Klik op de foto voor vergroting
"Een poëtisch verhaal in de grillige duinen van Formerum aan Zee", zo luidde de beschrijving in het Oerol programmablad. De voorstelling is geïnspireerd op leven en werk van de Zuid-Afrikaanse dichteres Ingrid Jonker en werd gemaakt door de twee theatermaaksters Tjitske Deinum en Mirjam Schilte (oftewel Warber) ism beeldend kunstenares Ger van Oort. Voordat de voorstelling begon werd ik aangeklampt door een verslaggever van Omroep Friesland met de vraag waarom ik gekozen had voor deze voorstelling. Tja, waarom spreekt iets je aan. In dit geval was het een combinatie van het feit dat het een locatievoorstelling was, de locatie waar het was, de beschrijving 'klein & intiem' en het feit dat er nog kaartjes beschikbaar waren op het moment dat ik bij de kassa stond.
Wij werden door beeldend kunstenares Ger van Oort geleid naar een plek in de duinen. Daar werd de groep toeschouwers twee keer achter elkaar aangeklampt door een vrouw die zich voorstelde als Ingrid Jonker die iemand zocht om mee te praten. Twee maal een vrouw met dezelfde naam, twee kanten van dezelfde vrouw uitgebeeld door twee actrices die op verschillende plekken in de duinen stukken van zichzelf, hun weerloosheid en hun oplossingen om zich in de wereld staande te houden lieten zien.
Wij, de toeschouwers, volgden de vrouwen van plek naar plek en het verhaal van fase naar fase. De vrouwen speelden hun verhaal uit op een dramatisch en beeldend sterke manier door gebruik te maken van objecten en de omgeving van ruige duinranden waar de silhouetten van de vrouwen met hun wapperende jurken sterk afstaken tegen de blauwe stralende lucht. De twee Ingrid Jonkers lijken in het begin behoorlijk met elkaar in strijd en elkaars tegenpool maar gaandeweg de voorstelling komen ze steeds dichter bij elkaar tot het einde waarin ze allebei hetzelfde verlangen articuleren en samen over de rand van het duin verdwijnen.
Ik vertelde de verslaggever van Omroep Friesland dan ook achteraf dat ik het een prachtige voorstelling vond die mij wel raakte en dat ik het heel mooi vormgegeven vond zo in de natuur. Hans en Paolo vonden het een vrouwelijke voorstelling. Dat was wel grappig want zo had ik er nog helemaal niet naar gekeken. Toen we er over spraken bleek dat ze doelden op de ongrijpbare manier waarop de vrouwen (in het stuk) zich uitdrukken en die voor de meeste mannen misschien nog wel aan te voelen is maar in ieder geval niet te volgen. De foto bij dit logje is zoals gewoonlijk van Hans en Paolo maakt het filmpje dat je
hier kunt zien.
klik foto's voor vergroting
Het beroemde verhaal van Lewis Carroll is door theatergroep Gajes vrij geïnterpreteerd en geschikt gemaakt voor locatie-theater met steltenlopers. De act vind plaats tussen het publiek. op de Geitenwei op Terschelling. Het deed me sterk denken aan Malaya van Close Act, (zoek voor recensie en foto's binnen deze site) inclusief alle rollende gevaartes die bij het decor horen. Misschien zijn zij wel tot voorbeeld geweest voor Gajes. Het verhaal begint met een slapende Alice op een bed dat hoog uitsteekt boven het publiek. Op dezelfde hoogte vaart een man in een roeiboot en hij is degene die er met zijn fantasieën voor zorgt dat Alice gaat dromen. Alice wordt gewekt door haar knuffelkonijn. Er dienen zich verschillende geliefden aan waarvan er een wordt aangestuurd door een boosaardige koningin, die een partij zoekt voor haar verwende zoon. Ze willen allemaal iets van Alice. Ze vlucht en is voorlopig onvindbaar.
Als ze weer terug keert is ze ouder en klaar voor de liefde. Ze wordt verleid door iemand die in opdracht van de boze koningin handelt en valt zodoende weer in haar handen. Als haar eerste onthoofde kandidaat zijn hoofd weer terug heeft, besluiten ze te vluchten in de roeiboot. De bedenker van haar fantasieën dreigt daardoor in moeilijkheden te komen en stuurt alle door hem bedachte personages de laan uit en verklaart Alice zijn liefde. Alice stuurt op haar beurt hem weer de laan uit en keert terug in haar bed. Een droom of een ervaring rijker? Wie zal het zeggen?
Gajes een theatergroep die zonder subsidie of ondersteuning werkt bestaat uit: Maarten van den Berg, Norbert Busschers, Teun Christoffels, Joice van Esch, Ibelisse guardia, Janice slot, en Roderik Sommerdijk. Muziek Petra Appelman, Marion de Laat en Bas de Waal. Regie Mark Kingsford. Techniek Valentijn van der Mieden.
klik foto voor vergroting
Phylaca gaat over een ideaalstad die dat uiteraard niet is want alles is gebaseerd op geld sex, glamour en macht. Twee vrienden laten zich verlustigen aan al het moois dat Phylaca te bieden heeft. De een verliest zich in alle mogelijkheden die de stad en mat name de sex daarin te bieden heeft. De ander blijft toch op zoek naar een diepere betekenis van het leven. Een flinterdunne verhaallijn die weer goed gemaakt wordt door het mooie decor midden in een open plek in de heuvelachtige bossen van Terschelling. De uitstekende acteerprestaties en het enthousiasme van de acteurs. Dit is weer het mooie van Oerol De stromende regen is geen belemmering. Het publiek zit met regenpakken en hier en daar een paraplu op de tribune die gevormd wordt door drie-potige opvouwbare krukjes en de acteurs gaan met volle overgave op in hun spel alsof er geen regen bestaat. Tekst en regie is van Annemieke Delis, geinspireerd op 'Mahagonny' van Berthold Brecht
klik foto voor vergroting
Onze eerste voorstelling op Oerol was van Theatre Embassy die we vorig jaar al een keer zagen met een voorstelling op straat in West. Misschien herinner je je nog de foto van de stralende jongen met een kartonnen hoge hoed en de kleurige kleding van alle spelers. Nu was er een thema gemaakt met theatergroep Trono uit Bolivia over de woede van de watergoden van de pre-Columbiaanse beschaving die vertoornd zijn als ze zien hoe de zee wordt leeg gevist, de bronnen worden vervuild en de regen verzuurt. Ze komen bij elkaar om te zien wat zij hieraan met hun eigen middelen kunnen doen.
In het Parc de Chevre zaten alle tribunes propvol voor deze objecten theatervoorstelling, fantastische metershoge poppen die met ingewikkelde constructies verrijdbaar zijn gemaakt. Prachtige bewegende constructies, een draak, een vrouwenfiguur, een witte en een zwarte figuur allemaal heel fantasievol gemaakt met originele attributen. Grappige details: een vergiet als masker, voetballen als borsten, lepels als ogen, een paraplu als rok, waterflesjes als decoratie voor een kostuum. Alleen al aan de kostuums en de poppen kijk je je ogen uit. En ook het kleine zwarte hondje dat (te zien aan het doekje om zijn hals) bij het gezelschap hoorde, zorgde voor veel vermaak door steeds op bijzondere momenten over het podium te wandelen. Ook ging het beestje op een dramatisch moment lekker relaxt vooraan het podiium eerst zitten en vervolgens liggen. Het verhaal was aardig en het spel was vol enthousiasme maar dat was de belangrijkste kwaliteit. De muziek was eenvoudig en schitterend en de kostuums en poppen oogstrelend en bijzonder. Geen absolute topper maar toch een aardige binnenkomer op de 'Eindeloze Deining'. De foto toont een paar van de wonderlijke figuren en is van de hand van Hans.
klik foto voor vergroting
Theatergroep 'Tuig'
Foto: Hans Speekenbrink
klik foto voor vergroting
Gisteren zijn we naar theater Junushoff in Wageningen geweest naar de laatste twee voorstellingen van de musical Moulin Rouge, uitgevoerd door musicalvereniging
Sempro Sereno. Ik was via
Annemiek gevraagd de hele voorstelling te fotograferen. Om de fotografie zo compleet mogelijk te hebben vanaf verschillende standpunten hebben Mieke, Amanda en ik twee voorstellingen bijgewoond. De laatste was tevens de afsluiter van de serie van 8 voorstellingen. Het fotograferen was een hele uitdaging omdat het licht heel schaars was en de bewegingen zeer snel. Het is gezien die beperkingen allemaal goed gelukt al is er nog heel wat materiaal uit te zoeken en te selecteren.
