Morgen gaat zijn allernieuwste speelfilm "Leef!" in première op het Nederlands Filmfestival in Utrecht en vandaag overleed hij: Willem van de Sande Bakhuyzen. Het was al een tijd bekend dat hij ongeneeslijk ziek was maar dat heeft Willem van de Sande Bakhuyzen er niet van weerhouden met volle energie door te gaan met zijn werk. Voor wie hem even niet helemaal kan plaatsen: hij brak door in 1994 als regisseur van Pleidooi en regisseerde later de TV-serie Oud Geld, de toneelstukken Cloaca, Festen en Familie en de films Cloaca en Leef!. Nog maar 47 jaar was hij. Echt een groot verlies voor de Nederlandse theaterwereld.
Op het internet vond ik dit plaatje dat door Willem werd ondertekend. Ik denk dat het komt uit dat radioprogramma waar de gasten iets op een tegeltje moeten schrijven (Ik weet niet meer hoe het ook al weer heet). Het kan niet duidelijker, die boodschap van hem aan ons (klik voor vergroting).

Het was een icoon en je zag hem altijd overal meteen in een gezelschap met die grijswitte kop met haar. En hij is natuurlijk beroemd geworden met de introductie van de euro op 1 januari 2002. Daarvoor was hij vijftien jaar lang president van de Nederlandsche Bank.
Duisenberg heeft de Nederlandse monetaire politiek op de Europese kaart gezet en zijn naam zal altijd met de ECB verbonden blijven omdat hij de allereerste president werd in 1998. Hij hield eigenlijk pas eind 2003 (een jaar na de afgesproken vier jaar) op met werken toen Jean-Claude Trichet hem opvolgde als president van de Europese Centrale Bank.
Hij heeft maar heel kort van zijn vrije tijd genoten want hij werd vandaag door de politie dood aangetroffen in zijn villa in Frankrijk. Nog maar 70 jaar.

De schepper van Heer Bommel en Tom Poes (klik voor vergroting) is gisteren op 93-jarige leeftijd overleden. Ik was sinds ik ooit de documentaire 'De danser, de dichter en de tekenaar' van Wim Kayzer zag, erg onder de indruk van de eruditie, wijsheid en intelligentie van Toonder. In dat programma vroeg Wim Kayzer Rudi van Dantzig, Willem Wilmink en Marten Toonder een voorlopig testament op te maken over de liefde, het lijden en de maatschappij. Een uniek document dat ik later ook op video kocht.
Met Marten Toonder verliezen wij onze beroemdste striptekenaar. Als Marten Toonder een gastrol zou spelen in een van zijn eigen Bommelavonturen, hoe zou hij dan heten? De taalschepper? De wonderinkter? De plottenbakker? Ik hou het maar op het laatste want volgens mij past die titel wel bij hem.
Gisteren in de auto hoorde ik op de radio dat er in november een boek uitkomt met de samenvatting van alle wijze dingen die Marten Toonder ooit schreef. Hij heeft het zelf nog kunnen bekijken en verbeteren dus zijn werk was helemaal af.

Mijn studiegenote had de stoet gezien en was er diep van onder de indruk. Ze vertelde dat ze per fiets aankwamen bij de Janskerk, twee fietsen met witte doodskisten als 'aanhangertje'. De rest van de stoet ook op de fiets met bloemen in de hand. De tranen stonden in haar ogen terwijl we in het middagzonnetje op het trapje zaten van het collegegebouw.
In de kisten lagen de man en de vrouw wiens rouwadvertentie gisteren in de krant stond. De ouders van het kleine meisje dat 2,5 jaar leefde en die weg waren gegaan van hun familie. In de advertentie stond: "Hou elkaar goed vast en laat ons los. Het gaat ons goed'.
Wij blijven diep geraakt en zonder woorden achter.

Acht jaar geleden was het een prachtige lentedag en bestond ons bedrijf vijf jaar. Mijn vader had voor dat lustrum, zo ziek als hij was, nog een prachtig kado geregeld. Ik kreeg dat die ochtend van hem terwijl we beiden wisten dat het zijn laatste dag zou zijn en het laatste materiele teken dat hij zou achterlaten. Heel helder staan alle dierbare momenten nog op mijn netvlies en ook die indrukwekkende laatste dagen waarin alles was gezegd en alles goed was.

Dit gedicht 'Vader' van Herman Poort is voor mijn fantastische vader, die overigens vandaag, als hij nog geleefd had, tachtig zou zijn.


Vandaag is vaders sterfdag;

als hij nog geleefd zou hebben

deze dag

dan zou hij negentig zijn

en bij het overpeinzen daarvan

en zo'n beetje

alles

half uit te rekenen

bedenk ik

dat,

als hij tien jaar

later was gestorven

hij vandaag

ook negentig zou zijn

en niet honderd;

wat merkwaardig is dat toch;


veel gewoner is

dat ik ook

na zo veel jaren

steeds nog

zo vaak

aan hem denken moet.

De zon nam haar die middag mee

achter de einder, waar het altijd licht is

Wij bleven samen achter met een sterrenhemel

vol herinneringen


5 april 1954 - 19 april 2001