Op de 24e april, nu precies tien jaar geleden, stierf mijn vader door euthanasie. De periode van zijn ziekte was een hele dierbare tijd waarin we heel dicht bij elkaar kwamen. Toen het moment gekomen was dat hij niet meer wilde was alles gezegd en gedaan.
Hij had er vrede mee en keek er naar uit dat hij weer samen zou zijn met mijn moeder. Hij had genoten van de aandacht en liefde die hij tijdens zijn ziekte van iedereen had gekregen en voelde zich geliefd en voldaan, al had hij graag nog zijn kleinzoons zien opgroeien en de eeuwwisseling willen meemaken.
Die laatste dagen leek het net alsof zijn lijf hem niet meer deerde en hij de pijn niet meer voelde. Hij lag maar te glimlachen in bed en er was een last van hem afgevallen. De laatste nacht van zijn leven was er een extra bed voor mij in zijn kamer gezet. De tijd leek stil te staan die nacht en we sliepen geen van beiden. Heel vredig, af en toe een woord wisselend en soms ook even wegdommelend brachten we die uren samen door. Toen de dag aanbrak dat hij om acht uur 's avonds zou sterven was hij klaar om dat aan te gaan in alle rust en waardigheid. Wat ben ik trots op mijn vader!