Voor de derde keer in korte tijd in het
Beauforthuis zagen we Michiel Borstlap. Eerst
solo, toen met zijn
trio en nu met Edsilia Rombley. Wie denkt dat Michiel enkel jazz speelt heeft het mis. Hij is echt van alle markten thuis. Zo speelt hij o.a. ook rock met Bill Brufford. De combinatie met
Edsilia is een gouden greep. Edsilia zat ooit in de finale van de SoundmixShow en werd in 2002 uitgezonden naar het Eurovisie Songfestival. Dat nivo is zij in ruime mate ontstegen en het werd afgelopen avond duidelijk waarom Michiel haar zijn favoriete zangeres noemt want ze heeft een prachtige volwassen soulfulle stem. En een overtuigende innemende
buhnepersoonlijkheid. Heel relaxed komen fantastische balads, up-tempo nummers en soulnummers voorbij. Edsilia speelt met de bandleden en het publiek. Ze plaagt, verleidt, maakt grapjes en vertelt leuke verhaaltjes tussendoor. Dat gaat nergens ten koste van de kwaliteit. De band bestaat verder uit Michiel Borstlap (piano), Jesse van Ruller (gitaar), Stefan Lievestro (bas) en Pascal Vermeer (drums). En zo beschikt een relatief onbekende zangeres zomaar over de creme de la creme van de muzikanten die Nederlandse rijk is. Jesse van Ruler behoort met Jan Akkerman tot de beste gitaristen van Hollandse bodem en we zagen hem al regelmatig anderen begeleiden waaronder
Fleurine. Het pianospel van Borstlap is ronduit fenomenaal, hij kan een piano zo laten swingen dat hij bijna loskomt van het podium. De zaal van het Beauforthuis was mudje-vol en het publiek genoot zichtbaar en hoorbaar (klik fotostrip voor vergroting).
foto's: Hans Speekenbrink
klik foto voor vergroting
Afgelopen donderdag vond in de Utrechtse rock tempel
Tivoli de finale plaats van 'Het uur U'.
Het Uur U bestaat 5 jaar en is een initiatief van locale Utrechtse ondernemers, die een pop-prijs uit de grond wilde stampen. Het evenement heeft inmiddels landelijke bekendheid gekregen en er was ook aardig wat pers aanwezig. Donderdag was het de finale. Daaraan gingen 5 voorrondes en twee halve finales vooraf, die ik verder gemist heb. Uit de meer dan vijftig inschrijvingen bleven er vijf acts over. In volgorde van opkomst: Garcia, Circle J, Land of Airplanes, TreaT en Sunset Vertigo. Garcia die spierballen rock maakt kon me niet echt boeien. Circle J was interessanter met haar prettig gestoorde country-punk. Het winnende trio Land of Airplanes zorgden voor een interessant schouwspel door hun lange wapperende haren en jaren 70 poses (klik twee linkse foto's). TreaT was saaie rap van twee mannen waarvan een het zo warm had dat hij in zijn interlokje stond en de ander hield gewoon zijn winterjas met bontkraag aan. De enige groep die mij echt kon boeien was ook tevens de laatste act en won de publieksprijs: Sunset Vertigo met haar alternatieve, melodieuze rock afgewisseld met stevige stukken. (klik twee rechtse foto's) Circle J gaat door naar het Bevrijdingsfestival.
Er waren ook nog prijzen voor de fotografen en recensenten. Wat de avond vooral geslaagd maakte was dat je in rap tempo vijf bands voorbij zag komen die ieder ongeveer vijf nummers speelden. Een prima manier om kennis te maken met nieuw talent waarvan er enkelen later vast nog eens voorbij zullen komen.
foto's: Hans Speekenbrink
Op dinsdag 5 april as vindt er een derde benefietconcert plaats ten bate van de verbouwing van het
Beauforthuis te Austerlitz. Niemand minder dan
Toots Thielemans die overal over de wereld met alle groten uit de muziek speelde, komt samen met Bert van den Brink een duo-concert geven. Toots - die eigenlijk Jean heet- werd geboren in Brussel in 1922 en speelt vanaf zijn derde jaar mondharmonica, dus reken maar uit hoe lang dat al is. Hij speelde ondermeer met Ella Fitzgerald, Quincy Jones, Bill Evans, Nathalie cole, Pat Metheny, Paul Simon, Benny Goodman en Billy Joel. Pianist Bert van den Brink speelde al vele malen eerder in het Beauforthuis met o.a. Louis van Dijk, Cor Bakker, Denise Jannah, Dee Dee Bridgewater, Thijs van Leer en ook al een keer eerder met Toots. Een avond die je niet mag missen dus.
