrage aan dit swingende trio levert.
Lees meer...
Nog eventjes over de Apple Art want in de
keynote van Apple's topman Jobs kwam toch zo'n mooie nieuwe iPod commercial voor. Kijk
hier naar Wynton Marsalis die er op los swingt. Hou je niet van jazz? Dan is
Eminem misschien iets voor jou!
Foto's Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
"O, lieve schat ik hou van jou"
Zei de non tegen de nar
De waarzegster sprong op en riep:
"Hou op, je bent in de war."
"Niet doen, tel langzaam eerst tot 10
Of hier, drink eerst iets koel."
Maar ze gaf zichzelf weg die nacht
Op het Festival of Fools.
Dit zijn de eerste twee coupletten van een maar liefst 1050 coupletten tellende song met de titel 'De parade van de hemelse tragedie' gecomponeerd door
Ad Visser (2e fotoserie midden). Dat deze song, met zoveel coupletten, de langste song ter wereld is zal niemand verbazen. En dat je dat niet even tussen de bedrijven door zingt ook niet. Daarom was er gisteren in de Kleine Komedie in Amsterdam een speciale marathon georganiseerd van 13.00 tot 23.00 uur om het geheel uit te voeren en wij waren er eventjes bij.
Lees meer...
Foto's Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
Een paar maanden geleden was pianist Joey Calderazzo nog in Nederland met het Branford Marsalis Quartet. Bij zijn opkomst komt hij aanvankelijk nogal verlegen over als hij bekent "I feel like 10 years playing my pianorecitals", waarna hij ons zijn ontwapenende glimlach laat zien. Tot aan de opnames van zijn nieuwe album 'Haiku' vond hij het spelen van solo's angstaanjagend maar gisteren hebben we aan den lijve ervaren dat er geen spoor van zenuwen meer over is zodra Calderazzo achter de Steinway van het Rotterdamse
Lantaren/Venster plaats neemt. Hij heeft maar heel even nodig door zijn jetlag en dan, hoewel hij niet groot van stuk is, staat hij meteen als een huis. Zijn handen vliegen heen en weer over het klavier en wij en hij kunnen niet meer stil blijven zitten op onze stoel.
Lees meer...
Foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
Jazzgroep I Compani bestaat 20 jaar en ter gelegenheid daarvan spelen ze een bijzondere multi-mediale voorstelling met live jazz, video en poëzie. Inspiratiebron en rode draad voor de voorstelling zijn de erotische gedichten van de Braziliaanse dichter Carlos Drummond de Andrade. Drummond bezingt in dit, pas na zijn dood gepubliceerde erotische werk, de lichamelijke liefde in al haar aspecten zeer expliciet en tegelijk met humor, ernst en eenvoud. Deze gedichten werden de basis voor de stukken die een tiental componisten - waaronder Vera Vingerhoeds, Corrie van Binsbergen, Carel van Rijn, Wouter van Bemmel en Bernard Hunnekink - speciaal voor dit programma van I Compani schreven.
Lees meer...
Door Mieke Kreunen met foto's van Hans Speekenbrink. (klik voor vergroting)
In een afgeladen
Bimhuis, waar we verwelkomd werden met een glas champagne, vond gisteren het nieuwjaarsconcert plaats van
Zuco103 Acustico. De zaal was uitverkocht en gevuld met publiek waarin allerlei leeftijdsgroepen vertegenwoordigd waren (van twintigers tot vijftigers).
Van Zuco103 wordt wel beweerd dat ze de beste live-act van dit moment in Nederland zijn en daarmee is niks te veel gezegd. Vanaf het eerste nummer 'Maracantu Atomico' swingt het optreden en kan ook menigeen niet stil blijven zitten op zijn stoel bij de mengeling van salsa, latin, funk, jazz en drum 'n' bass die Zuco103 ons voorschotelt. Het geluid van de band wordt vooral bepaald door - van oorsprong Braziliaanse - zangeres Lilian Vieira, Stefan Kruger drums en Stefan Smid keyboards. Beide Stefans hebben een jazzachtergrond (ze speelden allebei ooit in the
New Cool Collective) en dàt, gemixt met het Braziliaanse ritme en Lilians zang, bepaalt voor een groot deel de groove van Zuco103.
Bij 'Duelle le' schuift jazzsaxofonist Jasper Blom aan, die met zijn geheel eigen stijl en electronische experimenten nog extra impuls geeft aan het concert. In de funky nummers zoals 'Espero' en 'Nha' kan toetsenist Schmid zich helemaal uitleven met Fender Rhodesvariaties die hij lardeert met micro-KORG-geluidjes en op de vleugel die hij op sommige momenten bijna gebruikt als percussie. In de ballad-achtige nummers zoals 'Jussara' en 'Nacio Do Brasil' wordt een bossanova-achtige lazy sound gecreëerd met smoothe pianobegeleiding.
Lees meer...