Maar nu even over de voorstelling zelf. Ik was ook al eerder bij een repetitie en het zag er toen al veelbelovend uit maar deze voorstelligen overtroffen al mijn verwachtingen. Ik denk dat zelfs Joop van den Ende aangenaam verrast zou zijn geweest als hij dit had gezien en hij had vast nog wel met een paar talenten willen praten. Het decor met twee nivo's was, het beperkte budget in aanmerking genomen, behoorlijk inventief en goed verzorgd. De ruimte in de theaterzaal was gelimiteerd. De voorstelling heeft gezien de vele dansacts met de grote groep dansers en acteurs veel ruimte nodig. Dat was aardig goed opgelost doordat hele rijen stoelen dankzij een handig mechaniek tegen de achterwand inklapbaar waren. Tussen de eerste rijen en het podium waren zoals in een nachtclub gebruikelijk tafels en stoelen geplaatst.
De grotendeels zelfgemaakte kostuums zagen er perfect uit. Hoewel het om een amateurgezelschap gaat was er nauwelijks iets amateuristisch te bespeuren. De rollen waren onder leiding van regisseur Panda van Proosdij perfect ingestudeerd, De acteerprestaties waren boven verwachting goed en ook de dans en zang was prima voor elkaar.
Het scenario is gebaseerd op de recente film van John Leguizamo, met Nicole Kidman en Ewan McGregor. Wie de film kent weet dat die van voor tot achter vol zit met zo'n 20 jaar popmuziek. Het is alleen al een genot om al die songs voorbij te horen komen, begeleid door een echt orkest onder leiding van dirigent Falk Hübner, waarin Annemiek de baspartijen voor haar rekening neemt. Het orkest kon er niet meer bij in de zaal maar dankzij een vernuftig uitgedokterd systeem konden de acteurs de dirigent via monitoren zien en konden de muzikanten via een groot scherm de voorstelling volgen.
Tijdens de eerste voorstelling zat ik hoog achterin de zaal naast 'het licht'. Op zich een perfecte plek maar eigenlijk net iets te ver weg. Tijdens de tweede voorstelling heb ik me al kruipend voor de eerste stoelenrij en scharrelend tussen de coullissen en het ingenieuze decor een goede positie gezocht om van dichtbij te fotograferen. Er was door de beperkte ruimte en de uitverkochte voorstellingen eigenlijk nauwelijks ruimte om dat onopgemerkt te doen. Mieke maakte vanaf de trappen aan de zijkant aanvullende overzichtsfoto's en foto's van het orkest in de andere ruimte.
Omdat het de laatse voorstellingen waren waren er veel familieleden en vrienden van de acteurs in de zaal. Jammer dat er door all deze mensen zoveel geïnvesteerd is in tijd en middelen voor een relatief klein aantal voorstellingen. Met hetzelfde enthousiasme gaan ze weer een nieuwe uitdaging aan heb ik vernomen. Ik ben benieuwd wat dat uiteindelijk weer zal worden! Jammer dat 'musical-koning Joop' er geen weet van heeft wat ze daar in Wageningen gepresteerd hebben!
Foto: Hans Speekenbrink
klik foto voor vergroting
Vroeg in het seizoen konden we niet meer aan kaartjes komen voor
Stessen (jargon voor stewardessen) maar gisterenavond waren we dan eindelijk getuige van deze pretentieloze lol van hoge kwaliteit. Het speelt zich allemaal af voor en achter de schermen van luchtvaartmaatschappij Happy Air, waar het niet zo goed mee gaat: fusies en ontslagen hangen in de lucht. Alle cliches en grappen uit het wereldje komen op hilarische wijze voorbij. De zaal bleek overigens naar schatting voor de helft gevuld te zijn met KLM-ers.
Achteraf begreep ik pas goed dat je er niet echt bij hoort als stewardes, steward, purser of piloot als je niet naar de klucht Stessen bent geweest. Niet alleen voor de incrowd is dit leuk ook voor iedere luchtvaartpassagier is het herkenbaar. Vier acteurs spelen op verbluffend ingenieuze wijze totaal zo'n twintig karakters. Dat betekent in recordtempo van personage, kostuum en pruik wisselen. Het duo Plien en Bianca (Plien van Bennekom en Bianca Krijgsman) en het duo Owen Schumacher en Paul Groot (Koefnoen en Kopspijkerscabaret) hadden er ogenschijnlijk geen moeite mee om het allemaal waar te maken.
Het stuk draait om gebruikelijke luchtvaartpersoneel zoals piloten, stewardessen, stewards en pursers in de voorbereidingen en de vlucht zelf naar bestemming Delhi India. Over de roddels, de beoordelingen, promoties en schandaaltjes maar ook het grondpersoneel wordt raak getypeerd (laat de pinda's maar liggen voor de muizen, dan komen ze voorlopig niet aan de bedrading toe). Nichterige stewards, stewardessen die dom, blase of hielenlikkend en uitsloverig zijn of macho, arrogante en op sex beluste piloten, alles wordt dik aangezet. Het geheel wordt gelardeerd met talloze grappen die waarschijnlijk al jarenlang de ronde doen onder luchtvaartpersoneel (Wat heb je nou aan een piloot die 'm niet omhoog krijgt). Eenmaal in Delhi geland gaan de mannen golfen en gaan de vrouwen zich te buiten aan tax-free shopping. Na eenmaal in de karaokebar te zijn aangeland slaat de liederlijkheid pas goed toe. Knap zijn ook de ingeweven flashback's naar het thuisfront. Petje af voor Paul Groot die het stuk geschreven heeft en zelf talloze typetjes neerzet.
Op zoek naar eerdere recensies viel me op dat het stuk niet te duiden is. Het is geen toneelstuk, meer cabaret, een klucht, komedie en het doet ook sterk aan een soap denken. Persoonlijk heb ik daar geen moeite mee. Ik hou wel van ondefinieerbare mengvormen. Als je het vlees noch vis noemt doe je het stuk sterk tekort. Ook het verwijt dat er gebrek aan diepgang zou zijn is onzinnig.
Het is juist een kunst om een twee uur durend stuk zonder diepgang te schrijven zonder een moment van verveling en waarbij je voortdurend slap ligt van het lachen. Dat ging niet alleen op voor Mieke en voor mij, maar aan de lachsalvo's te horen voor de hele zaal. Wel is het zo dat het stuk onderuit zou zijn gegaan bij minder goede acteurs. Plien en Bianca hebben met eerdere programma's hun kwaliteiten al bewezen. De twee mannen hebben in Kopspijkers al laten zien wat ze met typetjes kunnnen doen (Owen Schumachers' Jan Peter Balkenende kwam ook nog even langs) maar hebben voor zover ik weet niet eerder op een dergelijk 'podium' gestaan. Chapeau! Het decor was sober maar subliem in zijn eenvoud. Zo nu en dan werd het op inventieve wijze horizontaal opgesplitst waarbij het bovenste deel de indruk gaf van de vliegtuigromp of van een lopende band. ook kwam er nog een gigantisch landingsgestel naar beneden. De kleding, pruiken (Sjoerd Didden) en googeltrucs (Hans Klok) waren mede dankzij de juiste adviseurs, perfect verzorgd. Credits ook voor: Diederik van Vleuten (composities), Wilma Hoornstra (choreografie), en Carel Alphenaar (dramaturgische adviezen). Goed vormgegeven ongecompliceerd vermaak. Een van de hoogtepunten van het jaar wat mij betreft!