De foto bij dit logje is gemaakt door Jos Knaepen (klik voor vergroting).
Er zullen tien kaarten voor dit concert via Miwian Weblog bij opbod voor het goede doel worden verkocht.
Het bieden start op 37,50 euro per kaartje en de veiling duurt tot zondagavond 3 april om 24.00 uur 's nachts. Degene(n) die dan het hoogste bod heeft/hebben uitgebracht op deze kaartjes kunnen dit unieke concert van Toots Thielemans meemaken. Als je een bod op 1 of meerdere van de kaartjes uit wilt brengen dan gaat het als volgt:
- je stuurt een mailtje met je naam, de gewenste hoeveelheid kaartjes en je bod (per kaartje) naar veiling[at]miwian.nl
- zodra je bod is ontvangen publiceren wij het bod en je initialen (of volledige naam naar keuze) bij dit logje
- zodra een hoger bod is ontvangen zie je dus een hoger bedrag met andere initialen/naam verschijnen
- en kun je zelf weer overbieden
- op zondagavond 3 april om 24.00 uur sluit de veiling en degene die op dat moment het hoogste bod heeft uitgebracht kan het concert bijwonen. Op maandag 4 april wordt dan door het Beauforthuis contact met de winnaars opgenomen om af te spreken hoe het gaat met betaling en de entree.
Hoogste bod tot nu toe- 45,00 euro WE
- 45,00 euro WE
- 45,00 euro JP
- 45,00 euro JP
- 45,00 euro JP
- 45,00 euro JP
- 50,00 euro BtH
- 47,50 euro FO
- 42,50 euro FvB
- 42,50 euro FvB
Iain Matthews trad vorige week op in het
Beauforthuis, met in het voorprogramma Harold K (hieronder meer daarover). Ik wilde er perse heen om te ontdekken of Iain echt de legende is zoals zijn staat van dienst doet vermoeden. Zijn prestaties tot nu toe zijn indrukwekkend. Hij richtte destijds samen met Richard Thompson en de veel te vroeg gestorven
Sandy Denny de legendarische groep Fairport Convention op. Hij had een wereldhit met het Joni Mitchell nummer 'Woodstock', maakte het klassieke album 'If you saw thro my eyes'. Hij speelde o.a. in de groepen Plainsong en Matthew Southern Comfort. Hij heeft niet minder dan
zestig CD's en LP's op zijn naam staan, als solo-artiest of als onderdeel van een groep. Ik heb hem sinds zijn Fairport Convention tijd min of meer gevolgd.
Veel artiesten die ooit bij de top hoorden glijden, bij gebrek aan een echte doorbraak, door de jaren heen af en drijven op hun oude successen. Dat kan niet gezegd worden van
Iain Matthews. Hij blijft vooruit kijken en nieuw verdienstelijk werk maken. Waarom had ik dan niet het gevoel naar een legende te zitten kijken? Aan kwaliteit geen gebrek. Begeleiding van Ad Vanderveen (gitaar en zang) en Mike Roelofs (keyboard) ook prima voor elkaar (
zie filmpje van Mieke). Wat ontbrak er dan? Iain zat vaak met zijn ogen dicht (klik foto voor vergroting) in zichzelf gekeerd te zingen, doorleefde ongetwijfeld zijn teksten, maar wist mij daarbij nauwelijks te raken, alsof hij toch nog een deurtje dicht hield en te weinig van zichzelf liet zien. Tussen de nummers door maakte hij wel contact met het publiek en vertelde anecdotes, onder andere over zijn tijd in Amerika. Hij had een optreden in Philadelphia en moest lange tijd in zijn auto doorbrengen om daar te komen. Er waren uiteindelijk zeven mensen op komen dagen om naar hem te komen luisteren... Tijd om zich te bezinnen op zijn verblijf daar en die ervaring leverde uiteraard ook een song op met de veelzeggende titel 'Contact'. Mieke en ik hadden het er later over. Miste hij uitstraling? Dat was het nou ook weer niet maar wat we misten kan het beste omschreven worden als 'presence'. Om nou te zeggen dat hij er niet helemaal was gaat echt te ver maar in die hoek zit het naar ons idee ergens. En over zitten gesproken, misschien was het ook anders geweest als hij niet op een stoel op het podium had gezeten maar gewoon was gaan staan.