Chet Baker was een trompetspeler die zo nu en dan ook zong, maar zijn trompetspel klonk als een menselijke stem. Hij zou dit jaar 75 geworden zijn als hij niet uit het raam van een Amsterdams hotel gevallen zou zijn. Dit is nog een optimistische veronderstelling want ook zijn drugsverslaving zou zijn levensduur sterk bekort hebben. Ik ben altijd een fan geweest van Chet Baker en het was met enige scepsis dat ik kennis nam van de dubbel-CD "Fay Claassen sings Two Portraits of Chet Baker", een Nederlandse productie en initiatief van stichting
Jazzimpuls uitgegeven op het eveneens Nederlandse
Munich Records Label. Een aantal musici op de CD hebben nog met Chet gespeeld, getoerd en zelf CD-opnames met hem gemaakt.
Lees meer...
foto's Hans Speekenbrink, klik voor vergroting
Onder de naam 'Bare Stripped Naked' doet
Bettie Serveert op dit moment een aantal semi-akoestische optredens en afgelopen zaterdag waren ze in het
Beauforthuis in het kader van de serie BO4U. In de aankondiging van de tour lezen we dat Bettie Serveert een rustigere, af en toe meer jazzy kant laat horen en oud materiaal zal worden afgewisseld met nieuw en niet eerder verschenen nummers.
Bettie Serveert ontstond in 1991 uit de Arnhemse kunstenaarsscène en dankt zijn naam aan de tennisspeelster Betty Stöve. Eén van de bijzondere dingen aan de band is dat ze, na een goed ontvangen debuutalbum 'Palomine', meteen de oceaan overstaken en gingen touren door Amerika en Canada. Ook in Engeland en in Japan is Bettie Serveert een graag geziene gast en dat kan lang niet van iedere Nederlandse band gezegd worden.
Lees meer...
klik foto's voor vergroting
Hoewel er een grap circuleert dat er slechts één persoon in Nederland is die pianist
Frank Woeste kent, was de zaal van het
Bimhuis voor een zondagavond aardig gevuld. De 22-jarige Woeste is van Duitse afkomst (Hannover) en woont in Parijs.
Zijn recente CD 'Mind at Play' is uitgebracht door
Challenge Records, het platenlabel van onze eigen Hein van de Geyn, die het album ook produceerde. Het trio bestaat uit Matthieu Chazarenc (drums) en Mathias Allamane (bas) met Woeste op piano en Fender Rhodes.
Frank nam eerder al het soloalbum 'Outward' op als een antwoord op de vraag naar een CD, die ontstond in Korea dankzij een tour met zangerers Youn Sun Nah. Verder is hij ook te horen op de CD 'Songful' waarop hij kerkorgel speelt en een duo vormt met saxofonist Uwe Steinmetz en waarop Eric Schaefer (drums) als gastspeler op enige tracks is te horen. Woeste studeerde in Bremen en in het 'jazz Mekka' Parijs aan het conservatorium en kreeg daar o.a. les van Franse jazzpianist Hervé Sellinveel. Hij speelt in Frankrijk veel samen met leeftijdsgenoten: Nelson Veras waarmee hij een duo vormt en met trompettist Mederic Collignon. Als sideman is hij vertegenwoordigd in tal van samenstellingen zoals het Marc Wyand Quartet. en de Syvain Gontard Group. Hij studeerde verder ook bij Britse meester
John Taylor die een grote inspiratiebron is voor een nieuwe generatie jazzpianisten. Als Taylor over Woeste zegt: ?Excellent touch and sound. Talented composer and exciting solist?, dan is dat bijna een garantie voor een veelbelovende toekomst.
Lees meer...
klik foto's voor vergroting
Het
European TryTone Festival 2005 in het
Bimhuis en de dag daarvoor in
Paradox Tilburg kenmerkt zich door niet erg voor de hand liggende keuzes; geen geijkte paden. Een krankzinnige combinatie, samengebracht door gastprogrameur Wiek Heijmans, is een duo bestaande uit jazz-violist Oene van Geel en de 'leukste jazz-gitarist van Nederland' Anton Goudsmit. Beiden kent hij goed omdat hij Anton nog les heeft gegeven voordat hij naar het conservatorium ging en met Oene maakte hij twee jaar deel uit van het kwartet Mosaiek.
In een set die ruim dertig minuten zal duren gaan de twee musici helemaal los. Anton doet dit al van nature en Oene moet met zijn viool opboksen tegen het geweld van de gitaar. Bij het eerste nummer 'Turn' (compositie van Jeroen van Vliet) en de daaropvolgende Eric Vloeimans compositie 'Guano' gaat het nog gelijk op maar gaandeweg onstaat er een 'maak mij gek'-sfeertje. Met name Oene haalt alles uit zijn vioolkast. Naast de gebruikelijke 'strijkstokbehandeling' speelt hij er ook basgitaar op door aan de snaren te plukken. Hij haalt er een banjogeluid uit de viool door hem als slaggitaar te gebruiken en trommelt op de klankkast.