Foto: Hans Speekenbrink
klik foto voor vergroting
We zagen ze al eerder op de Parade en vorig jaar januari in de Kleine Komedie in Amsterdam met hun programma de 'Tragiek van de Onderman'. Afgelopen maandag zagen wij ze in een uitverkochte
Stadsschouwburg Utrecht met 'Ballyhoo' (betekent chaos, trammelant, drukte en spektakel). De
Ashton Brothers zijn cabaretiers, acrobaten en muzikanten en die kwaliteiten zijn verweven in een originele show van variété, slapstick, circusacrobatiek en kleinkunst. Zo ook weer in hun recente act.
Vorig jaar wisten ze met zeer bescheiden middelen en zonder gesproken tekst een boeiende show neer te zetten. Deze keer was hun uitgangspunt door het succes duidelijk royaler van opzet. Een glinsterend metalen frame-werk vormt nu de basis van het decor en de acrobatiek. Het vrolijk keuvelende publiek in afwachting van de voorstelling werd verrast met een soort aardbeving. Van het ene moment op het andere was er een oerknal, gelijktijdig doofde het licht in de zaal en gingen de gordijnen van het podium open. Daar hingen de Ashton Brothers luguber in de lucht te bungelen spelend op hun instrumenten. Een spectaculaire opening!
Pepijn Gunneweg, Pim Muda, Joost Spijkers en Friso van Vemde zijn gegroeid en blijven, gesteund door Peter de Jong (Maxi van Mini en Maxi) met originele ideeën komen of met originele persiflages op overbekende circus en theateracts. Er was deze keer meer gesproken tekst en ook waren er leuke verwijzingen naar hun vorige show in de vorm van de vrijstaande ladder en de giechelende mannetjes (met hun shirt over hun hoofd getrokken). Ook het thema van de onderman 'buitengesloten zijn' komt terug in de grap dat er geen plaats meer is voor de als laatste gearriverende muzikant. De beschikbare ruimte op het kratje met de plank wordt steeds kleiner en uiteindelijk staan ze half op elkaar gestapeld te spelen. Overheersend in Ballyhoo is de zeer geslaagde robotact van Gunneweg, waarbij de bediening van een handboor het ondersteunende geluid geeft. Het blijft verbazingwekkend hoeveel talent er samengebald is binnen de Ashton Brothers want ook muzikaal staan ze hun mannetje en de zang is prima voor elkaar. Er werd perfect gebruik gemaakt van scene's voor het gordijn en overgangen naar nieuwe items achter het gordijn. De show heeft in een flitsend tempo en als onderdeel van de act rennen de heren regelmatig met grote snelheid over het podium.
Mini en Maxi mogen er dan mee zijn gestopt, zowel in de Asthon Brothers als in de Wereldband hebben ze 'erfgenamen' gevonden aan wie het goed 'nalaten' is.
Foto: Hans Speekenbrink
(Zie hieronder het verslag van Mieke van 25 januari 2004)
Lees meer...
klik foto voor vergroting
Bert Klunder herinner ik me voornamelijk nog van het fantastische 'Mannen voor Vrouwen' dat de RVU in 2001 in 12 delen uitzond. Wie dat cabareteske voorlichtingsprogramma destijds gemist heeft kan er
hier in RealVideo nog van genieten. Deelnemende cabaretiers waren o.a. Jeroen van Merwijk, Hans Dorrestijn, Joep van Deudekom, Bert Klunder en Beau van Erven Dorens.
Bert sprong er met zijn droge humor voor mij destijds uit als degene waar ik het meeste om moest lachen. Hij wist ook als enige af te geven op vrouwen zonder hen te ontzien maar tevens op een manier die vrouwen leuk vonden. Gisterenavond trad hij met zijn programma 'Zonder omwegen' op in het
Beauforthuis. Hoe zou hij zich ontwikkeld hebben? In de aankondiging op de Beauforthuissite stond "Een leeg toneel. Geen piano. Geen kratje bier. Geen massagetafel. Geen spreekgestoelte. Alles kaal tot op het bot." Zo was het ook! Bert kwam op met een klapstoel en een handdoek. Hij liet het voorkomen alsof hij even zijn komende optreden kwam inleiden, maar dat hoorde er uiteraard bij. Zijn optreden lag wel een beetje in het verlengde van zijn optreden in mannen voor Vrouwen, maar nu had hij een karikatuur gemaakt van een klagende pessimistische man die dikke oordelen heeft over vrouwen en homo's en zich slachtoffer voelt van het leven. Dit alles onder het motto: 'Waarom is het? Hoe moet het? en Wat kunnen we er aan doen?' Vrouwen kregen er weer behoorlijk van langs. Ze kunnen niks zijn nergens goed voor. 'Vrouwen zijn net als het leven. Verwacht er niet teveel van' was een van zijn uitspraken. of 'Als een vrouw boos is, ben jij een vuile egoist'. De aanwezige vrouwen genoten ervan! Bert was heel sensitief naar de zaal en reageerde op soms subtiele reacties van het publiek. Als hij teveel in zelfbeklag ging reageerden voornamelijk de vrouwen met 'aah wat zielig...' Een groot deel van het optreden ging over het paradijs en uiteraard over de twijfelachtige rol van Eva daarin. Met veel creativiteit wist hij het thema paradijs in al zijn facetten te belichten. Ik had het idee dat er aardig wat fans in de zaal zaten want er soms al gelachen voordat hij zijn zin beeindigd had. Het is knap hoe Klunder met zo weinig middelen een avond weet te vullen en er toch voor weet te zorgen dat er veel te lachen valt. Wat ik nu nog steeds niet weet is of hij nog andere kanten kan laten zien dan de rol die hem kennelijk op de huid geschreven is namelijk die van de norse man die altijd wel een oordeel klaar heeft.
Gisteravond was de laatste keer dat
Ali B vertelde en rapte over het leven van de straat in Frascati in Amsterdam en wij waren er bij. Je zult je je misschien afvragen wat wij op onze leeftijd bij de voorstelling van zo'n rapper te zoeken hebben maar ik las over de voorstelling van Ali B bij
Hanneke Groenteman, die er geweest was net na de moord op Theo van Gogh en ik heb toen meteen kaartjes besteld. Hanneke noemde Ali B een lichtpuntje en ik ben het helemaal met haar eens.
De zaal was gevuld met publiek in de leeftijd van 10 tot 60 jaar en alles er tussenin. Het aantal jonge bezoekers was opvallend, al werden velen wel vergezeld door vaders en/of moeders. En de sfeer zat er vanaf het eerste moment goed in.
Ali B. wordt op het podium bijgestaan door een fantastisch gezelschap afkomstig uit alle windstreken: zanger Brace, rapper Mi-Jezz, human beatbox Mc Aldrin en muzikanten Nerko, Deniz en Hedzer. Het gezelschap is gekleed in djelleba's en hiphopkleding, een bijzondere combinatie. Natuurlijk komen de bekende raps van Ali B allemaal voorbij in het programma zoals 'Het leven van de straat', 'Wees op je hoede', 'Geweigerd.NL' en 'Ik ben je zat'. Daar tussendoor zien we een standup comedian van formaat aan de gang die zowel met de actualiteit als met het publiek speelt, plaagt, uitdaagt en confronteert maar vooral vertelt over zijn gevoel.
