klik foto voor vergroting
Een vriendin van ons geeft workshops in werken met speksteen en beeldhouwen. Vorige jaar zijn wij proefkonijnen geweest bij een try-out van zo'n workshop en hebben we allebei een spekstenen beeld gemaakt. Erg leuk om te doen kan ik je verzekeren. Op het plaatje het resultaat van onze inspanningen. Links mijn beeld (getiteld balans) en rechts die van Hans (getiteld vogel).
Wij hebben Marian onlangs geholpen met haar computerproblemen en als dank heeft ze ons uitgenodigd om een keer te komen hakken op haar workshopdagen. Nou, die kans laten we natuurlijk niet aan onze neus voorbij gaan. Vanaf het moment dat we de vorige keer met vijlen en raspen de speksteen te lijf gingen wilden we eigenlijk al een keer 'echt' beeldhouwen. Twee dagen hakken is het beste, zo adviseert ze ons dus we hebben nu een paar data vastgelegd in september dat we gaan beitelen en hakken in Leersum, want daar worden haar workshops gegeven.
Hopelijk is het dan net zulk mooi weer als de vorige keer want het is zo fantastisch om in de stralende zon midden in de natuur met zoiets bezig te zijn! Jammer dat het nog zo ver weg is september want ik heb er nu al zin in.
Marian heeft voor Miwian-lezers een speciale aanbieding. Wil je ook een dag aan de slag in steen in een prachtige bosrijke omgeving? Een ervaring met verrassende resultaten. Je werkt een dag in speksteen en al raspend en vijlend ontstaat er een beeld. Na een dag hard werken neem je niet alleen een geweldige ervaring maar ook je eigen beeld mee naar huis. Meld je aan via haar site onder vermelding van Miwian en dan zijn jouw kosten 45 euro ipv de normale 50.
Het verslagje dat Hans schreef van onze ervaringen als proefkonijn kun je hieronder lezen.
Lees meer...
We waren gisteren in Museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam waar we gereserveerd hadden om de Dalitentoonstelling te bezoeken. De tentoonstelling brengt in beeld hoe Salvador Dali bezig is geweest de grenzen in de kunst op te rekken zodat het niet meer alleen elitecultuur zou zijn maar ook toegankelijk voor een breder publiek. Dali hield zich in dat verband bezig met film, mode, fotografie, design, theater, reclame en natuurlijk ook nog steeds met zijn schilderkunst. Van de films die hij gemaakt heeft is ondermeer het project 'Dream of Venus' te zien dat Dali maakte voor de wereldtentoontstelling in New York. Met Walt Disney begon hij aan een film 'Destino' (genoemd naar de bijbehorende muziek) waarvoor ook allerlei olieverfschilderijen, aquarellen en pentekeningen werden gemaakt die in tentoonstelling te zien zijn (klik
hier voor een fragmentje van de film). Wij waren allebei heel erg onder de indruk van het fotowerk dat er te zien was. Het is verbijsterend hoe men in die tijd al foto's kon maken met de door Dali bedachte effecten. Dali ensceneerde het beeld en fotografen waaronder Man Ray, Brassai of Philippe Halsman voerden het uit. Het 'Paar met hun hoofd in de wolken', 'Naakt met popcorn' en het 'Doodshoofd' samengesteld uit zeven naakte vrouwen zijn in al hun facetten te zien. Hans was een beetje teleurgesteld over het kleine aantal grote schilderijen dat aanwezig was maar ik vond dat niet zo erg. Ik heb erg genoten het brede beeld dat deze tentoonstelling gaf van alle talenten van Dali. Wel deel ik een beetje de mening die naar voren komt in de kritiek die ik hier en daar gelezen heb dat de genialiteit van Dali verreweg het meest tot uitdrukking komt in zijn schilderijen en dat het niveau van de andere kunstuitingen niet altijd even uitzonderlijk is. Maar al met al zeer de moeite waard en ook de catalogus biedt een prachtig overzicht van 'Alles Dali' en is een goede koop om thuis nog eens alles rustig te bekijken.
