Nauwelijks terug van Oerol zijn we nog even een kijkje wezen nemen bij Festival Mundial in Tilburg. Het is een festival over muziek, informatie en cultuur van over de hele wereld en NOVIB is hoofdsponsor van het festival. Als je van wereldmuziek houdt is dit 'the place to be'.
Met name het slotweekend is de moeite waard omdat er allerlei bands en gezelschappen te horen en te zien zijn van over de hele wereld. Wij zagen gisteren o.a. de Nederlandse zangeres Rose optreden met de Keniaanse zanger Victor Muli, de Braziliaanse band O Rappa, het Cubaanse Cubanito, Frederic Galliano & the African Divas uit Frankrijk/Mali en tot slot (wat wij zelf het leukste vonden) Issa Sanogo uit Burkina Faso.
Maar al zou je niks van dit al van jouw gading vinden dan nog is het leuk om mensen te kijken op Mundial. Je ziet er allerlei soorten en kleuren mensen door elkaar, heel veel kinderen en tieners en vooral ook veel multiculturele stelletjes. Je kijkt je ogen uit naar de kleurrijke, bonte en vrolijke menigte die in het Leijpark rondloopt. En tot groot plezier van al die bezoekers scheen de zon. Ik moet trouwens wel zeggen dat het opvallen was hoe snel het 's avonds - toen Nederland moest voetballen tegen Tjechië - leeg liep. En dat alles voor een jammerlijk verloren wedstrijd. Zonde hoor!

Onze laatste voorstelling op Oerol was 'Altijd weer' van ProductieKERN Bouwhoek. In de schuur van Egberts Plak is het donker en het ruikt er overweldigend naar koeienstront. Zwaluwen vliegen af en aan van en naar hun nesten die tegen de dakspanten aan zijn gebouwd. We zien een weerhuisje waarbij voor de ene deur een man staat met zijn gezicht naar de deur.
Het weerhuisje wordt gerund door een 'slechtweermannetje' en een 'mooiweervrouwtje'. Altijd, bij ieder weertype staat één van hen buiten en zit de ander in het huisje om het huishouden te doen of zichzelf te verzorgen. Langzamerhand worden ze zich bewust van elkaars bestaan en groeit hun verlangen naar de ander hetgeen te merken is aan hun plichtsbesef dat gaandeweg afneemt. Ze hebben, zoals de programmakrant zegt, geen zin meer om mooi weer te spelen en zich neer te leggen bij het feit dat degene naar wie ze verlangen onbereikbaar is.
Er komt een moment dat de klompjes van het weervrouwtje die aan de draaibare vloer vastzitten naar buiten gaan zonder dat zij er tijdig in staat. En dat geldt ook voor het weermannetje. Dramatische omstandigheden bevorderen hun toenaderingspogingen die grappig en verwarrend zijn.
Het was een leuke ongecompliceerde voorstelling met oog voor detail gemaakt. Zo was er boven in het weerhuisje een heel klein weerhuisje te zien. De effecten zijn leuk en de (visuele) grappen subtiel. Toch blijft het vooral charmant en onderhoudend vermaak. Een prima voorstelling om onze week Oerol mee af te sluiten!

Er was op Oerol ook een gratis voorstelling, die van Royal de Luxe. Nou zul je misschien denken 'al dat straattheater is ook gratis toch?' en dat is niet onwaar maar ook niet waar want die straatartiesten gaan aan het eind van hun voorstelling uiteraard wel met de pet rond. Zij krijgen alleen hun reiskosten betaald door de Oerolorganisatie en de rest moet dus komen van ons als publiek. Maar goed, de kaartjes voor de voorstelling 'Soldes! Deux spektacles pour le prix d'un' kunnen op vertoon van Oerolpaspoort worden afgehaald op De Westerkeyn (dank je wel sponsor NAM).

Op Parc de Chèvres in Midsland Noord staan drie enorme tribunes opgesteld die plaats bieden aan een paar honderd mensen. Daarvoor een ruime set met een draaiplateau als centrum. Het is een beetje onduidelijk wanneer het begint. Er lopen allerlei mensen heen en weer maar de muziek uit de luidspreker is inmiddels gestopt en we horen allerlei mensen praten in het Frans in de microfoons over 'Hamlet' en 'Le malade imaginaire'.

'Hemeltje', denk ik, 'mijn Frans is niet zo al te best'. Ik hoop maar dat ik het kan volgen. Tegelijkertijd denk ik: 'maar dat geldt toch ook voor het gros van de mensen op deze tribune, dus het zal er wel niet toe doen'. En dat is ook zo. Al snel voltrekt zich op het podium een kakafonie van circus, show, kleding, muziek, effecten, teksten en het is te veel om allemaal tegelijk te volgen. Het is zoals de Niemandskrant in de recensie zegt: een hilarisch pandemonium met heerllijke oude theatermiddelen, die het vanwege de armlastige situatie van het gezelschap (in dit stuk) één voor één begeven of oncontroleerbaar worden.