Het publiek is meteen bij de show betrokken, er wordt geklapt, meegerapt en Ali B zoekt in zijn standup onderdelen contact met een aantal mensen uit het publiek waarvan sommigen uiteindelijk op het toneel belanden. Zo ook een jongen en een meisje van een jaar of 11 die een rap mee mogen doen en dat doen met precisie en een overgave die niet alleen verwondert maar ook raakt. Ali B mag dan wel onze nationale troetel-Marokkaan zijn (zijn eigen woorden) maar hij is ook boos over allerlei dingen en uit dat op een manier die aanspreekt bij mensen van alle leeftijden. Hij heeft een 'taal' gevonden die zijn verhaal overbrengt. Hij maakt echt contact en dat is het bijzondere van deze talentvolle, snelle, intelligente artiest die iedereen in het hart weet te raken. Deze jongen kan met wat hij doet een bruggenbouwer zijn en bruggenbouwers hebben we nodig een een maatschappij die zo op drift is als de onze. De foto bij dit logje (van
Hans en klik even voor vergroting) is van de toegift toen de hele zaal stond mee te dansen en te zingen.
Fantastisch Ali B! Als hij met een nieuw programma de theaters rond gaat, dan gaan wij weer en we raden iedereen aan om dat ook te doen.
klik foto voor vergroting
Paul Smit is een self-made-man op cabaretgebied. Als IT-er besloot hij na het maken van een site voor een cabaretier dat diens vak veel leuker was. Binnen een jaar had hij een programma en een contract bij Mojo en samen met
Ilse Warringa verzorgde hij donderdagavond een avondvullend programma in het
Beauforthuis. De humor van Paul is intelligent en doordacht maar de keuze van zijn onderwerpen lijkt wat banaler. Zo vervullen achtereenvolgens bier, het leger en een rubberboot belangrijke rollen. De diepgang haalt hij uit zijn 'spirituele' levensbeschouwelijke tips en adviezen, die hij ten beste geeft onder de verzamelnaam rubberbotisme. Gezeten in zijn rubberboot met een flesje bier komt hij dan ook tot die diepgang. Wijsheden zoals 'wie roeit raakt vermoeid', 'roeien doe je uit angst of verlangen' en 'beter is het om te dobberen op de stroom met uiteraard een lekker biertje' lopen als een rode draad door zijn show. Leuk is de grap met de boot die lek blijkt te zijn en over de hoofden van het publiek naar achteren wordt getransporteerd om vervolgens 'geplakt' en opgepompt weer terug te komen via dezelfde weg.
Vanaf het moment dat Paul Smit opkomt maakt hij contact met het publiek. Mensen op de eerste rij zijn op een leuke manier slachtoffer van zijn grappen. Zo staat een man Taco genaamd 'voor Lul' om de lekke boot op te pompen. Na een relatief rustig begin volgen er dolle acts over zijn ervaringen in het leger, waar je behalve het meegaan met je domme meerderen toch geen goed kunt doen, en met de woorden Rubber en Boot
(klik foto voor vergroting). Hij kan behoorlijk gekke bekken trekken en dat is een punt in zijn voordeel. Met veel inzet en bravour vervolgt hij zijn show en gaat zelfs de zaal in om te 'controleren' of mensen wel goed genoeg meedoen. Hij blijkt daarbij zeer adrem te kunnen reageren op de situaties die zich voordoen. Hij heeft het publiek duidelijk op zijn hand en versterkt dat nog door wat biertjes uit te delen. Als fotograaf kreeg ik er ook een, met daarbij de grap 'jou moet ik te vriend houden'. De show was over voor ik er erg in had en ondanks de relatief korte duur, is dat ook wel een goed teken.
Ilse Warringa Minority-people
klik foto voor vergroting
Het is altijd interessant om te zien hoe cabaretiers hun act beginnen. De zaal is half duister en wat gaat er volgen? Ilse komt in haar act 'Minority-people' op als begrafenisondernemer met een zwaar accent. Ze geeft instructies en adviezen aan de familie voor het begrafenisritueel. Ogenschijnlijk begripvol en meelevend maar per saldo worden de belangen van de nabestaanden aan de kant geschoven. Humor met een serieuze ondertoon is een gegeven dat steeds terugkomt in haar optreden. Ilse is zelfverzekerd en heeft het volkomen in de hand. Haar optreden is bizar, bij tijden geniaal en soms ook vertederend. Verschillende typetjes en stemmetjes komen voorbij zonder dat de toeschouwer daarbij het idee krijgt naar iets te kijken met het gevoel van 'oh ja'. Bizar is Hilletje en haar melkgevende borsten, in het land dat voornamelijk gekenmerkt wordt door de verscheidenheid aan borsten. Zo zijn er o.a. charismatische borsten, charitatieve borsten en zelfs bourgondische borsten. Twee namaakborsten worden uiteindelijk gevuld met melk en met behulp van twee mannen van de eerste rij worden de nepborsten leeggespoten. Ilses gezicht druipt van de (moeder) melk. Zo is er ook Gerda de clown die kinderen een rondleiding geeft in en rondom de vagina en G-plek en een monoloog rond items als het rectum, poep, aars en alles dat daarmee verwant is, vervat in een razend knappe totaaltekst. Het publiek (inclusief ikzelf) wordt voortdurend op het verkeerde been gezet. Zo zouden de melkgevende borsten synoniem zijn voor Jezus en in tweede instantie voor het kruis (met dubbele betekenis). Ilse gaat zoals zoveel cabaretiers volledig op in haar typetjes, maar de serieuze ondertoon doet vermoeden dat Ilse's act ook voor een deel haar eigen (verwerkings)proces is. Als dat zo zou zijn is daar natuurlijk niks mis mee zolang zij het publiek daarmee boeit. Er valt veel te lachen bij Ilse. Haar zang is uitstekend. Haar humor is, afgezien van haar onderwerpen, nergens banaal en zij voegt wel degelijk iets nieuws toe aan de bekendere vormen van cabaret. Het is de vraag hoe zij zich verder ontwikkelt. Zij staat ten slotte nog aan het begin van haar carrière. Erg knap, bizar en origineel vond ik het wat zij doet. Critici zullen haar bejubelen maar het 'grote' publiek zal het vermoedelijk of niet helemaal kunnen bevatten of afhaken op de serieuze ondertoon.
Foto's:
Hans Speekenbrink
De droom van mijn dochter
Amanda is om later musicalster te worden, Ze zit inmiddels op een theaterschool in Woerden samen met haar vriendinnetje Nicole die later wil gaan acteren in films.
De theaterschool Klooster Woerden die, zoals de naam al zegt, gevestigd is in een voormalig klooster complex, organiseert ieder jaar voor de leerlingen van de dans- en theaterschool 'The Contest' waarin zo'n zestig leerlingen met elkaar in competitie gaan om de hoofdprijs: twee kaartjes voor een musical naar keuze. Amanda en Nicole zijn al wekenlang in de weer om aan hun act 'Amanic Electric' te bouwen en te schaven. Ook tijdens haar bezoeken aan mij was Amanda druk met de voorbereidingen. Zo heeft ze onder andere samen met Mieke een
muziekje gecomponeerd in
GarageBand voor het stukje dans dat in de performance zat.
En gisteren was de grote dag. Ruim van te voren stond de kloostergang al volgepakt met ouders en andere belangstellenden voor de zinderende contest in het inpandige theater waar ook wekelijks professionele acts optreden. We waren aangenaam verrast door de gedegen aanpak van juryleden medewerkers en docenten, waaronder Jimmy Plooij (acteren), Debora van Straaten (zang) en Rita Hausherr (dans). In totaal waren er 22 performances, waaronder solo-acts, duo's, trio's en dansgroepen. Het niveau was hoog voor zulke jonge leerlingen van 11-17 jaar. Amanda en Nicole waren act nummer 7. Hun optreden bestond uit een cabaretachtig deel, dans en zang. Als oude dametjes die bij de dierenwinkel een grasparkietje wilde kopen kwamen ze op (klik foto voor vergroting), om daarna een grappig liedje te zingen en vervolgens ontdaan van de oma-kleren te dansen op de zelfgefabriceerde muziek. De act sloeg goed aan in de zaal, er werd veel gelachen.
