In 2005 stond er op deze weblog een stukje over de plaatselijke atelierroute die door mij was bezocht. Ik schreef in dat logje over één van de exposanten (wiens naam om moverende redenen door XXX is vervangen): "... We begonnen bij XXX die we vorig jaar ook bezochten. Toen waren we best gecharmeerd van haar werk maar nu vonden we toch dat er weinig nieuwe dingen bij waren gekomen in dat jaar."

Betrokkene reageerde sportief op het artikel en schreef in haar reactie ondermeer: "... Denk dat het goed is dat ik eens nadenk. Een eventueel volgende keer dus een andere aanpak om te voorkomen dat al het al bekende werk, het nieuwe werk overschaduwt."

Lees meer...

Natura Artis Magistra: de natuur is de leermeesteres van de kunst. En dat gaat op Oerol helemaal op want je ziet dit soort 'schilderijen' overal waar je maar kijkt. Vandaag kreeg ik bij het bekijken van mijn foto's met een aantal mensen een oneerbaar voorstel. Of ik een keer wilde exposeren? Ja natuurlijk wil ik dat, helemaal nadat de stelster van de vraag, hoedenmaakster Anna Martinali uit Nieuwegein haar plan had uitgelegd. Zij maakt een hoed geïnspireerd op mijn foto of ik maak een foto geïnspireerd op haar hoed en zo stellen we een collectie samen. LIjkt me enig! Wordt vervolgd...

En plotseling zijn daar dan twee meisjes geboren. Dochters van een aangetrouwed familielid wiens kinderwens ik niet kende omdat ik haar al jaren niet had gezien. Toch wilden wij als 'koude kant' een kadootje sturen dus vroeg ik TAL om voor deze babies een kadootje te maken.
Het werden knuffels die bij elkaar passen maar wel verschillend zijn, net als een tweeling zoals Izzy en Lele. En op de andere kant staan hun namen.
Lief he?

Vroeger bij ons thuis keken we naar Openbaar Kunstbezit. dat was een serie kunstprogramma's waarin uitleg werd gegeven over beeldende kunst in Nederlandse musea. Het programma hoorde bij ste plaahet blad Openbaar Kunstbezit dat losbladig verscheen en in prachtige linnen banden kon worden opgeborgen. Mijn ouders hadden een abonnement, niet in de laatste plaats ten behoeve van onze culturele vorming. Interessanter nog was het programma Kunstgrepen dat gepresenteerd werd door Pierre Janssen. Ook dit programma beoogde kunst dichter bij de mensen te brengen en het genieten ervan voorop te stellen. Menig leeftijdsgenoot kan zich het beeld nog zo voor de geest brengen van die lange slungelige man die met trillende en wapperende handen zijn bevlogen verhaal deed. Vandaag werd bekend dat hij is overleden. Nou maar hopen dat we wat herhalingen krijgen voorgeschoteld van dit historische programma.

Vorig logje liet ik de bijzondere beelden zien van Ron Mueck en dit keer een straattekenaar: Julien Beever. Hij tekent de meest wonderlijke dingen met stoepkrijt. Wat vind je van het bovenstaande plaatje? Zo op het eerste oog kijk je gewoon de diepte in maar het is plat werk in twee dimensies.
Hier vind je nog veel meer van zijn prachtige werk. Zo'n kunstwerk zou ik best voor mijn huis willen hebben!

Ik had al eens eerder werk van hem gezien op foto's maar van de week kreeg ik via een vriendin weer allerlei materiaal van deze Australische kunstenaar onder ogen. Je zou niet zeggen dat de twee oude dametjes op de foto beelden zijn.
Mueck is een beeldhouwer die mensen maakt, levensecht, vaak naakt en kwetsbaar of in momenten van ontluistering. Door het exorbitante formaat dat hij gebruikt - soms meer dan twee maal zo groot - is het vervreemdend en verontrustend, te meer daar ieder detail perfect is gemaakt. Kijk ook maar eens naar dit filmpje.