Het was duidelijk dat er een aantal oude of trouwe fans in de zaal zaten. Op zijn vraag 'What next?' riep iemand in de zaal 'If you saw thro my eyes'! Iain voelde er zichtbaar weing voor om zo'n oud nummer te spelen. Gitarist Ad Vanderveen leverde met zijn
markante kop ook een belangrijke bijdrage aan het optreden, speelde voortreffelijk gitaar en zong tweede stem en maakte zo nu en dan ook wat opmerkingen en grapjes tussendoor. Het was al met al een zeer aangenaam optreden met veel kwaliteit maar helemaal voldaan waren we niet toen we naar huis gingen.
Harold K: talent in de dop
Utrechtse Limburger Harold K (klik foto voor vergroting) had de eer het voorprogramma van Iain Matthews te verzorgen. Singer/songwriter Harold Koninckx speelt rootsmuziek en wordt daarbij begeleid door Bas van der Pul (trompet accordeon en piano) en Remco Mourits (gitaar, mandoline en bluesharp).
Die Harold (1977), die komt er wel. Zijn liedjes zijn charmant soms in het Nederlands soms in het Limburgs (Sittard) gaan o.a. over gemis en verlangen. Hij is rustig maar gedreven, weet wat hij wil en heeft goed contact met het publiek. Ik zou persoonlijk nog niet gelijk naar de winkel rennen om een CD van hem te gaan kopen, maar als hij blijft groeien, komt er ongetwijfeld werk van hem uit waar je niet om heen kunt. Zijn liedjes doen me bij vlagen aan Spinvis denken. De gedempte trompet zorgt voor een unieke sound en een apart sfeertje (
zie filmpje van Mieke). Op zijn
goed verzorgde site is een van zijn songs te beluisteren.
Wat een fantastische band Raise the Roof! Ze maken hun naam helemaal waar! Spetterende stomende opwindende swingende jazz-funk! Drie blazers, bas, gitaar en - heel bepalend - een DJ met scratschende draaitafels. Het deed me nog het meeste denken aan The New Cool Collective maar die doen, vergeleken bij de jeugdige uitstraling van RTR, aan als 'belegen heren'.
Bandleider gitarist Sander Hop praat met zijn droge maar originele humor de nummers aan elkaar. De overige bandleden zijn: Guido Nijs op altsax (en zang), Wouter Schueler op tenorsax (en zang), Andy Bruce op trombone (en zang), Ingo Senst op contrabas, Tibor Paulsch achter de drums en DJ IQ op zijn draaitafels. De (vooral eigen?) nummers die ze spelen ken ik verder niet op 'Crosstown traffic' van Jimmi Hendrix na. Desondanks klinkt het allemaal vertrouwd en prettig in de oren. De tenor- en altsaxsolo's zijn een lust voor oog en oor en ook de tegenritmes van de trombone maken de blazerssectie tot een feest (zie
filmpje).
Ondanks de jonge uitstraling van de band draaien zij al een kleine 10 jaar mee. Zij hebben drie CD's op hun naam staan en diverse prijzen waaronder de Grote Prijs van Nederland in 1995 en een jaar later de Heineken Crossover Award. Het laatste album Grooveshot werd in 2002 genomineerd voor een Edison. De mix van funk, jazz, hiphop, rock & dance is veelvuldig live te zien geweest op festivals en podia in binnen- en buitenland, waaronder het North Sea Jazz Festival, RacismBeat It, de Duitse vakbeurs Popkomm, S.O.Bs New York en Kaunas Jazz in Litouwen. De ontdekking dat de belangrijkste wapenfeiten van RTR dateren van 2002 of eerder zette ons aan het denken. Zijn ze even op non-actief geweest? Hebben ze een sabbatical gehad? Hebben zij geen goed management? Er staan maar twee gigs op de playlijst van de site. Zijn er gewoon niet meer of wordt de site niet bijgehouden? Wij hebben geen idee. Van ons mogen ze zo doorgaan want wij zagen ze afgelopen avond in het
Beauforthuis voor het eerst en het smaakt zeker naar meer!