Toen de drie prijswinnaars bekend werden gemaakt en de derde en tweede prijs vergeven waren, kreeg ik het bange vermoeden dat ze niet in de prijzen waren gevallen. De spanning werd er goed ingehouden door jurylid Jimmy Plooij, maar langzaam maar zeker ging zijn omschrijving van de winnaars richting Amanic Electric. Ze waren geeindigd op de eerste plaats!!!! Veel trotser kun je als vader niet zijn. Amanda en Nicole slaakten junglekreten en vlogen elkaar om de nek. Uiteraard moesten de winnaars de winnende performance nog een keer herhalen en ook voor de tweede keer stond hun act als een huis. Wie weet eindigen de 13-jarige Amanda en 14-jarige Nicole wel als een cabaretduo in plaats van hun oorspronkelijke ambities. De basis voor de toekomst is bij deze gelegd.
Update: Hier nog een
kort filmpje van na de prijsuitreiking
Het blijft me verbazen hoeveel talent er rond loopt in Nederland. Hanneke Drenth (24) en Anne van Rijn (26) vormen samen het cabaret duo '
Dames voor na vieren'. Het begon bij een talentenjacht als zangeressenduo en zij eindigden datzelfde jaar nog als winnaars van de jury en publieksprijs van het Amsterdams kleinkunst Festival 2004. Deze dames hebben aan expressie geen gebrek! Heel vol en zelfverzekerd zetten zij in hun eerste show 'Tja tja tja' allerlei typetjes neer en pakken allerlei thema's aan. Het knappe is dat het allemaal naadloos verwerkt is in een totaalconcept waarbij bepaalde thema's steeds terugkomen.
De set begint met een kinderwagen op het podium en de muziek van Mozart's 'Voi Che Sapete'. Het kind is achtergelaten in de supermarkt en als het sluitingstijd is, is het kind nog niet opgehaald. De moeder-dochter relatie is zo'n thema dat steeds terug blijft komen: de kille moeder en de afhankelijke dochter waarbij de rollen later omgedraaid worden als de dochter de moeder niet meer zo nodig blijkt te hebben. Vreemdgaan is ook een thema. Mensen op de eerste rij zijn, als ze daar tegen kunnen, op een leuke manier het slachtoffer. De man van een koppel op de eerste rij viel bijvoorbeeld de eer te beurt om bezongen te worden als de ultieme vreemdganger.
Hilarisch is de scene over een opblaaspop (inclusief het openstaande mondje) met een joystick als phallus die de robot-achtige pop bestuurt. Een andere scene gaat over een Amerikaanse idool die haar grootste Nederlanse fan ontmoet. De fan kan in opperste bewondering nauwelijks een woord uitbrengen.
Alle sketches en typetjes passeren in een wervelende show. De beide dames weten wat ze doen en zetten iedere scene komisch neer. De uitverkochte zaal van het
Beauforthuis ligt dan ook dubbel van het lachen. Interessant is dat de show een dubbele laag heeft. Het appelleert zowel aan platte humor als ook aan een verfijndere meer geraffineerde vorm van humor. Zo komen zeker alle bezoekers aan hun trekken. Naast het komische talent hebben de dames ook nog muzikaal wat in hun mars. Al met al een zeer leuke avond, ik heb me geen seconde verveeld.
Klik op de foto voor een vergroting
klik fotocollage voor vergroting
Ze traden op in het
Beauforthuis en de zaal was uitverkocht.
Enge Buren is het Arnhemse trio Bob, Bep en Bram dat al heel wat jaartjes meedraait (klik foto voor grotere collage). Zij zijn, zoals ze zelf zeggen, 'moeilijk te labelen' maar ik noem het maar 'muzikaal cabaret'. In die zin hebben ze wel iets gemeen met
'De Wereldband' die een tijdje geleden ook in het Beauforthuis optraden omdat zij eveneens muziek "lenen" van verschillende culturen en dat met humor benadrukken o.a. door kleding en pruiken.
Op het podium staan drie stoelen met daarachter kapstokken met verkleedspullen en grappige hoedjes. Als de podiumlichten doven komen zij in het duister op en geven met kleurige fluoriserende kokers een percussiemedley. Het publiek mag raden welke drie nummers. Twee nummers worden geraden en de derde weten ze zelf ook niet. De stemming zit er dan al meteen goed in. Wat volgt is een wervelende kolderieke show. Bekende en onbekende songs zijn veelal drager voor de sketches en ik hoor o.a. 'A Forest' van the Cure en 'We Will Rock You' van Queen voorbij komen. Een hoogtepunt vormt een act waarbij nog even een beroep wordt gedaan op overleden artiesten in de hemel. Andre Hazes is wel bereid om nog even een liedje te zingen en in zijn bekende outfit inclusief engelenvleugeltjes en met een flesje bier in de hand komt hij boertjes latend op. De tekst van 'Een Beetje Verliefd' wordt compleet achterstevoren gezongen. Knap! Zonder zijn fans te willen kwetsen moet ik zeggen dat dit een meesterlijke act was waar Andre zelf ook om gelachen zou hebben.
Een ander hilarische act is, als na vele mislukte pogingen om een partner voor Bram te vinden, het drietal dan maar de zaal in gaat en diverse vrouwen 'keurt'. Bram slaagt nog steeds niet echt maar Bob - die het niet nodig had - vindt Patty. Tot en met de pauze brult geile Bob haar naam voortdurend en maakt niet mis te verstane lichaamsbewegingen en toespelingen. De zaal ligt dubbel en hoe Patty het ervaart kan ik niet waarnemen vanuit waar ik zit.
Na de pauze is de voorkeur van Bob plotseling veranderd en is Johan, die naast mij zit, de sigaar. Deze speelt het goed mee zelfs als hij vurig door Bob op de mond wordt gekust. De TT van Assen volgt en het drietal maakt snerpende motorgeluiden, Johan mag een heuse wedstrijd vlaggen en de winnaar uiteindelijk aanwijzen. Gelukkig is hij vertrouwd met al die rare bijnamen van de bekende motorrijders. 'Dokter Bernard' van Bonnie St. Clair komt nog in een komische aangepaste versie voorbij en zo gaat het maar door. Geen moment kakt het in.
Uiteraard moeten ze terug komen voor een toegift en dat wordt dan een fantastische uitvoering van 'Pizza Calzone', de door Enge Buren aangepaste versie van Eros Ramazotti's 'Se bastasse una Canzone'. Voor ze het podium definitief verlaten poseren ze gedrieen nog onverwacht voor 'de fotograaf'. Helaas komen ze te dicht voor mijn telelens en het unieke plaatje kan helaas niet genomen worden. Gelukkig zijn de overige foto's wel goed gelukt. Een geslaagde avond familievermaak!
Foto's: Hans Speekenbrink
Najib Amhali laat zien dat het ook anders kan in zijn programma 'Most Wanted'. Anders in de zin van geen kloof tussen Marokkanen en Nederlanders en ook anders, wat het grappen maken op een podium betreft. Een combinatie tussen een cabaretier en stand-up comedian. We waren uitgenodigd door een vriendin in Apeldoorn. Tijdens een etentje vooraf bij een sjieke chinees tegenover het theatercomplex Orfeus, kwam Najib met een gezelschap binnen. We kenden hem natuurlijk als de agent Sam uit
Shouf Shouf Habibi en van zijn show op TV. Toch een gek idee dat je bedenkt dat je liever bij
Najib Amhali in de zaal zit dan bij 'meneer Buckler' (voor intimi: Youp).