Het is een gekkenhuis op het podium met als grande finale de totale 'verbouwing' van het podium waarbij de 'darmen' van sommige spelers vermengd worden met inmiddels gevallen sneeuw en het 'bloed' van anderen en iedereen elkaar gek maakt op het draaiplateau.

De taal bleek geen probleem omdat het ging om het schouwspel, het drama en het theatrale van het stuk waarvan de scenes hooguit geleend waren van Shakespeare en Molière. Het was een lust voor het oog met geweldige muziek en geluidseffecten.

Theatergroep Tuig: Tegenwind




Locatie: ergens op een verlaten strand bij Kaap Hoorn. De duisternis valt in. Rond een object dat op een Spaanse windmolen lijkt is in een halve cirkel een touw gespannen. Dat is ?de zaal?. Ditmaal geen stoelen, bankjes, planken of kussentjes. Onze plaatsen zijn in het losse zand op het strand. De voorstellingen op Oerol beginnen stipt op tijd. Geen oeverloos gewacht na de aangekondigde aanvangstijd. De ?zaal? is inmiddels vol.
De wieken van de molen worden beschenen door een geheimzinnig licht. Mechanische muziek klinkt op de achtergrond. Vanachter de molen komt een man in een witte overall aanlopen met een kruiwagen vol hout. Hij bestijgt het ijzeren geraamte alsof het zijn dagelijkse werk is. Hij trekt aan wat zware kettingen waardoor de stand van de molen draait en wind vangt. Indrukwekkend! Hij heeft het druk en werkt geconcentreerd aan het maken van vuur en het smeden van ijzeren stangen. Waar gaat dit naar toe? Welke symboliek zit er achter zijn handelingen? ?IJzers in het vuur hebben?? Het ijzer smeden als het heet is? Hij heeft het er maar druk mee.
Dan verschijnen er plotseling drie gedaanten gekleed in donkerbruine gewaden en behangen met touwen. Is dat het tuig? Letterlijk én figuurlijk? Zij hebben kennelijk los van de man in de witte overall hun eigen programma. Ze zijn druk met het bevestigen van al hun touwen aan het onderstel van de molen. Dat gaat heel systematisch en geconcentreerd.
De man in de witte overall lijkt het ondertussen goed voor elkaar te hebben. Er werkt en draait - mede dankzij de windkracht - van alles. Vuurtjes branden op verschillende plaatsen. Koffiewater kookt. De drie duistere figuren, twee vrouwen en een man, vallen hem kennelijk niet op of hij wil ze niet zien.
Zij zijn inmiddels klaar met het bevestigen van de touwen. Om beurten lopen ze om de molen heen en rukken om beurten aan een touw waardoor steeds een deel van het onderstel verdwijnt. Langzaam maar zeker verdwijnt het fundament onder de windmolen die ook aan een soort boortoren doet denken. De bijzondere muziek zwelt aan tot een climax. De man in de witte overall gaat onverstoorbaar door met het smeden van de gloeiende ijzeren staven en handhaaft zich op het steeds wankelender wordende platform rond de molen. Uiteindelijk stort zowat de hele molen in.
Wat gebeurt hier? Wat zit er achter dit indrukwekkende visuele schouwspel? Het werk van de man lijkt vernietigd te zijn. Hij blijft echter druk. De kruiwagen wordt gesloopt en verandert met behulp van een houten paal, een paar wielen en een zeil in een soort zeilboot op wielen. De gesmede ijzeren staven spelen hierbij een rol ondermeer als houder van een soort vuurpot achter het zeilvoertuig.
De man neemt plaats in het zojuist geconstrueerde voertuig en zeilt af in het duister. De voorstelling is daarmee ten einde en het publiek applaudiseert enthousiast! Wat is de boodschap? Geef nooit op bij tegenslag? Blijf creatief en inventief bij het verzinnen van oplossingen? Er is altijd een uitweg? Denk nooit dat je er bent? Of... zorg altijd dat je Plan B klaar hebt bij tegenslag? Dit was beeldend objecttheater en ook locatietheater. Dit is wat je van Oerol verwacht! Wat is er mooier dan theater te ervaren in de openlucht bij het ruisen van de zee en de (tegen)wind door je haren?