Een tijdje terug schreef ik al eens over kunst bij de Aldi. Nu is er weer zo'n actie maar dan bij het Kruitvat waar je voor 14,95 negen verschillende werken van Nederlandse kunstenaars kunt kopen: genummerd, gesigneerd en ingelijst. Dat is absoluut een koopje vooropgesteld dat er iets van je gading bij zit. Ik vond het werk van Marjolijn van Ginkel wel aardig. Zij maakte een tweeluik waarvan ik er eentje op de kop kon tikken. Ik zoek dus nog naar Inward Look II. Klik
hier om de folder van het Kruidvat te zien waar een afbeelding op staat. Als iemand die toevallig op de kop heeft getikt en hem kwijt wil... graag! Of als je hem tegenkomt... idem, als ik hem dubbel heb geef ik hem gewoon weg aan iemand.
Overigens heeft het Kruitvat ook van tijd tot tijd leuke en niet te prijzige reproducties van Herman Brood en onlangs zelfs een Herman Brood klok. Hoewel ik daarmee wellicht allerlei heilige huisjes intrap vind ik het een prima ontwikkeling dat ook beeldende kunst beschikbaar komt voor mensen met een smallere beurs. Wat vind jij?
Op het plaatje (klik klik) zie je, eveneens van Marjolijn van Ginkel, een deel van een ander tweeluik getiteld Figuratief.
Vandaag waren we in het hoge noorden waar we ondermeer in het
Groninger Museum de
Diaghilevtentoonstelling bezochten. Sergei Diaghilev is een kunstvernieuwer van naam uit het begin van de vorige eeuw. Hij is ondermeer zo bekend geworden omdat hij beeldende kustenaars in de arm nam om met hun beeldende expressie de muziek en choreografie te versterken. Zo onstonden historische decors en kostuums voor allerlei balletvoorstellingen gemaakt door tal van grote kunstenaars waaronder Picasso, Benois, Bakst en Matisse. In de catalogus wordt Diaghilev een soort Joop van den Ende "avant la lettre" genoemd, in de zin dat hij velen aan zich wist te binden. Of ze qua artistieke impuls en impact aan elkaar gewaagd zijn, of Joop aan Sergei, waag ik toch te betwijfelen.
Een ander gegeven waardoor Diaghilev bekend werd is vanwege zijn relatie met Vaslav Nijinski, de meest legendarische danser uit de Russische balletwereld. Nijinski trouwde trouwens tot grote woede van Diaghilev, na lange tijd zijn minnaar te zijn geweest, ineens met een vrouw.
We hebben onze ogen uitgekeken. Wat een schitterende tentoonstelling en wat een overweldigen mooie kostuums. Overigens wel onbegrijpelijk hoe de dansers zich in sommige van die kunstwerken konden voortbewegen. Veel kleuren, borduursels, folkloristische motieven maar ook tekeningen, schilderijen, decors. De balletwereld heeft mij vanaf heel jonge leeftijd gefascineerd en in mijn beeld daarvan zijn na vandaag heel wat meer kleuren gekomen.
Iedereen ken natuurlijk het werk van M.C. Escher en het bizarre perspectief dat hij hanteert. Een voorbeeld daarvan zie je in het plaatje hierboven (klikken voor grotere afbeelding). Op de site van Escher staan een paar filmpjes waarin je een kijkje kunt nemen in de bouwsels die Escher tweedimensionaal maakte als die driedimensionaal zouden worden uitgevoerd. Drie zijn er in het totaal op de site te vinden en een voorproefje bij de mooiste (vind ik), a virtual ride in de beroemde Belvedere, vind je
hier. Het is heel wonderlijk om te zien hoe de Belvedere en van alle kanten uitziet en wat er gebeurt als je er omheen zou kunnen draaien. Ook gek is om te bedenken hoe je oog suggereert aan je hersens wat er aan de hand is met het gebouw maar dat dit zo volstrekt niet het geval blijkt te zijn. Er is eigenlijk maar 1 plek waarop alles klopt.
