Ik zat gisterenavond in de auto naar Opium te luisteren en daar hoorde ik over een project waarbij begrafenissen in Amsterdam van dode,n die niemand hebben die komt rouwen, worden 'begeleid' door een dichter. Dichter en kunstenaar Frank Starik is initiatiefnemer van dit project voor de eenzame uitvaart dat door het leven gaat onder de naam 'Poule des doods".
In Amsterdam zijn er ongeveer 15 mensen per jaar waarbij niemand behalve de medewerker de Sociale Dienst de begrafenis bijwoont. En nu, sinds de poule actief is, dus ook een dichter van dienst die een gedicht voordraagt speciaal voor die dode geschreven.
Ervaringen en gedichten van de Poule des Doods zijn nu uitgegeven. Op de site staat te lezen; Het boek documenteert naast een verontrustend tijdsbeeld, waarvan ieder de harteloze kenmerken moeiteloos zal kunnen opsommen, vooral hoe dichters zich tot de anonieme dood verhouden en zich daarmee proberen te verstaan. In zekere zin kan dit boek zelfs gelezen worden als een pleidooi voor nuttige kunst, voor een poëzie die midden in het leven staat, zelfs al vinden wij dat leven in de dood.
Ik vind het wel een mooi initiatief. Het is inderdaad van grote treurnis als er helemaal niemand aan je graf staat om afscheid van je te nemen en als je door niemand gemist wordt als je sterft. Als er - zoals Starink gisterenavond op de radio zei - niemand voorspraak voor je kan doen. Een mooi initiatief van de Amsterdamse dichters dat navolging verdient in andere plaatsen. Misschien een schone taak voor de stadsdichters?
Aan de poule des doods doen mee: Neeltje Maria Min, Menno Wigman, Eva Gerlach, Rogi Wieg, Simon Vinkenoog, Tsead Bruinja, Hans Kloos, Judith Herzberg en Frank Starik. Alle eenzame uitvaarten staan trouwens ook beschreven op de weblog van Starik. Misschien ter inspiratie voor de sombere thema's van DiDi?

Boek bestellen?

De eenzame uitvaart
F. Starink

Na de moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh worden bedreigingen van prominenten Nederlanders kennelijk populair of althans er is meer publieke aandacht voor. NIet dat het voor die tijd niet voorkwam maar nu achten veel mensen de kans dat de bedreigingen worden uitgevoerd ook een stuk reëler. We hebben allemaal kunnen zien hoe Fortuyn en Van Gogh weerloos en afgeschoten op straat lagen en dat is een heel realistische angstbeeld.
Naar de bedreigingen van beroepsgroepen die verondersteld worden onze rechtsstaat te bewaken deed Frank Bovenkerk (criminoloog verbonden aan het Willem Pompe Instituut in Utrecht) met een aantal collega's onderzoek. Een paar weken geleden vertelde hij er over in het collegde, zondag j.l. deed hij zijn verhaal in Buitenhof en van de week lag het boek hier in de bus. Achtereenvolgens worden het openbaar bestuur, de politie, advocaten, rechters en officieren van justitie, journalisten en notarissen onder de loep genomen. Het blijkt dat in alle beroepsgroepen sprake is van bedreigingen en dat die in sommige gevallen ook succes hebben in de zin dat functionarissen terugtreden of inbinden. Een griezelige gedachte vind ik dat.
Een deel van het verheviging van bedreigingen als fenomeen wordt verklaard door de algemene verruwing van de samenleving en het verlies van respect voor het gezag dat in de hele maatschappij waarneembaar is. Maar het is wel gek dat in Nederland dit proces duidelijk is dan in de ons omringende landen. Ik heb het boek nog niet uit maar raad het jullie wel aan. Het geeft een zeer leesbaar beeld van waar me met zijn alleen mee te maken hebben, bedreigingen van de fundamenten waarop onze rechtstaat is gebaseerd en hoe daarmee wordt omgegaan.
De foto vond ik op het internet en werd gemaakt door Robin Zegers.

Boek bestellen?

Bedreigingen in Nederland
Frank Bovenkerk

Clickx en PC Magazine hebben een boekje uitgebracht met de titel Webloggen. Het staat vol met allemaal handzame tips en uitleg voor de beginnende weblogger. Maar ook de routinier zal er wellicht bij de toeters en bellen nog wel wat van zijn of haar gading kunnen vinden. Na een algemeen gedeelte komt er een hoofdstuk over verschillende weblogsystemen en wat je zoal moet doen om je weblog te onderhouden. Grappig is ook het onderdeel 'tips van de pro' waarin een aantal webloggers tips geeft en voor de commerciële typjes onder ons wordt ook nog een gedeelte gewijd aan geld dat je kunt verdienen met je weblog.
Een aanrader dus, te meer Miwian Weblog er ook nog in vermeld wordt met name in het kader van mijn afstudeeronderzoek naar de Juridische Valkuilen voor de Webloggende Werknemer. En extra leuk vind ik dat de screendump die gemaakt is ook nog onze vast rubriek Dichters op Dinsdag te zien geeft (klik voor grotere foto). Voor 12,95 euro is het boekje te krijgen bij de betere tijdschriften- & boekhandel.

Meer boeken over webloggen
Weblog je wild !
S. Evers

In Toscane, op 4 september 2004, overlijdt Bram Vermeulen in zijn slaap aan een hartstilstand. Drie maanden later zit zijn geliefde Shireen Strooker achter haar computer. Nietsvermoedend drukt ze een toets in en dan verschijnt opeens het woord RUST! op haar scherm. Dikke, zwarte letters, beeldvullend. Afzender Bram.

