Vandaag is het haar verjaardag en gaan we - zoals ieder jaar op deze dag - naar haar graf. Het blijft een raar moment om daar te staan met dat handjevol mensen en haar naam daar te zien staan op dat graf. Toch went ook dàt na al die jaren enigszins, schrijnt niet meer zoals in het begin. De totale verbijstering heeft plaats gemaakt voor een wat meer algemene verwondering omdat het daar dan weer zo expliciet staat. We zetten er bloemen neer en steken kaarsen aan. Vroeger lieten we er ook ballonnen op, met briefjes er aan, die vaak in de bomen rond het kerkhof bleven steken. Maar dat vinden haar zoons nu niks meer. Daar zijn ze te groot voor geworden.
Daarna gaan we doen wat ze zelf graag deed, naar het strand om een stukje te lopen. Meestal is het mooi weer op Wilma's verjaardag en het kan niet beter want ze hield van zon. Als er maar één zonnestraaltje was zat ze er midden in om ervan te genieten, broekspijpen opgerold en haar gezicht gekeerd naar de zon met haar ogen dicht. Genieten met een hoofdletter G.
Tot slot gaan we samen eten in zo'n tentje aan het strand in Heiloo. Ze vond het belangrijk om je familie om je heen te hebben op belangrijke momenten. De 5e april van ieder jaar is een belangrijk moment voor ons allemaal en daarom zijn we samen op die dag en om haar heen.

Zeven jaar geleden is het vandaag dat we door die lange gangen liepen in het ziekenhuis in Alkmaar, niet wetend of we ons moesten haasten of niet.
Ze lag op de EHBO-afdeling hadden ze bij de receptie gezegd. Zou ze nog leven dan? Anders lig je toch niet op de EHBO?
Wat hadden ze nou precies gezegd aan de telefoon?
Toen de deuren van de EHBO afdelingen open zwaaiden zagen we mijn zwager met hun zoontje door de gang lopen. Langzaam, het hoofd gebogen, de man met zijn arm om de schouders van zijn zoon.

Dat beeld, dat moment vergeet ik nooit meer.
Want toen heb ik het voor het eerst hardop gezegd... ze is dood.

Maar ik ben niet de enige die dat niet meer vergeet en daarom stond hij vandaag voor mijn deur met een grote bos witte rozen.
Voor haar, voor mij en omdat het vandaag 19 april is.
En omdat we dat zeven jaar later nog steeds kunnen delen.

Eckhart Wintzen was een wonderlijk maar zeer inspirerend fenomeen in managementland. Vorige week overleed hij onverwacht aan een hartstilstand tijdens zijn vakantie in Frankrijk. Wintzen richtte in 1976 het bedrijf voor softwareontwikkeling BSO op, dat hij twintig jaar later voor een goede prijs verkocht aan Philips.
Hij is de bedenker van de 'celfilosofie' die inhoudt dat zodra een bedrijf meer dan 50 medewerkers krijgt er afgesplitst wordt in een tweede cel omdat hij ervan overtuigd was dat een bedrijf groter van 50 medewerkers niet meer goed kon functioneren. Van het geld dat Wintzen kreeg voor BSO gaf hij veel weg.

Ik heb meteen zijn boek besteld, iets dat ik al lang van plan was maar dat een beetje op de achtergrond was geraakt. Hieronder de link waar je dat ook kunt doen. Voor meer info en een voorproefje uit het boek kun je kijken op Wintzen's persoonlijke site.


Eckart's Notes
Wintzen, E.

Ik zag net Karina Wolkers op de uitvaartplechtigheid voor haar man Jan. Ze vertelde ondermeer hoe Jan voortleeft in zijn kinderen. Maar ook in haar. Ze klinkt bijna net als hij, met die zelfde zangerige klank in haar stem. Wat geweldig!

Als je zijn boeken al gelezen hebt of genoten hebt van zijn kunstwerken dan kun je altijd nog naar bovenstaand filmpje kijken en dan moet je vanzelf glimlachen. Ik wel tenminste.

"Ben ik tegen het protocol?" Dat is wat Jos Brink vroeg toen hij Juliana toesprak bij haar 70e verjaardag. Om daarna meteen te pleiten: "Laten we toch gewoon doen met z'n allen!". Hierboven het filmpje waarin dàt en de historische kus die Brink aan Juliana toen gaf te zien is.

Dit fragment typeert Jos Brink die vandaag op 65-jarige leeftijd overleed: buitengewoon charmant en altijd een heer maar wel eentje die graag buiten het protocol was en vond dat je maar gewoon gewoon moest doen.