Meer info en een versie van de virtual rides met gesproken toelichting vind je op de Nederlandse
Eschersite (bij het onderdeel downloads).
Gisteren waren we op het IJssculpturenfestival in Eindhoven waar 's werelds grootste kerststal uitgehouwen is uit grote blokken sneeuw en ijs. We kwamen aan vanuit een besneeuwd Driebergen en de trein die we besloten hadden te nemen had er duidelijk moeite mee. Het was even de vraag of het wel zou gaan lukken omdat er bij Geldermalsen sprake was van een bovenleidingbreuk. De eerste trein die we hadden in Utrecht werd opgeheven. Mmm, wat nu. Toch maar even de volgende proberen. En hoewel we toch nog even vertraging hadden bij Geldermalsen kwamen we daarmee in Eindhoven. Op het stationsplein staat daar een enorme thermische tent waarin het ijssculpturenfestival wordt gehouden. Hoewel we wisten dat we naar een ijzige tentoonstelling gingen had toch niet iedereen zich daar voldoende op gekleed. De
puntschoenen van Amanda waren duidelijk niet gemaakt voor een temperatuur van 8 graden onder nul. Hoewel er veel te genieten viel van de prachtige beelden was de warme apfelstrudel met koffie of chocolademelk in de bijbehorende cateringtent dan ook een welkom toetje.
Natuurlijk hebben we ook weer prachtige foto's gemaakt. Een hand van een groot beeld zagen jullie al bij het logje over Hemel & hel en de foto hier boven is van Hans. Meer info over het ijssculpturenfestival vind je
hier en je kunt er nog tot 16 januari terecht.
Gisterenavond had ik mijn naamgenote uit Australie op bezoek. Ze heet ook oorspronkelijk ook Mieke, is mijn ex-schoon(half)zus en nu even een paar maanden op familiebezoek in Nederland. 't Is een bijzondere vrouw, deze naamgenote van het andere eind van de wereld. Ze is kunstenares, noemt zichzelf nu
Maayken en maakt de meest prachtige dingen: gedichten op door haarzelf geschept papier of in handgemaakte en -beschilderde boekjes. Af en toe komt er zo'n door haar gemaakt wondertje aan in Nederland en dan geniet ik van haar kunst. Ook stuurt ze mailtjes als ze een tijdje niks gehoord heeft (om even bij te kletsen) of als ze weet dat er bijzondere momenten zijn. Een lieve schat en een bijzondere vrouw.
We hebben inderdaad heerlijk gegeten en bijgekletst over haar, over mij en over iedereen die we beiden kennen. En ik heb haar toegezegd eens te kijken of we haar met een website kunnen helpen. Ze heeft mooie kunst te laten zien, gedichten te laten lezen maar ook heeft ze gedachten en hersenspinsels die oorspronkelijk en inspirerend zijn en de moeite waard om te delen. Hieronder een gedicht van haar dat komt uit het boekje dat je op de foto hierboven ziet.
Kaarslicht
Onze stemmen zijn niet gehoord.
Steek de kaarsen aan
voor de doden
voor de verminkten
voor de overlevenden
voor de aanvallers
voor de aarde die ons draagt
voor de hemel die ons hoort
voor jou
voor mij.
Een regenboog van kaarsen
voor ons in de wereld
nu.
Maayken 19-03-2003
Toen we in het Beauforthuis waren de laatste keer, bij het concert van Floris, viel mijn oog op de prachtige lichtobjecten die er aan de muur hingen. Ik was er meteen weg van en ging meteen op onderzoek uit of ze te koop waren. Ja dus, zoveel ontdekte ik wel. Vandaag pas kwam ik er aan toe om op de naam van de kunstenaar zoeken wat ik kon vinden. En
hier vond ik de site van Hielke Brugts van wie het werk is.