Lees meer...
klik foto's voor vergrotingAfgelopen zaterdag waren we in het
Bimhuis voor het
European TryTone Festival 2005. Gastprogrammeur
Wiek Hijmans had een fantastisch programma samengesteld waar het publiek de jazzvingers bij kon aflikken. De laatste plaats op het programma was gereserveerd voor de Noorse band
Farmers Market, wiens roem hen al was vooruitgesneld als populaire live-act.
In 1991 werd de band opgezet door jazzstudenten van het conservatorium van Trondheim. Aanvankelijk speelden ze free-jazz maar al snel werden ze gegrepen door de Bulgaarse volksmuziek die nog steeds een belangrijk ingrediënt is in hun performance. Ze spelen nu 'Speed Balkan Boogie', zoals ze dat zelf noemen, waarmee wordt aangeduid een mengeling van jazz, pop, Bulgaarse muziek, humor en energie.
Hijmans zegt er over: "Voor mij betekent dat muziek die vermakelijk, virtuoos en origineel is. De bezoeker krijgt een pakket post-jazz voorgeschoteld waarin de belangrijkste ingrediënten levendigheid, humor en gevoeligheid zijn. Een ongelofelijk spectaculair circus, waarin Scandinavische slimmigheid geconfronteerd wordt met Bulgaarse hitsigheid". Dat heeft hij wat mij betreft goed beschreven want het dak ging er af zaterdagavond in het Bimhuis.
Lees meer...
klik foto's voor vergroting
De CD 'I Claudia' verblijft al een tijdje op mijn iPod: aangename interessante en genietbare akoustische klanken ondersteund door een warme bas en markante drums. Ik heb het nooit hellemaal als jazz beschouwd. Het heeft ook iets minimalistisch en avantgardistisch; muziek gecomponeerd door de New Yorkse drummer John Hollenbeck (foto midden). Het is niet zo gebruikelijk dat een drummer tevens de belangrijkste componist is in een groep. Al helemaal niet als er door de wol geverfde muzikanten als Chris Speed (sax en foto rechts) en Drew Gress(bas) in de The Claudia Quintet zitten. Ik was er dan ook benieuwd naar om ze eindelijk in het Amsterdamse
Bimhuis eens live te ervaren.
Lees meer...
klik foto's voor vergroting
Muziekcentrum Vredenburg wordt nog wel eens over het hoofd gezien als jazzpodium, althans bij Jazz puristen. Het loont de moeite om regelmatig het Vredenburg programma te checken. Zo was daar kortgeleden nog het trio Rein de Graaf met 4 saxofoon-giganten waaronder Lew Tabackin en Don Braden. Daarnaast zijn er natuurlijk ook nog regelmatig de Jazzimpuls dubbelconcerten.
Jazzimpuls is een stichting die onder voorzitterschap van Bob Hagen Jazz weer terug brengt naar theaters waar Jazz langzaam aan het uitsterven was. Dit zou laagdrempelige Jazz weer onder de aandacht moeten brengen van een nieuw publiek. Met per jaar 120 dubbelconcerten in veertig theaters zou dat toch moeten lukken! We deden
hier al eerder verslag van een van de eerste Jazzimpuls concerten.
Afgelopen woensdagavond was er weer zo'n dubbelconcert van het tegen jazz aanhangende kwartet José Lopretti, na de pauze aangevuld met zangeres
Beatriz Aguìar. Lopretti en Aguìar zijn beiden afkomstig uit Uruguay en hebben los van elkaar een muzikale carrière opgebouwd in Zuid- en Noord-Amerika en Europa. Beiden componeren ze voor zichzelf en anderen. Jazz is zo'n beetje de universele wereldmuziek aan het worden, maar het jazzgehalte was toch aan de magere kant die avond. Het publiek had daar kennelijk geen moeite mee en genoot van de warme Zuid-Amerikaanse klanken.
Lees meer...
klik foto's voor vergroting
Vlaamse pop- en rockgroepen zijn razend populair in Nederland en daarbuiten. dEUS heeft zo ongeveer de 'U2-status' bereikt en in hun kielzog raken er steeds meer Vlaamse groepen bekend. Muziekblad
Oor ondersteunt die kwaliteit en is, onder andere door uitgifte onlangs van de CD 'Vlammende Vlamingen', mede debet aan de bekendheid van veel groepen. Sinterklaasavond 5 december is nu niet bepaald een gelukkig gekozen avond, maar de Belgen waren zich dat bewust en haakten handig in op dit oer-Nederlandse feest door pakketjes uit te delen met pepernoten, marsepein, spekjes en een mandarijntje. Ook de aankondigingen van de groepen ging op (sinterklaas)rijm. Op het programma in de
Brakke Grond stonden Tomàn en PJDS.