Eva, this is my Life




De tweede voorstelling geïnspireerd door het scheppingsverhaal, oftewel Adam en Eva, die wij zagen deze week. ?Eva, this is my life? is compleet anders van opzet en inhoud dan de versie van Suver Nuver (zie Bericht van Oerol 7). Eva vertelt hoe het voor haar is in de Hof van Eden (het Paradijs). Het bevalt haar wel maar het heeft toch wat beperkingen en het is er een beetje saai. Het ontbreekt haar ogenschijnlijk aan niets behalve dan dat van die ene boom met die appel, waar ze niet aan mag komen van Pappa (God de Vader). Dat frustreert haar enorm. Dat Adam (de tuinier in deze versie) een man is, waarmee je leuke dingen zou kunnen doen, is haar nog niet opgevallen.
Laat haar lievelingsplekje nou net onder die appelboom zijn waarvan ze niet mag eten. Toen ze daar op een dag lag te doezelen viel er een schaduw over haar heen van een man zoals God die waarschijnlijk bedoeld heeft, compleet met wit overhemd en Armani-pak. Of ze al eens buiten gekeken had? Daar had ze nog nooit bij stil gestaan dat er ook nog een ?buiten? zou zijn. Over de muur wel te verstaan.
Eenmaal over de muur kijkend ziet zij de glamourwereld van de Big Apple met vooral veel luxe merken als Versace, Prada en Maserat. De slang in de vorm van deze aantrekkelijke man laat haar alles zien, maar is in werkelijkheid uit op haar onschuld. Waarom speciaal ik vraagt Eva? Alleen jij bent belangrijk zegt de man, want als ik jou eenmaal gehad heb kan ik alle vrouwen krijgen.
Haar avontuur buiten de deur loopt uiteraard niet zo gunstig af. Eenmaal verstoten door Pappa eindigen Eva en Adam in een arbeidershuisje ergens achteraf in de Big Apple en de twee zonen die ze inmiddels hebben (Kaïn en Abel) zorgen ook alleen maar voor problemen en overlast.
Dit alternatieve verhaal wordt in deze kleine intieme set voorgedragen door Daphne de Bruin en Joop van Brakel. Joop zorgt voor de muziek en speelt vervolgens God de Vader, de slang en Adam. Daphne vertelt en acteert vol overtuiging in haar rol als Eva. Het stuk zit vol grappige verwijzingen naar elementen uit de bijbeltekst. Zo komen er o.a. ?slangen?-leren schoenen in voor, 'the Big Apple' en de 'Paradise Inn'.
Nog één keer komt de herinnering terug aan de slangenman en realiseert Eva zich pas echt in details hoe hij haar seksueel verleid heeft: ?He fucked the hell out of me. May I roast in piece?.
We hebben genoten van de tekst en het gepassioneerde spel van Daphne de Bruin. Ook de muziek en visuele effecten waren zeer de moeite waard. We zaten overigens deze keer - voor het eerst bij Oerol - comfortabel op een echte stoel en bovendien nog vooraan in het midden.

Betoverend circus




We waren bij de voorstelling van Cirque met de titel 'Smile at the foot of the ladder'. Een fantastische voorstelling van het gezelschap Cirque uit Montreal op basis van het verhaal van Miller over de clown August die wanhopig op zoek is naar zichzelf. Als clown heeft August veel succes maar hij wil meer, hij wil mensen happy maken. Hij maakt een act waarbij hij in de piste zit glimlachend naar de maan waarnaar een ladder reikt.
De voorstelling begint met een koordanseres die een virtuoze act neerzet. Ik had net tegen Hans gezegd dat het hier geen gewoon circus betrof en begon toen te twijfelen aan mijzelf. Was dit nou toch gewoon circus? De volgende act was een vrouw die het verhaal van August begon te vertellen. Mmm, waar gaat dit naar toe? Gaandeweg ontspint zich een wonderbaarlijke mengeling tussen het verhaal van August en de trucs van de artiesten die met hele simpele middelen de bezoekers betoveren. Geweldig is de act waarbij de clown zich schminkt op het podium en de metamorfose zich voor onze ogen voltrekt. De acrobaat speelt de ene keer met een opgerolde loper, de volgende keer met één kegel (op straat zie je artiesten die het niet doen met minder dan vier of vijf), dan weer met een bezem en een jas en wij kijken ademloos.
De koordanseres komt een aantal malen terug met dromerige poëtische interventies in prachtige kostuums die in een voorstelling van hun collega?s ?van de zon? (Cirque du Soleil) niet zouden misstaan. De muzikant speelt een aantal wonderlijke, wellicht zelfgemaakte, instrumenten. Een soort doorontwikkelde zingende zaagmachine en een alternatief drumstel met metalen schalen. Het geluid lijkt wel een beetje op dat van een Indonesisch gamelanorkest.
De clown is mijn favoriet en speelt ook de hoofdrol in de vervlechting met het verhaal van August. Als August er mee ophoudt in het verhaal schminkt zij zich op het toneel af. De slotact is van haar. In een soort bootje aan touwen roeit zij door de lucht totdat ze staand door de nok van het circus cirkelt. De touwen worden korter gemaakt en met haar verdwijnen door een gat in de tent helemaal bovenin eindigt de voorstelling.
De Oerolkrant schrijft: 'een prachtige verbeelding van de zielenroerselen van een circusartiest die zichzelf verliest in de illusies die hij in de piste oproept? en daar kunnen wij het alleen maar mee eens zijn. En beslist geen ?gewone? circusvoorstelling maar iets heel bijzonders!