Ogenschijnlijk heet de serie van wie het kunstwerk op het plaatje er eentje is. Er zijn er totaal zes en de onderdelen worden per stuk verkocht voor 550 euro per stuk. Fascinerend en prachtig vind ik dit werk maar ik denk er toch nog even over na. Je moet ook nog een plaatsje hebben waar je het op kunt hangen per slot van rekening.
De kunstwerken van de Aldi waren in een totale oplage van 30.000 gemaakt en vlogen als warme broodjes de deur uit. Het ging om werken van o.a. de Nederlanders Thessa Van der Voort, Robert Heykoop en Corinne Annelies en de Belgen Jos Bamps, Willy Ketelslagers en Ann Vanaeken. Zaterdag waren ze allemaal uitverkocht, in alle filialen, zo las ik in de Volkskrant. Jammer dat ik het niet eerder door had, dan had ik beslist gekeken of er wat moois bij zat. De kunstwerken werden voor die 12,99 euro die je er voor moest betalen niet alleen genummerd en gesigneerd maar ook nog ingelijst. Dat brengt echt kunst dichter bij de mensen en is geschikt voor iedere portemonnee. Goed iniatief Aldi! Op het plaatje een werk van Thessa van der Voort (klik klik).
Gisteren was de jaarlijkse atelierroute in ons dorp. Op die dag houden alle kunstenaars open huis en kun je een kijkje in atelier en keuken nemen. Wij begonnen onze route bij mijn buurvrouw Marion de Zwaan die prachtige sieraden maakt in zilver en goud. Daarna gingen we op weg naar een oud schoolgebouw waar een aantal kunstenaars hun ateliers hebben waaronder een oud-koorgenote van mij,
Lies van den Berg. Daarna weer op de fiets en op zoek naar het atelier van Lida Verbon. Zij maakt schilderijen met een gemengde techniek waarin ze ondermeer glas en zand gebruikt. Erg gecharmeerd waren we van de binnentuin (zie foto: klik klik) van Marion van Eeden-Poulus en trouwens ook van haar werk. Ze had een originele oplossing gevonden voor de aangekondigde hier-en-daar-een-bui en had allerlei kleuren paraplu's boven haar schilderijen gehangen. Voor we het wisten was het al weer vijf uur, sluitingstijd van de atelierroute. Gelukkig was buurvrouw Heleen Prinsenberg nog niet gesloten dus daar mochten we nog even haar prachtige schilderijen, haiku's en foto's bewonderen.
Er deden tegen de 30 kunstenaars mee, te veel om in één keer te behappen. En als je dan overal zoals wij deden even blijft plakken voor een praatje, een kopje thee of een glaasje wijn dan schiet het niet erg op. Volgend jaar misschien ietsje eerder starten zodat we nog wat meer kunnen zien en genieten. Jammer is dat maar één van de genoemde kunstenaars (weer) een (werkende) website heeft. Het zou leuk zijn om op die wijze wat werk van alle kunstenaars te laten zien. De digitale werkelijkheid is kennelijk nog niet helemaal in de kunstwereld doorgedrongen.
Vandaag worden de schatten van Boudewijn Buch geveild bij Sothebys, de schatten waarvoor hij bij Barend en Van Dorp altijd die leuke handschoentjes aantrok. Met veel liefde bouwde hij zijn verzameling curiosa op waarin natuurlijk Goethe, Mick Jagger, Elvis en Andy Warhol een centrale plek in nemen maar ook de dodo en allerlei andere bijzondere kleinnoden. Volgens mij behoort zelfs de pik van Napoleon tot de collectie maar dat weet ik niet helemaal zeker meer. Het gaat woensdag op de veiling alleen nog maar over de curiosa, er zijn ook nog zeker honderdduizend boeken die op een ander moment verkocht zullen gaan worden.