Lees meer...
klik foto's voor vergroting
Lew Tabackin is voorlopig mijn nieuwe saxofoon-held! Wat een man, wat een persoonlijkheid en wat een intensiteit! Het raakt mij als muzikanten authentiek zijn en daarnaast compromisloos in hun spel. Lew is zo iemand. Afgelopen vrijdag vond hij met behulp van collega-tenorsaxofonist Don Braden en het Rein de Graaf Trio in het
Bimhuis de sax opnieuw uit.
Inventief, creatief, energiek, het is allemaal van toepassing. Overtuigend vanaf de eerste noot. Dat had ik in eerste instantie minder met Don Braden. Die kwam wat mij betref later pas goed uit de verf, met als hoogtepunt zijn vertolking van de ballad 'The Nearness of you'. Tabackin is een man die zijn hele wezen in zijn spel gooit, uitdaagt, duelerend met Braden of met drummer Erik Ineke en uiteindelijk toch weer harmoniseert. Het spontane vraag-en-antwoord-spel tussen de twee tenoristen was fenomenaal. Terwijl bas, piano en soms ook drums af en toe gas terug namen gingen de saxofonisten door, zonder de connectie met het nummer harmonisch en ritmisch kwijt te raken. Veel improvisaties en experimenten met de melodielijn om daarna elkaar een beetje uit de tent te lokken. Alles wat je met twee saxen kon doen kwam aan bod. Het gaf een kick en het aanwezige publiek ging regelmatig uit hun dak.
Het spel van Tabackin genereert zoveel voelbare energie dat zijn eigen lijf er nauwlijks raad mee weet. Hij zwaait dan met zijn benen of stampt met zijn voet op de grond. Leuk en charmant om te zien! Behalve een gigant op de sax is hij ook een begenadigd dwarsfluitspeler, met een geheel andere muzikale persoonlijkheid. Wederom expressief maar ook ingetogen en meditatief, met een meer oosters karakter. Een hoogtepunt was Lews intepretatie van het liefelijke 'Sunset And The Mocking Bird' dat Duke Ellington voor Queen Elizabeth schreef.
Lees meer...
In 1975 hoorde ik voor het eerst van Fernando Lameirinhas die toen met zijn band Sail Joia een hit had met het swingend nummer Amsterdão. Daarna verloor ik hem lang uit het oog totdat ik via een dierbare vriend weer in aanraking kwam met deze Portugese Nederlander. We schreven eerder over het
jubileumconcert in Carré van
Fernando Lameirinhas en gisterenavond bezocht ik het programma Morna Fado in het
Beauforthuis.
'Morna Fado is een voorstelling over de schoonheid van de melancholie, saudade en sensualiteit van Portugal en de Kaapverdische eilanden, gecombineerd met de sterke, onderliggende hartslag van het oeraardse Afrika', zo lees ik op de flyer. Het programma wordt normaal gespeeld door een kwintet maar gisterenavond door een trio waarin Fernando Lameirinhas wordt bijgestaan door zijn broer Antonio Lameirinhas op basgitaar en Juan Pablo Dobal op de vleugel. Het Beauforthuis past Fernando Lameirinhas als een handschoen en omgekeerd en dat heeft te maken met sfeer. Fernando is niet alleen een bevlogen artiest die met zijn mengeling tussen fado en allerlei andere muziekstijlen iedereen weet te bekoren maar hij is ook nog eens een beminnelijke theaterpersoonlijkheid die met zijn charmante performance meteen in contact is met het publiek.
Lees meer...
klik foto's voor vergroting
Oene van Geel en Jeroen van Vliet zijn twee muzikanten die vreselijk actief zijn en in tal van bezettingen spelen. Toch hadden ze de onbedwingbare behoefte om samen iets te doen. Tijdens een festival in Parijs ontstond het idee. Beide heren hebben het serieus aangepakt. Oene is vele malen naar Tilburg afgereisd om aan de vleugel bij Jeroen thuis de wederzijdse composities in te studeren. Jeroen en Oene zijn beide begaafde componisten, dus het lag voor de hand om uitsluitend eigen werk te spelen. Gisterenavond in het
Sju-huis te Utrecht was het dan zover: hun eerst try-out voor publiek. Ik was er een half uurtje voor aanvang en werd in een vrijwel leeg Sju-huis hartelijk verwelkomd door Oene die ik, begin vorig jaar voor het eerst ontmoette toen ik
De Wereldband fotografeerde waar hij destijds deel van uit maakte. Sindsdien kom ik hem regelmatig tegen.
Lees meer...
klik foto's voor vergroting
Het volgende scenario is niet ondenkbaar: je loopt op een maandagavond door Amsterdam, alleen of in goed gezelschap, en je besluit wat te gaan drinken of eten in een van de gezellige straatjes, waar de Wolvenstraat een onderdeel van is.
