Chet Baker 'zingt' meer dan ooit

Vrijdag 30 December 2005 at 7:57 pm.


Chet Baker was een trompetspeler die zo nu en dan ook zong, maar zijn trompetspel klonk als een menselijke stem. Hij zou dit jaar 75 geworden zijn als hij niet uit het raam van een Amsterdams hotel gevallen zou zijn. Dit is nog een optimistische veronderstelling want ook zijn drugsverslaving zou zijn levensduur sterk bekort hebben. Ik ben altijd een fan geweest van Chet Baker en het was met enige scepsis dat ik kennis nam van de dubbel-CD "Fay Claassen sings Two Portraits of Chet Baker", een Nederlandse productie en initiatief van stichting Jazzimpuls uitgegeven op het eveneens Nederlandse Munich Records Label. Een aantal musici op de CD hebben nog met Chet gespeeld, getoerd en zelf CD-opnames met hem gemaakt. Dat Fay Claassen een geweldige zangeres is hebben we al eerder mogen ervaren. Op de eerste CD vertolkt zij op wonderbaarlijke wijze de instrumentale nummers uit de vijftiger jaren die Chet met het Gerry Mulligan Quartet opnam. Zij neemt met haar stem de trompetpartijen waar met dezelfde subtiele precisie en zuiverheid die we van Chet kennen. Vooral de up-tempo nummers zijn erg knappe vocale staaltjes maar kunnen mij toch minder bekoren dan de wat langzamere nummers. De baritonsax van Jan Menu laat de aanwezigheid van Mulligan goed herleven. De Mulligancompositie 'Line for Lions' waar de CD mee begint en als 'vocale trompet'/baritonsax-duo afsluit, brengt weer in gedachten hoe goed die twee instrumenten op elkaar aansloten en met elkaar in balans waren bij Chet en Gerry.
Op naar CD twee waar ik eigenlijk nog het meest benieuwd naar ben. Weer opnieuw opvallend hoe Fay het 'Chet Baker' gevoel in haar zang weet te leggen. Ook de trompet van Jan Wessels draagt daaraan sterk bij. Wat is het toch, vraag ik me opnieuw af, waarom raakt die stem en het trompetspel van Chet je zo? "Chet sang through his trumpet. Bittersweet stories of pain and longing, but also of strenght and clarity", zegt Hein van de Geyn in het begeleidende CD-boekje. Daar kan ik me wel in vinden. Ook in wat Jules Deelder daarin zegt "I'd never heard a voice like it before! So near and yet so distant", is een goede typering. Analyseren helpt niet. Fay is in ruime mate in staat om Chet weer even terug te brengen. De begeleiding is daarbij perfect ondersteunend. Prachtig ingehouden pianospel van Karel Boehlee, de aanleunende bas van Hein en het vertrouwde drumwerk van John Engels. Opvallend is hoe goed de Elvis Costello compositie 'Almost Blue' in het geheel past. Ook de Jobim compositie 'Retrato em Branco e Preto' is heel bijzonder. Vooral in dit nummer wordt de meerwaarde van deze dubbelaar pas goed duidelijk: het is niet alleen een eerbetoon maar staat ook geheel op eigen benen. De eigenheid van Fay en haar begeleiders stijgt ver boven het eerbetoon uit.
Ik kijk al uit naar het optreden van deze club, op 20 januari in Musis Sacrum, nadat ik de introductie in Vredenburg eerder dit jaar gemist heb. Check voor optredens elders in het land de site van Jazzimpuls.

Bezetting:
Fay Claassen - vocals
Jan Menu - baritone sax
Jan Wessels - trompet
Karel Boehlee - piano
Hein van de Geyn - Bass
John Engels - drums

Geen reacties



Emoticons

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kattebel
Verberg e-mail
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.