Volgens mij zou de collectie van Boudewijn Buch met gemak een heel jaar van tussen Kunst en Kitsch kunnen vullen want zowel kunst als kitsch zit er in ruime mate bij. Wat nu alleen aan de collectie ontbreekt is de essentie: Boudewijn zelf en daarmee de liefde waarmee het is verzameld. Er gaan van alle kanten stemmen op dat Boudewijns huis eigenlijk een museum had moeten worden. Ik vind dat ook, dan had nog iets van die liefde kunnen blijven hangen aan de spullen. Nu worden al die bijzondere dingen straks opgekocht door mensen die er geen liefde aan besteden maar geld. Echt jammer!
Ik vind de veiling van Boudewijns spullen wel een mooie gelegenheid om nog twee postjes uit het oude archief toe te voegen over kunst. Die vind je dus hieronder.
Lees meer...
Naar aanleiding van mijn Snelwegkoe wees VanMan mij op een logje van zijn hand over een koe van papier-maché in het kader van zijn actie: Red de Koetjesreep. Daarom hier ook nog maar wat meer bijzondere koeien.
Op Oerol 2000 bestond de kunstroute uit een groot aantal kunstkoeien die gemaakt waren in het kader van
Simmer 2000. Op die site een fotoverzameling van alle kunstkoeien die in het kader van Simmer 2000 zijn gemaakt.
Internationaal is er de
Cowparade die gehouden is in steden zoals Zürich, Chicago en New York. Koeien van fiberglas worden door gerenommeerde kunstenaars tot ware kunstwerkjes omgetoverd. Op de Nederlandse
Cowparadesite ook koedoetjes voor de echte liefhebber!
Au Natural van Sarah Lucas uit 1994 Ook al is de Saatchi-kunstcollectie gedeeltelijk verloren gegaan door brand toch kan het publiek sommige kunstwerken nog bekijken via het internet. Een aantal van de 100 werken van de Britart-kunstcollectie van Charles Saatchi, die eind mei door brand verloren zijn gegaan, zijn nog aanwezig in de virtuele galerie. Van legendarische werken als Tracey Emins
Everyone I have ever slept with 1963-95 en schilderijen van Patrick Caulfield, is niks anders overgebleven dan as. Ook werken van Damien Hirst, Sarah Lucas en de broers Jake en Dinos Chapman zijn verloren gegaan.
De nieuwe Saatchi Gallery op de zuidoever van de Theems is pas vorig jaar geopend en biedt 10.000 vierkante meter hedendaagse kunst van Britse bodem. Je moet er van houden en om in een haai op sterk water of in een met rommel omgeven bed kunst te zien is ook niet iedereen gegeven. Maar virtueel kunnen we de topstukken van de collectie, waarvan er een aantal feitelijk niet meer bestaan, nog steeds bewonderen op de
website van de Saatchi Gallery.
Bij
Mijnkopthee zag ik een interessante link voor mensen die geïnteresseerd zijn in schilderkunst (zoals wij). Het is een site van Quent Cordair Fine Art die een afdeling heeft met de naam de
Artist?s Studio. Hier wordt in 19 stappen de wording van het olieverfschilderij
By the fire van Bryan Larsen in beeld gebracht toegelicht door de schilder zelf. Ik heb er even in zitten lezen en het is echt heel leuk en inspirerend om te volgen wat er allemaal gebeurt in het proces om tot het uiteindelijke schilderij te komen. Ook bijzonder is dat lezers vragen kunnen stellen aan schilder en galerie. Overigens zag ik dat er weinig meer respons komt dan het obligate ?I love your work? of woorden van gelijke strekking. Maar het interactieve karakter van de site is potentieel heel interessant. Zo konden de bezoekers aangeven of ze eventueel geïnteresseerd waren om het schilderij aan te schaffen.
Op de site nog twee andere wordingsgeschiedenissen:
The Thought of Love's Return van Ron Sanders en
Born With Wings van Bryan Larsen.
|
|