Café Brix ziet er wel aantrekkelijk uit en je gaat naar binnen. Het is er gezellig druk maar er is nog net voldoende plaats. Het wordt half negen en de eerste tonen van bas en piano klinken vanachter uit het restaurant. Het blijken bassist René van Beeck en pianist Rembrandt Frerichs te zijn! Het klinkt fantastisch en even later staat er ineens een zangeres te zingen. Iemand met een gitaarkoffer passeert je tafeltje en een nieuwe pianist neemt plaats achter de toetsen. Hé! is dat niet Thijs Cuppen? En die gitarist dan? Dat is Klaas Fopma! Hé, alweer een nieuwe jonge zangers. Je blijkt met je neus in de boter gevallen te zijn bij René van Beeck and Friends! die daar iedere maandagavond spelen.
Lees meer...
klik voor vergroting
'De strakst geklede man met een toeter', werd Benjamin Herman ook wel genoemd. Hij noemde zijn New Cool Collective een ?modern dansorkest voor de jeugd?. Regelmatig wordt zijn grootste verdienste genoemd dat hij en zijn band een brug vormen tussen jazz en popmuziek. Nu is er weer een prijs voor zijn CD Heterogeneity: De Edison Jazz Nationaal 2005. Hij nam hem gisteren in ontvangst van Paul de Leeuw toen hij optrad op diens Parenavond. Naast praten gaat hij Benjamin Herman ook spelen en een plaatje draaien zondagochtend!
Bron: nieuwsbrief 'Vrije Geluiden'.
Te zien: zondag 27 november om 11.00 uur op Nederland 3.
Recensie van een Benjamin Herman optreden.
Meer informatie via de
Vrije Geluiden site.
klik foto's voor vergroting
The Bad Plus staat bekend als een jazztrio met de kracht van een rockband en om hun eigenzinnige coverversies van o.a. Black Sabbath, Blondie, Björk, Nirvana, The Pixies, Aphex Twin en zelfs Abba's "Knowing me knowing you". Wie alleen daarvoor naar het uitverkochte
Bimhuis was gekomen, kwam bedrogen uit. Op een jazzuitvoering van Vangelis' "Chariotts of fire" na waren er nauwelijks covers te horen. De band was enigszins vertraagd en moest nog een soundcheck doen terwijl het publiek al in de aangrenzende ruimte aan het wachten was. Het was al aangekondigd dat er geen pauze zou zijn maar één lange set.
Het was op hun meest recente CD "Suspicious Activity" al een beetje te merken: tot voor kort was pianist Ethan Iverson nog de harmonische verbindende factor maar gisterenmiddag In het Bimhuis viel te constanteren dat ook de eigenzinnigheid in zijn spel toegenomen was. Die rol was in het verleden meer weggelegd voor drummer David King en bassist Reid Anderson. Dat maakte het concert er niet minder genietbaar op.
Iverson was degene die zo nu en dan op stond vanachter zijn piano om het trio voor te stellen en toelichting te geven op de nummers die ze speelden. Veel nummers van hun laatste CD aangevuld met nieuwe composities van voornamelijk Anderson en King. Na het openingsnummer "Pancake House" werd "Thrift Store Jewelry" gespeeld, gevolgd door het overweldigende "Rhinoceros Is My Profession", dat ontstond uit de afkeer van de bandleden voor het fenomeen stierengevechten. "Wat zou het leuk zijn als er een neushoorn de arena in kwam in plaats van een stier", aldus de met droge humor doorspekte toelichting van Iverson. "Chariots of Fire" werd gevolgd door "Giants", "Notice the difference" en "Anthem For The Earnest". De knorrende bas van Anderson stond in verhouding tot de drums en piano en in tegenstelling tot wat we gewend zijn van de CD's wat zacht. Anderson die de meeste composities op zijn conto heeft, leek weg te dromen op de muziek. Iverson spel was, zoals gezegd, veranderd in de zin van minder lyrisch meer percussief en staccato. De hyperactieve maniakale drumstijl van King is op zich al een unieke beleving, soms heel subtiel en dan weer met keiharde onverwachte hooks en onmogelijke beats. Soms lijkt het of hij over zijn drumstel heen valt om er alles uit te kunnen halen. Van de voortdurende grijns op zijn gezicht is zijn spelplezier af te lezen. Het begrip 'drumsolo' krijgt bij hem een heel nieuwe betekenis. De band kreeg een staande ovatie van het publiek en kwam terug om de nieuwe compositie 'You and I in the comfort zone" te spelen.
Jammer genoeg was het publiek kennelijk niet volhardend genoeg om een tweede toegift af te dwingen. Ik hoorde tijdens de soundcheck "Dirty Blond" nog voorbij komen, maar helaas hebben ze dat nummer niet gespeeld. De vernieuwingsdrift van de heren is groot en de nieuwe composities verschijnen bij de vleet. Met een uur en twintig minuten Bad Plus live achter de rug mogen we niet klagen.