Zijn optreden begon al goed door de opmerking dat vijftig procent van zijn opbrengst naar de advocaat van Mohammed B zou gaan. Dan moet je wel lef hebben. Zo!, zei hij brutaal: 'de toon is gezet'. Eigenlijk kunnen cabaretiers alles zeggen want je weet toch nooit in hoeverre het serieus is. En een beetje shockeren hoort er ook bij. Zijn begin was sterk. Een rood draadje was zijn bezoek aan zijn oma in Marokko, die maar niet begrijpt dat alles in dat verre Nederland zo anders is. In een duizelingwekkend tempo rollen de grappen de zaal in. Hij neemt net zo gemakkelijk de Nederlanders op een confronterende manier op de hak als de Marokkanen zelf. De rode draad was al spoedig zoek, maar het maakte niet uit dat het alle kanten op ging. Sommige overgangen gingen alleen niet zo vloeiend. Zo is hij ineens met een muzikaal uitstapje bezig en jongleert met ritmes en klanken. Dan ineens is hij een Indonesier compleet met sarong. Het leek er een beetje bijgesleept. Hij doet dat verder niet onverdienstelijk, maar dan lijkt het plotseling fout te gaan. Een of andere beugel die hij daarvoor in heeft gedaan blijft achter een tand haken en de act lijkt in het water te vallen. Na aardig wat gestuntel geeft hij te kennen dat die act niet voor herhaling vatbaar is. Maar dan lees ik ergens op het internet op een fansite dat hij dat in iedere show zo doet... vreemd. Tegen het eind van het optreden dat zo'n twee uur duurt wordt het wat rommeliger en onsamenhangender en het tweede deel vinden we ook alle drie zwakker dan het eerste. De momenten dat we niet meer bij komen van het lachen blijven voorbij komen. Hilarisch is bijvoorbeeld zijn act over een 'anonieme' SOA test die hij ondergaan zou hebben en ook dat hij aangehouden zou zijn in Amsterdam in verband met 'wildplassen'. Nog een rood draadje is zijn act over zijn relatie en huwelijksfeest en dan ineens onverwachts is de show voorbij. Het publiek is wild enthousiast en hij krijgt terecht een staande ovatie. We hebben een zeer plezierige avond gehad en ons goed geamuseerd met een verrassende en verfrissende Nederlandse Marokkaan.
Hoeveel laat ik van mijzelf zien? Dat was wat mij betreft het thema van Hetty Heytings programma 'Van mij mag het' in het Utrechtse Werftheater. Hetty Heyting ondermeer bekend van de Familie Knots, plotschrijfster voor Baantjer en van de optredens met haar in 2001 overleden (levens- en werk-) partner Martin van den Ham met wie zij een cabaret-improvisatie-tour "Sneak Preview" deed. Ik had haar nog nooit live gezien maar Mieke was er getuige van hoe ze, kort na het verlies van haar partner, alleen door ging met het programma "Ik lijk wel gek" en was daarvan diep onder de indruk. 'Van mij mag het' staat voor het gegeven dat het publiek alles van haar zou mogen weten. Dat is natuurlijk niet echt zo en de voorstelling speelt voornamelijk af rond de dilemma's die een mens kan hebben om zijn privacy te beschermen. Als rode draad is er een fictieve vrouwelijk journaliste met een huilbaby die een boek over Hetty wil schrijven en haar meer informatie wil ontfutselen. Dat ontaard in een vorm van stalking en.. zoals je dat meer hoort, wordt het verhaal zonder de feitelijke gegevens toch geschreven.
Voor de pauze is haar optreden niet echt overtuigend. Haar kleding is vreemd oubollig en lijkt niet speciaal gekozen te zijn voor dit optreden. Ook na de pauze laat zij de kans liggen om met haar kleding een accent toe te voegen. Ondanks haar grote talent en vakmanschap blijft ze voor de pauze een beetje hangen in een plot dat door een goede amateur ook zo weggezet had kunnen worden. Wat wel sterk is, is haar interactie met het publiek. Vooral de eerste twee rijen worden actief betrokken in haar spel. Die dialoog maakt een wezenlijk onderdeel uit van haar programma. Na de pauze blijkt pas echt dat ze vooral wat dat betreft een geweldige vakvrouw is. Het gehele verloop van de verdere voorstelling wordt bepaald door de antwoorden op de vragen die zij het publiek stelt. Zij improviseert daar lustig op los onthoudt alle namen en antwoorden van het publiek en verwerkt dat ter plekke zonder enige hapering tot een komisch nieuw script. Heel erg indrukwekkend en knap!
Haar zelfgeschreven en gecomponeerde liedjes tussendoor waarbij zij zichzelf begeleidt op gitaar of piano zijn een goede onderbreking hoewel sommige teksten wat obligaat zijn. Ik werd meer geraakt door de wat persoonlijkere teksten. Erg goed was het liedje over kinderen krijgen waarin ze een keel opzet als een ware huilbaby en sowieso valt op dat ze met haar hele wezen op gaat in de typetjes die ze neer zet. Ze eindigt de voorstelling met een liedje dat aankondigt dat er meer is en dat het nu gaat beginnen. We zijn benieuwd. Uiteindelijk heeft ze nu weinig van haar verborgen eigenaardigheden en persoonlijke dilemma's prijs gegeven. Wie weet is dit een aanloop is voor een volgende show waarin zij echt meer van zichzelf laat zien. Fotograferen was helaas niet toegestaan. Het fotootje is van Joris van Bennekom.
Afgelopen avond met Mieke's familie naar Mamma Mia geweest (een jaarlijkse traditie om rond Kerst samen uit te gaan). Amanda had de musical, als aankomend musicalster al gezien dus die was er deze keer niet bij. Wat moet je er van verwachten...? De kritieken zijn lovend, de muziek is van Abba en het concept komt ook nog eens uit de koker van Bjorn en consorten. Dan moet het op zijn minst toch garant staan voor een aangename avond. Alle verwachtingen werden driedubbel overtroffen. Wat een kwaliteit en perfectie! De zaal, het strakke decor, de kleuren, het plot, de teksten, de zangkwaliteit, het acteertalent, de wisselingen, het dansen, de kostuums, de choreografie... Vrijwel alles was van hoogstaande klasse. Je realiseert je eens temeer hoe fantastisch die Abba-composities eigenlijk zijn en hoe dat Zweedse kwartet hit na hit scoorde. Vroeger was het in bepaalde kringen niet echt 'cool' om te 'bekennen' dat je Abba goed vond. Zelf deed ik daar aan mee door het als 'Middle of the Road Pop' te bestempelen. Nu mag je er gelukkig openlijk voor uit komen hoe fantastisch die liedjes zijn.
Het verhaal speelt zich af op een Grieks eiland en gaat over een twintig-jarige dochter die gaat trouwen en wil weten wie van de drie voormalige vrienden van haar moeder, haar echte vader is. Ster van de avond was Simone Kleinsma als de moeder 'Donna'. Ik herinner mij haar voornamelijk van haar rol in 'Kees en Co'. Wat een talent en, verbazingwekkender, wat een zangstem heeft zij! De enige die mij en anderen in mijn gezelschap niet wist te overtuigen was 'Sam' de uiteindelijke partner van Donna, Filip Bolluyt, met zijn snor en te tengere postuur. Wij konden ons niet voorstellen dat hij de man was van Donna's dromen.
Zelfs het signaal dat de pauze voorbij was, werd aangekondig met een gong-geluid van een Abba tune. Na de pauze volgde wat mij betreft een hoogtepunt qua choreografie, decor en kostuums: een surrealistische scene waarin de hoofpersoon droomt en heen en weer geslingerd word tussen twijfels over wie haar echte vader is. Er was een zeer uitgebreide toegift met Waterloo in de oorspronkelijke uitvoering als hoogtepunt. Mijn ambivalente gevoel wat musicals betreft werd met deze uitvoering volkomen weggevaagd. Ik heb er geweldig van genoten.