Van een vriendin kreeg ik vorige week dit schitterende boekje 'Rust!' met teksten, gedichten en tekeningen van Bram Vermeulen. Bram Vermeulen schreef dagboeken sinds 1984 en had 65 zwarte Chinese boekjes met een rood bandje waarin hij zichzelf opschreef. 'Rust' was zijn verzamelnaam voor al die teksten en op zijn computer waren ze opgeborgen in een map met de titel 'Ik kan niet stilzitten'. Het was werk bedoeld om gelezen te worden. Genieten geblazen is het zeker!
Vanaf dagboek 15 werd het Brams gewoonte om het boekje af te sluiten met een gedicht, een soort afscheidritueel van die periode. Hieronder de afsluiting van boek 65, zijn laatste dagboek.

Als alle gestolde tijd
omgezet in daden
wijsheid was geworden
zou dit het laatste boekje zijn.

Dan zou ik het sluiten
mijn armen spreiden
en wegvliegen van de grond
naar nieuwe avonturen.

Ik zou nog even omkijken
naar de aarde beneden
de mensen zien krioelen
ik was één van hen daar.

Maar dan zou ik mij verwaaien
als wind met de wind
en ze daar beneden even
verkoeling geven.
Is het niet prachtig?
Op het plaatje 'Zonder titel' een ontwerp van Bram Vermeulen en Manu Veracx (klik voor vergroting).

Boek bestellen?

Rust !
Bram Vermeulen

klik foto voor vergroting
"...De eerste studenten die met bonkend hart opstonden om een protest te laten horen tegen het ontslaan van hun Joodse professoren, drukkers die de moed hadden om de eerste illegale bladen op de persen te leggen, huisvrouwen die joden en illegalen als vanzelfsprekend bij hun gezin aan tafel lieten aanschuiven. Daarvoor leerde mijn vader mij een schitterend Duits woord: Zivilcourage". Deze woorden zijn een citaat uit de redevoering van Willem Alexander op Bevrijdingsdag 2005. Ze zijn te lezen in het boek 'Een royaal gebaar, naar vluchtelingen die al te lang wachten', dat werd samengesteld naar aanleiding van de actie 'Een royaal gebaar', een initiatief van Marion Bloem en Ivan Wolffers.
Het boek is een indrukwekkende verzameling van stukken en stukjes geschreven door bekende en onbekende Nederlanders die schrijven over mensen die ze kennen en waar ze om geven. Ontwapende pleidooien van schoolkinderen die niet begrijpen waarom hun klasgenootje weg zou moeten, moeders die hun dochters relatie kapot zien gaan omdat de schoonzoon in spe een asielzoeker is. Schrijnend en tegelijk hartverwarmend. Ze brengen de woorden in praktijk van de nog maar pas overleden Karel Glastra van Loon:

Blijf niet mokkend aan de kant staan
Stel een daad en toon je moed
Laat je woede hand in hand gaan
Met het goede dat je doet.
Zivilcourage, dat is het sleutelwoord voor alle mensen die hun nek uitsteken in het boek of anderszins.
Hans kreeg een exemplaar omdat hij één van degenen is die belangeloos aan de samenstelling van het boek hebben meegewerkt. Zo'n dertigtal van zijn foto's van de actiedag op 26 april j.l. zijn prominent in een kleurenkatern midden in het boek te bewonderen. Daar is hij best trots op, niet alleen omdat het leuk is om je eigen foto's in druk terug te zien maar ook nog omdat het is voor zo'n goed doel.
Ik heb het 261 pagina's tellende boek, voorzien van veel foto's en tekeningen vandaag nog eens doorgebladerd en ik ben er iedere keer dat ik het zie weer van onder de indruk. Het is een must voor iedereen met het hart op de goede plaats en die zich betrokken voelt bij onze samenleving en gelooft in de overwinning van het gezond verstand. Het geeft trouwens ook nog informatie over vluchtelingenbeleid, asielbeleid en de gevolgen daaravn. Het kost 24,95 en je kunt het hier bestellen. Bij dit prachtige boek krijg je dan ook nog een speciaal voor de gelegenheid gemaakte CD met bijdragen van ondermeer Ernst Jansz, George Kooymans, Huub van der Lubbe, Tjeerd Oosterhuis , Freek de Jonge, de Nits, Denise Jannah, Henny Vrienten en The Lau. Je kunt het uiteraard ook in de boekhandel bestellen met ISBN nr 90 73 187 001.

Het onderwerp van de Dingen op Donderdag is dit keer iets uit Grootmoeders Tijd. Dat is een onderwerp dat mij wel aanspreekt vooral omdat ik iets moois heb van mijn oma. Op de foto zie je het kerkboek van mijn oma van mijn vader kant. Ze kreeg het toen ze lidmaat werd van de kerk dus in 1913. Het is nu 91 jaar oud. Voorin staat geschreven:

Joha Herma Weegereef

Geboren 5 Mrt 1894

Lidmaat geworden

16 Maart 1913 Die a-tjes achter Joh en Herm zijn klein en superscript maar ik weet niet hoe ik dat moet doen in deze tekst. Als je op de foto klikt kun je het zien en het staat voor Johanna Hermiena. In het kerkboek het Nieuwe Testament in de versie van 1881, het Boek der Psalmen en Gezangen en achterin de Catechismus. Zolang als ik mij herinner ging mijn oma met dit kerkboek naar de (Nederlands Hervormde) kerk. Aan nieuwere versie van het woord en het gezang deed ze niet. Ik was vroeger als kind altijd gebiologeerd door dat zilveren slotje dat iets geheimzinnigs toevoegde aan dit kerkboekje, iets dat mij deed denken aan mijn eigen dagboek met slotje.

Dit is naast een mooi oud kerkboek ook een prachtige herinnering aan mijn oma.