Meer Bad Plus foto's van Hans Speekenbrink
The Bad Plus site
Meer jazzartikelen via
Jazzpodium.nl
CD
Suspicious Activity
Bad Plus
In het begin van zijn carriere kreeg pianist Brad Mehldau nog wel eens het verwijt een technocraat te zijn. Zijn optreden in het
Bimhuis afgelopen maandag bewees het tegendeel. Hij is op en top een gevoelsmens, die ook wèl zo ambitieus is dat hij dagelijks bezig is om zijn toch al fabelachtige techniek te verbeteren. De laatste keer dat ik hem zag was in het Amsterdamse Concertgebouw met jazzvocaliste en echtgenote
Fleurine. Dit keer speelde hij met zijn trio: Larry Grenadier op bas en Jeff Ballard op drums.
Brad zag er zeer vermoeid uit, alsof hij nachten lang niet had geslapen. Dat ging op geen enkele manier ten koste van zijn spel. Vol overgave, soms als in een trance en vaak ook invoelend naar zijn medemuzikanten, speelde hij de sterren van de hemel. Een trio zoals een trio moet zijn! Veel ruimte voor iedere individuele muzikant en samenspel dat klopt als een bus. Er was opvallend veel jong en vrouwelijk publiek en de twee uitverkochte avonden in het Bimhuis lijken er op te wijzen dat een nieuwe generatie Mehldau ontdekt en in de armen gesloten heeft.
In de eerste set kwam voornamelijk 'ouder werk' voorbij en na de pauze kwam zijn nieuwe CD 'Day is done', ruimschoots aan bod, met als inzet het titelnummer, gevolgd door o.a. 'No Moon at all'. Het nummer 'Day is done' is een instrumentale bewerking van de oorspronkelijke vocale Nick Drake song. Als all-time Nick Drake fan beschouw ik het als een ode aan hem. Schitterend uitgevoerd met Larry Grenadier die op zijn bas voornamelijk het thema aan blijft geven. Brad en Fleurine hebben kennelijk ook iets met Nick Drake want beiden namen ook respectievelijk zijn songs 'Riverman' en 'Fruit Tree' op hun repertoire. 'Day is done' kreeg trouwens al eerder een jazzy bewerking in een uitvoering van Norah Jones. Als toegift eveneens van de nieuwe CD een fenomenale bewerking van de Beatles song 'She's leaving home'.
Het spel van Brad wordt weleens een kruising tussen Keith Jarrett en Bill Evans genoemd en dat is enerzijds een compliment maar anderzijds onderwaardering voor zijn eigenheid. Beter lijkt het me te spreken over verwantschap die ik bijvoorbeeld zie met Ethan Iverson (Bad Plus) en Esbjörn Svensson (EST) of zelfs met de overleden Franse pianist Michel Petrucciani. Jeff Ballard die tot voor kort nog bij Kurt Rosenwinkel speelde bleek een uitstekende aanwinst te zijn. Zijn spel is erg virtuoos en wisselend met veel roffels en soms Bad Plus-achtige uitbraken. Een van de aanwezigen die het trio eerst in Groningen zag en ook bij het eerste concert in het Bimhuis was, vond deze derde avond de beste van de drie. Wat mij betreft kon het ook nauwelijks beter. Van sommige concerten gaat iets magisch uit. Dit was zo'n concert!
Meer informatie op de
Brad Mehldau site
Zie voor meer Jazz ook:
www.jazzpodium.nl
CD kopen?
Day Is Done
Brad Mehldau
klik foto voor vergroting
Gisteren waren we in de prachtige Leidse Stadsschouwburg bij de première van Cuadro Flamenco, de vroegere begeleidingsgroep van Paco Peña, die in 1996 hun laatste voorstelling op de Nederlandse planken zette. De naam Cuadro Flamenco is afgeleid van het Spaanse gebruik om, voor bijzondere gelegenheden, artiesten bijeen te brengen om een 'cuadro' te vormen (een groep bestaande uit zangers, gitaristen en een aantal dansers). De kern van het gezelschap wordt gevormd door danseres Cora Weggeman en gitarist Ricardo Mendeville. Zij vormden voor dit nieuwe programma een 'cuadro' met flamencogitarist Paco Serrano, de danser Daniel Navarro, de zangers David Palomar en Antonio Camos, gitarist Juan Requena en percussioniste/zangeres Sabrina Romero.
Navarro is een jonge talentvolle danser die met fantastisch voetenwerk meteen in het eerste nummer zijn visitekaartje afgeeft. Hoewel hij gekleed gaat in een normaal (in mijn ogen zelfs saai) herenkostuum heeft hij naast virtuositeit een geweldig uitstraling en elegantie in zijn bewegingen. Wat een stijl heeft die man! Wat een strakheid en intensiteit!