We waren gisterenavond bij de voorstelling Smoeder van "Mug met de gouden tand" in de Brakke Grond te Amsterdam. Stel je voor een podium met daarop een keukentafel vol rommel, papieren, thee, kopjes en er naast twee stoelen. Twee mensen en een hond kuieren op hun gemak over het podium terwijl de hond alle binnenkomende toeschouwers vriendelijk besnuffelt en zich door alle mensen op de eerste rij even laat aanhalen. Zonder dat wij er erg in hebben pakken Maria Goos en Marcel Musters de voorstelling op en beginnen te vertellen. Eerst Marcel over het bandje dat te horen is van zijn tantes. Vervolgens gaat het verhaal naadloos over de moeders en op het indertijd aanstaande overlijden van Marcels moeder, dat aanleiding voor Maria en Marcel was om over hun moeders te gaan praten. Marcel's moeder is nu bijna twee jaar dood en Maria's moeder zeventien jaar.
Mijn moeder is 22 jaar dood en ik herken zoveel van de emoties die langs komen bij beiden.
Prachtig is het hoe ze allebei hun moeder "neerzetten", ons mee laten kijken naar de vrouwen die ze waren, zich afvragen of hun moeders gelukkig waren. Ogenschijnlijk spontaan en zonder enige moeite wisselen Maria en Marcel van rol tussen zichzelf, hun moeder, de anders moeder en soms zelfs hun vader. En wij worden in hun verhalen gezogen, in het beeld dat ze van hun moeders voor ons oprichten. Er zitten momenten in van glimlachen, van herkenning, van een lach die door de zaal rolt, van ontroering en van tranen die ineens over je wangen lopen. Ook de hond doet mee in het drama en zoekt op momenten van grote emotie contact met Maria of Marcel en vraagt om aandacht. Aan het begin van de voorstelling veranderden de mensen op het toneel in acteurs en aan het eind in de moeders van Maria en Marcel die in mildheid terugkijken. "Ze willen dat ik een teken geef, maar dat doe ik niet hoor! Ze moeten het nu zonder mij doen." En terwijl het licht uitgaat en we nog het zwaaiende handje zien en het zachte "dag" horen van de moeders, blijven wij met een brok in ons keel achter.
Wat een geweldige voorstelling. Zo herkenbaar en met zoveel mildheid en liefde gemaakt! Een monument voor alle moeders en een aanrader voor iedereen die een moeder had of heeft. Ze spelen nog wat extra voorstellingen in Breda (waar Maria vandaan komt) dus als je kunt ga er heen. Voor meer Smoederdingen, geluidsfragmenten, muziek, verhalen en foto's kun je
hier terecht.
De mensen naast mij hadden hem al twee keer eerder gezien, voor mij was hij volkomen nieuw. In een uitverkocht Beauforthuis stond gisterenavond Ernst van der Pasch (klik foto). In eerste instantie deed hij me denken aan "het leukste jongetje van de klas" maar al snel rolde ik bijna van mijn stoel af van het lachen. Ernst levert knap eenmanscabaret en begeleidt zichzelf voortreffelijk op de piano en gitaar, heeft een lekkere zangstem en zijn liedjes zijn ook bijzonder de moeite waard. Heel zelfverzekerd met veel lef snijdt hij op intelligente, humoristische en ook banale wijze allerlei onderwerpen aan over o.a. vriendschap, relaties, vrouwen en sex. Het optreden was een try-out maar daar was eigenlijk niets van te merken. Geen enkele aarzeling of hapering alsof hij al een groot aantal voorstellingen achter de rug had. Een hoogtepunt voor mij was zijn "eerste Engelstalige liedje". Hij deed alsof het zeer twijfelachtig was of hij het wel moest doen en of het wel zou moeten blijven. Tokkelend op de gitaar volgde een lange gesproken intro. Het zou om een religieuze countrysong gaan getiteld 'I saw Jezus on a tram'. Met een zwaar southern accent volgde een hilarische tekst met een vindingrijkheid waar een "native" Engels schrijver jaloers op zou zijn. Na afloop kocht ik dan ook spontaan zijn CD die even spontaan voorzien werd van een handtekening. Als je topcabaret wilt zien check dan het tourschema op
zijn site en als je top-try-outs wilt zien check dan het programma van het
Beauforthuis.
Zondagmiddag, Beauforthuis Austerlitz en een zaal vol mensen waarvan het merendeel zeker boven de 55 jaar. De voorstelling heet Leefbaar: een actueel thema dat je zonder enige moeite kunt vertalen naar de wereld van vandaag waar de confrontatie tussen het Christendom en de Islam de actualiteit bepaalt.
Een toneel, een tafel, twee stoelen waarop twee mannen ons laten zien hoe een Jood en een NSB-er met elkaar omgaan in het huis waarin ze beiden wonen tijdens de tweede wereldoorlog. In eerste instantie zien we alleen wat oppervlakkig gekibbel tussen de twee mannen waarbij de Jood, die bij de NSB-er zit ondergedoken, steeds door de knieen gaat terwijl hij toch qua intellectuele ontwikkeling veruit de meerdere is van de twee. De NSB-er kan het dagboek van de Jood, dat hij na enig machtsvertoon heeft bemachtigd, niet eens lezen. Deze twee mannen zijn tot elkaar veroordeeld, zo blijkt, omdat de NSB-er zijn huis aan een sterfbed heeft gekregen onder de belofte dat hij de Jood die op zolder ondergedoken zat met rust zou laten. Gaandeweg wordt ook dat de NSB-er al meerdere Joden heeft verraden aan de SD en dat hij er nog trots op is ook dat hij nu eindelijk 'legaal' geld verdiend heeft. Wij blijven met de vraag zitten hoeveel de belofte aan een sterfbed gedaan waard is voor deze domme man.
Lees meer...
klik foto voor vergroting
Toen ik een aantal jaren geleden in Spanje was wilde ik Flamenco zien en beleven. Dat bleek niet mogelijk te zijn. De gemiddelde Spanjaard heeft daar kennelijk geen interesse meer in. Om echte authentieke Flamenco te zien kun je bijvoorbeeld beter naar de Stadsschouwburg in Utrecht gaan. Nederlander Nico Knapper heeft samen met de vrouwelijke Spaanse regiseur Pilar Tavora een programma samengesteld waarmee ze op toernee zijn door Nederland en waarbij Flamenco verschoond is gebleven van toeristische effecten, maar volkomen authentiek wordt gebracht. De voorstelling is een ode aan Carmen Amaya, een zigeunerkind dat in de dertiger jaren wars van alle tradities haar eigen stempel heeft gedrukt op Flamenco en daar wereldberoemd mee is geworden. Vier dansers m/v, drie zangers m/v, twee gitaristen, een percussionist en Pilar als verteller bevolken het podium in wisselende bezetting en beelden het dramatische leven uit van Carmen. Op de achtergond worden zo nu en dan foto's en livebeelden van Carmen geprojecteerd. Als toeschouwer krijg je een brok in de keel als je ziet hoe intens dat er aan toeging. Flamenco is niet zo maar een optreden maar een way of living. Zoals we mogen verwachten gaat ook het optreden dat we live bijwonen (en waarbij ik deze foto maakte) gepaard met een hoge dosis vuur, passie en emotie en als basis veel vakmanschap. Zonder maar een greintje effectbejag weet het gezelschap de zaal tot groot enthousiame en bewondering te brengen. Uiteraard blijven toegiften na een staande ovatie niet uit. Tot midden november toert het gezelschap nog door Nederland. De schouwburg in Utrecht was uitverkocht.
Op het magneetbord thuis hangen kaartjes voor allerlei voorstellingen in de komende maanden. We gaan o.a. naar de Ashton Brother, Leefbaar en Michiel Borstlap & Edsilia Rombley. Daarnaast houden we natuurlijk de programmering van het
Beauforthuis in de gaten en ben ik vriend van het intieme
Werftheater in Utrecht dus ik verwacht dat we daar ook wel een paar voorstellingen zullen bijwonen.