Aan Cora Weggeman zie je haar oorspronkelijk klassieke dansopleiding nog goed af. De gratie waarmee zij zich in de wat meer ingetogen stukken over het podium beweegt is soms poëtisch, af en toe spannend en dan weer vol ingehouden passie. Ook vormt zij een prachtig en gracieus beeld in haar dans met de rode zijden rok die zij als een cape om zich heen slaat en waarmee zij zich verbergt en onthult. Ik was erg onder de indruk van de intensiteit en de spanning die zij weet op te roepen in een eenvoudige zwarte jurk met een omslagdoek en uitsluitend begeleid door de drums van Romero .
Dramatisch, gepassioneerd en hartverscheurend is de muziek van de gitaristen en zangers waarbij met name Paco Serrano en Simon Roman veel reacties weten op te roepen bij het publiek. Ademloos keken we hoe snel de vingers van Serrano heel en weer vlogen langs de snaren van zijn gitaar. Ik was zelf ook wel heel gecharmeerd van zangeres Romero die met haar stem klanken opriep die voor mij een verwantschap hadden met de Portugeese fado. Op de muzikanten en zang viel weinig af te dingen. Dat was van ongekende hoog niveau.
Hans en ik vonden allebei overigens dat het programma voor de pauze sterker was dan na de pauze. Misschien kwam dat omdat aan de dansen die Weggeman en Navarro samen dansten net dat extra sprankelende aspect ontbrak dat beiden solo wel hadden. Ik was aanvankelijk heel enthousiast over de sobere bijna gestilleerde aanpak in de vormgeving en waar het precies door kwam weet niet niet maar na de pauze miste dat kracht. Er was ook even iets mis met het licht en de volgspots die de dansers zo nu en dan niet meer in de schijnwerpers hadden. Bij een première kunnen er nog wel eens dingetjes mis gaan, die later weer goed komen. Het is ze vergeven.
Cuadro Flamenco had zich voorheen al een speciale plekje verworven in het Nederlandse theatercircuit en ze hebben met dit programma en deze bezetting alle kwaliteiten in huis om hun plekje weer te heroveren. De flamencoliefhebber mag ze dan ook zeker niet missen! De speellijst vind je op de
Cuadro Flamenco site
klik foto voor vergroting
Sinds ik jaren terug een masterclass bij pianiste Maria Joao Pirez zag op TV, ben ik gefascineerd door dat gegeven. Niet dat ik zelf piano speel (was dat maar waar), maar gewoon de magie die er uit gaat van de wisselwerking tussen de meester en de (toch al goede) leerlingen. Gisteren in het
Beauforthuis gaf meester pianist Enrico Pieranunzi een masterclass voor o.a. leerlingen van de HKU. Pianist Bert van den Brink die verbonden is aan die school zat achter de knoppen. Bassist Hein van de Geyn en drummer Jasper van Hulten stonden klaar om proef nummers te begeleiden. Ik kon door diverse redenen helaas niet al te lang blijven en ik was ook niet in de gelegenheid om het concert van Pieranunzi die avond bij te wonen. In de stukken die hij voorspeelde voor de leerlingen hoorde ik wel dat hij een fantastische pianist is die heel vloeiend en natuurlijk speelt. Ik hoop hem binnenkort eens in een volledige set mee te maken.
klik foto voor vergroting
Eind 1996 werd de band Corrie en de Grote Brokken opgericht, een band met twaalf kopstukken uit de Nederlandse jazz- en popwereld. Oorspronkelijk was de bedoeling een eenmalig project te doen, maar dat beviel de band en het publiek zo goed, dat ze sindsdien door zijn gegaan en een begrip zijn geworden op de Nederlandse podia. Als je me nou vraagt wat voor muziek ze maken moet ik het antwoord schuldig blijven. Het zijn allemaal brokken: jazz, pop, cabaret, improvisaties, gedichten, intieme ballads, scherpe dialogen, actuele teksten, virtuoze solo's en komische intermezzo's. Hoewel het zo achter elkaar geschreven een allergaartje lijkt is het tegendeel waar, al deze dingen vormen een eenheid die het publiek van begin tot einde in de ban houdt.
Gisterenavond was de presentatie van de CD van het derde programma "Het land is moe" van Corrie en de Grote Brokken in het
Bimhuis in Amsterdam.
Stond het vorige programma 'Kado uit de hel!' in het teken van de worsteling met de liefde, ditmaal passeren maatschappelijke ongemakken zoals eenzaamheid en onverdraagzaamheid de revue, zo meldt de flyer en die thematiek komt steeds terug in het programma. 'Rondje Holland' is zo'n nummer over ambtelijke woorden die holle frasen spreken (een tekst van Jan Mulder) waarin we bovendien getracteerd worden op een snijdende gitaarsolo van Corrie van Binsbergen. Rauw en heftig is "Het land is moe" door Bob Fosko met een tekst van Drs. P en confronterend het nummer 'Koppensnellen' waarin Beatrice van der Poel met ons de krantenkoppen doorneemt op een arrangement van Corrie van Binsbergen (die nagenoeg alle muziek van het programma voor haar rekening nam).