Misschien is dit een mooi moment om ook even ons oude theaterarchief terug te plaatsen van o.a. The Ashton Brothers, Alkemade & Bloemen en Dralion. De talrijke Oerolverslagen van het afgelopen festival moeten we nog op zien te duiken uit de spaarzame back-ups. Die volgen nog een andere keer.
Lees meer...
Kasper van Kooten, ondermeer bekend als acteur in All Stars, drummer van Acda & de Munnik, en zoon van..., is nu echt voor zichzelf begonnen. Als multitalent speelt hij in zâ??n uppie een avondvullende cabaretvoorstelling met de titel Lijfspreuk.
De rode draad wordt gevormd door lichaamservaringen als puber, lichaamstaal en verbasterde gezegdes rondom het lichaam.
Wie het horen wil moet het ook maar voelen en we zeggen wel
ik spring een gat in de lucht maar we blijven gewoon zitten!
Ondersteund door een geluidsman achter de schermen en op het podium een hometrainer, een piano en drumbox weet hij onze aandacht en die van rest van het publiek constant vast te houden. Het programma kakt nergens in en blijft vol vaart.
Sketches, typetjes, imitaties, hoogstandjes met het geluid en goede vondsten worden afgewisseld met verstilde liedjes. Aan het eind van de voorstelling komt zijn hitje Mooie Bloes nog geheel vanzelfsprekend voorbij.
We zijn weer een veelbelovende cabaretier rijker! Zijn tweede CD met band is inmiddels ook uit en geheel in de traditie is die mèt handtekening aan Miekeâ??s verzameling toegevoegd! En mocht je de kans krijgen, ga deze voorstelling dan zien. Het zal evenwel niet meevallen want in Utrecht was alles al lang uitverkocht.
Gisterenavond met
Sab naar Fuego geweest in de RAI in Amsterdam. Ik wist eigenlijk niet wat ik me erbij moest voorstellen maar het woord dansshow doet zeker het eerste deel van de avond absoluut te kort. Het is een totaalshow met meeslepende muziek, fantastische belichting, schitterende kostuums en een onorthodoxe choreografie waarin in de verte nog wel flamencoinvloeden zijn te ontdekken. De dansers en danseressen bewegen als een organisch geheel over het toneel en vormen sculpturen die voortdurend van vorm veranderen. Prachtig was het openingsnummer op de muziek van het O Fortuna uit Orffs Carmina Burana waar eerst vrouwen maar later ook de mannen met zwarte doeken een prachtige sfeer neerzetten. We herkenden nog Private Investigations van Dire Straits en genoten van de prachtige vondsten zoals de lampjes onder stoelen (zie plaatje). We zaten op de eerste rij dus hadden superplaatsen en konden alles van dichtbij bekijken.
Na de pauze de traditonele flamenco opgevoerd in een kleurige show met life muziek en virtuoze dans. Toch waren we van het eerste deel het meeste onder de indruk. Gaan zien deze show, je kijkt je ogen uit. Minpuntje vonden wij dat het geheel (pauze niet meegeteld) net een uur in beslag neemt dus niet al te lang is. Begrijpelijk wel weer als je ziet wat de dansers op het toneel presteren.
Het plaatje komt uit het programmaboekje want fotograferen was streng verboden. Er werden trouwens wel opnames gemaakt voor TV en video dus kijk op 9 november naar RTL4. Wie weet geniet je net zo als wij gisteravond. Wil je meer weten kijk
hier (leuk videootje onder andere).
klik foto voor vergroting
Gisterenavond wederom naar Close Act geweest (zie ook het
archief van 28 augustus). Ditmaal in Hengelo met mijn dochter. Het was weer een spektakel met als achtergrond de neonreklames van het marktplein. De fotografen struikelden letterlijk over elkaars camera's. De man links op de foto (klik foto) liep steeds hinderlijk voor mijn voeten, maar dat zal hij ook wel van mij gevonden hebben. Wel werd hij als enige door een van de vuurmannen letterlijk aan de kant geveegd. Het leverde voor mij in ieder geval weer aanvullende geslaagde foto's op en na afloop wandelden we ondanks het 'hoogteverschil' nog even met witte godin Caroline mee, die mij wist te herinneren van het vorige logje en daar ook op reageerde. Ze stelde me nog aan een paar collega's voor. Ze wist me te vertellen dat het volgende optreden in China is. Het was duidelijk te merken dat ze daar met veel plezier naar uitkijken.
Foto: Hans Speekenbrink
Close Act is een Nederlands theatergezelschap dat over onze beperkte grenzen een grote naam heeft opgebouwd. Op een grasveld naast de Stadsschouwburg Eindhoven voltrok zich een onaards schouwspel. Muzikanten, steltlopers, dansers, vuurspelers en acrobaten brengen een totaal theater waar je midden tussen staat en waarbij je soms je best moet doen om je uit de voeten te maken voor het vuur of de gigantische rijdende en rollende objecten. De kostuums zijn prachtig en het is wonderlijk hoe snel de acteurs op stelten zich een weg door het publiek banen. Het thema is goed en slecht, angst en liefde maar aan het eind komt alles goed als de zwarte en de witte gevlinderde figuren toenadering vinden. Vergelijkingen dringen zich op met Cirque du Soleil en ook de muziek doet daar soms aan denken. Voor fotografen was het een walhalla en er liepen er veel rond. Ook wij waren erg actief met fotograferen en Mieke heeft een aantal
filmpjes gemaakt. Met dank aan
LadyBass voor de tip. (klik op foto voor vergroting)
Inmiddels is ook onze fotopagina beschikbaar en de 'witte godin' liet ons net weten dat de voorstelling nog speelt in Hengelo op 4 september a.s.
Foto copyright Hans Speekenbrink
Zoals eerder gemeld werd onze site/server onlangs gehacked. Hierdoor zijn we een aantal dagen uit de lucht geweest. Het resultaat is dat ons archief niet compleet meer op te roepen is. Gelukkig hadden we al een copie van de inhoud van het archief gemaakt. Waardoor we bij deze een compilatie van ons weekje Oerol/Niemandsland (zonder de reacties) terug kunnen plaatsen.
Hier onze 'Berichten uit niemandsland' 1-12:
Lees meer...
Gisteren naar de toneelvoorstelling Glazen Speelgoed (The Glass Menagarie) geweest. Een autobiografisch geinspireerd werk van Tennessee Wiliams waarmee hij in 1944 doorbrak. Williams werd als schrijver op handen gedragen door de beat generatie, collega schrijvers en ook door muzikanten zoals Van Morrisson die zijn naam in een aantal songs voorbij laat komen. Andere bekende werken van hem zijn 'Cat on a hot Tin Roof' dat verfilmd is en A Streetcar named Desire. De voorstelling in de Stadsschouwburg Utrecht was uitverkocht en begon stipt op tijd. Wat meteen opviel was het sobere maar uitstekend verzorgde decor en de gerafineerde belichting die goed op elkaar afgestemd waren. In Glazen Speelgoed voedt een door haar echtgenoot in de steek gelaten vrouw (Anne-Wil Blankers) haar kinderen in een te strak keurslijf op. Vanaf het moment dat haar zoon (Victor Löw) zijn eerste baan heeft, is haar hele leven erop gericht om haar ernstig kreupele dochter (Astrid van Eck) aan de man (Marcel Hensema) te brengen. Dit streven loopt fataal af. Het stuk wordt aangekondigd als een ijzingwekkend mystiek familiedrama en zo heeft Williams het waarschijnlijk ook bedoeld en geschreven. Dat komt niet uit de verf, waarschijnlijk door overacteren van Victor Löw waardoor het meer een klucht wordt, waarbij best wat te lachen valt. Afgezien daarvan zijn de acteerprestaties voortreffelijk. Dat vind het publiek dat na afloop ging staan en bleef applaudiseren kennelijk ook want de spelers moesten vele malen terug komen om de honeurs in ontvangst te nemen.
|
|