Gedichten nemen ook een prominente plek in in het programma van Corrie en de Grote Brokken. Zo is er het prachtige '
Lamento', een gedicht van Remco Campert vertolkt door Beatrice van der Poel of 'Achterblijvers' van Levi Weemoedt gezongen door Bob Fosko op muziek van Wouter Planteijdt. Prachtig vond ik trouwens ook de ballads geschreven en gezongen door Beatrice van der Poel zoals 'Duizend jaren slaap' en 'Doe het dan'. Treffend, puntig en humoristisch zijn de dialogen tussendoor zoals 'Hartstuk' (Mag ik mijn hart aan uw voeten leggen?), 'Wat geluk graag' (Hoeveel mag het zijn?) of 'No house' (over de zoektocht naar huis en asiel). En de hele zaal zit te swingen op zijn stoel als de band alle brokken gaat breien en helemaal los gaat in wat zij allemaal zo fantastisch doen: muziek maken.
Het was voor mij de eerste keer dat ik Corrie en de Grote Brokken zag maar ik ben meteen verkocht. Dit is helemaal mijn ding met die swingende, stampende en dampende muziek gelardeerd met prachtige, literaire, scherpe en kritische teksten of juist andersom. En de humor niet te vergeten die overal opduikt. De talenten van de twaalf bandleden gaan niet ten onder in het geheel maar in dit geval is het geheel nóg meer dan de som der delen al was met virtuoos solerende Corrie van Binsbergen ('I wasn?t talking', is haar antwoord op Frank Zappa?s 'Shut up and play your guitar') als inspirator en bandleider. Op de foto zie je Corrie in het midden met Bob Fosko en Beatrice van der Poel (r) en Hein Offermans en Jasper Blom (l).
Als je een beetje wilt snuiven aan wat Corrie en de Grote Brokken te bieden hebben kun je daarvoor terecht op de
website maar nog beter is om er zelf heen te gaan (als je tenminste nog kaartjes kunt krijgen). Niet te lang nadenken want ze zijn alleen deze maand nog maar te zien en te beleven. De concertagenda vind je ook op de site.
Photo's by Bruce C. Moore click to enlarge
Hun debut 'These are the Vistas' uit 2003 is sinds ik hem kocht nauwelijks meer van mijn koptelefoon verwijderd geweest en toen een jaar later de opvolger 'Give' uitkwam hoefde ik niet te twijfelen. Het trio betaande uit Reid Anderson: Bas. Ethan Iverson: Piano en David King: drums staan er om bekend dat ze het naast het spelen van hun eigen composities, het niet schuwen om bekende pop en Rock songs in te lijven en er hun eigen originele saus overheen te gieten. Zo hebben ze dat op de Vistas gedaan met Nirvana's 'Smells Like Teen Spirit', Blondie's 'Heart of Glass' en Apex Twin's 'Flim' en op 'Give' werd dat voortgezet met nummers van Abba the Pixies en Black Sabbath. Volgens bassist Reid is dat echt iets dat bij hun hoort omdat ze gewoon willen spelen waar ze zin in hebben en niet zozeer een handige marketing truc. Reid en Dave brengen de songs in en Ethan, jazzfreak pur sang die nauwelijks op de hoogte is van populaire nummers en er dus fris tegen aan kijkt 'verbouwt' het nummer en gezamenlijk maken ze er met improvisatie een eigen jazz compositie van. Naast eigen composities voeren ze uiteraard ook jazz klassiekers uit zoals Ornette Coleman's 'Street Woman'
Wat me al gelijk aan sprak toen ik hun debut hoorde was het zo sterk aanwezig zijn van bas en drums. Meestal worden die bij de opnametechnieken naar de achtergrond gedrukt. Producer Tchad Blake (bekend van Peter Gabriel Los Lobos, Elvis Costello. e.a.) heeft het goed begrepen. De muziek geeft een heel opwindend live gevoel. De bas knort fantastisch en drummer David King is nadrukkelijk aanwezig met zijn overrompelende roffels en fantastische originele hooks. Pianist Ethan Iverson is de verbindende harmonische factor. Zijn spel doet me soms aan Brad Mehldau denken. De
Bad Plus komen uit het midwesten van de Verenigde Staten rondom het stadje Menomonee waar ik zelf ook nog gewoond en gewerkt heb. Reid en David kennen elkaar sinds hun veertiende en alle leden hebben hun sporen verdiend in de Jazz. Reid speelde in New York o.a. met
Mark Turner Sinds 2000 vormen ze samen
the Bad Plus een naam die gekozen is omdat het korte simpele woorden zijn die een tegenstelling vormen en je op het verkeerde been zeten. Hun muziek is fris, avontuurlijk en opwindend Hun live-optreden zal dat ongetwijfeld ook zijn zeker als je bovenstaande foto's van mijn collega Bruce bekijkt!.
Bimhuis Amsterdam 20 November 2005
|
|