Een kritische noot die ik toch wel heb betreft de belichting die gekozen was. Het gedimde warm geel/oranje sfeertje past in mijn ogen meer bij een intiem soloconcert dan bij zo'n inspirerende energieke band als Raise The Roof en deed een beetje 'out of date' aan. Bij spetterende muziek hoort ook spetterend licht vind ik. Zo hadden onlangs bijvoorbeeld Trijntje Oosterhuis en de Wereldband uitstekend licht en dat voegt dan ook veel toe aan het concert. Ander nadeel van die lichtkeuze was dat het nagenoeg onmogelijk was om zonder gebruik van flitslicht scherpe foto's te maken. Mijn keus uit het kleine aantal geslaagde foto's vind je hierbij (klikken voor vergroting).
De serie benefietconcerten voor de noodzakelijke verbouwing (meer info op de site) van het
Beauforthuis zijn succesvol. Trijntje Oosterhuis nam het voortouw gevolgd door
Michiel Borstlap en inmiddels heeft ook
Toots Thielemans zijn steun toegezegd. Kaartjes voor Toots komen binnenkort in de voorverkoop en dreigen snel uitverkocht te raken (hou de Beauforthuissite dus in de gaten). Zoals inmiddels gebruikelijk zullen er ook een aantal kaarten via onze site geveild gaan worden (hou die dus ook in de gaten).
Afgelopen zaterdag speelde Michiel Borstlap met zijn Trio, met nieuwe bassist Guus Bakker en ouwe rot Pascal Vermeer op drums. Waarom Borstlap tot in de verste uithoeken van de aardbol bekendheid geniet en als een van de beste jazzpianisten wordt beschouwd, werd die avond weer eens overduidelijk. Door de (te) korte aankondiging vooraf was de zaal niet geheel uitverkocht, voordeel hiervan was dat de stoelen en zitjes in een grote halve kring rond het podium geplaatst waren waardoor het optreden een extra gezellig en knus karakter kreeg. Michiel kwam ook lekker ontspannen over en het trio startte meteen in volle vaart met 'Just one of those things' van Cole Porter.
Zijn solo-optreden een tijdje terug was heel bijzonder, maar als je dampende swingende jazz wilt horen is het trio de juiste setting. Met duivelse snelheid vliegen Michiels vingers over de toetsen en zijn hele lichaam doet mee om het allemaal bij te benen (kijk
hier maar eens). 'Blame it on my youth', een compositie van Oscar Levant ook op het repertoir van Jamie Cullum, komt in een bijzondere bewerking voorbij en ik meen zelfs ergens een flard 'Someday my Prince will come' te horen. Als het concert tenslotte met Autumn Leaves wordt afgesloten is het tijd voor de trekking van de loterij.
Michiel, die heel betrokken is bij het Beauforthuis, doet samen met tweede 'man' Frank Hoek de trekking (klik op de foto voor vergroting). Michiel maakt grapjes als zijn moeder die ook aanwezig is en veel loten heeft gekocht teleurgesteld reageert omdat ze geen van de CD's gewonnen heeft met: 'Mam je hebt al mijn CD's al".
Voor degenen die Michiels optreden in het Beauforthuis nu al twee keer gemist hebben of niet zo van jazz houden... binnenkort treedt hij voor de derde keer binnen korte tijd op samen met Edsilia Rombley. En we zijn uiteraard ook erg benieuwd naar het benefietconcert van gigant Toots Thielemans waarover later meer.
Trijntje Oosterhuis gaf gisterenmiddag het startschot voor een serie benefietconcerten ten bate van de noodzakelijke verbouwing van het befaamde
Beauforthuis te Austerlitz bij Zeist. Een betere aftrap was nauwelijks te bedenken. Het concert was binnen enkele uren uitverkocht onder de vaste bezoekers van het Beauforthuis en de zes kaarten die via onze site werden geveild brachten minimaal het dubbele op. Trijntje was vanaf de eerste noot geweldig in vorm. Haar meer dan fantastische begeleiding bestond uit de topmuzikanten: Karel Boehlee op piano, Theo de Jong op 5-snarige bas en Martijn Vink op drums. Trijntje had er die middag voor gekozen om de liedjes van anderen die zij zelf mooi vindt te vertolken. Uiteraard bestond het merendeel (Trijntje kennende) uit Stevie Wonder liedjes. Ze stelde zelfs voor om de hele 'Songs in the Key of Life' te doen vanmiddag. Waarop het publiek meteen met een volmondig YES reageerde. Verder o.a. van Cindy Laupert Time after time, van Bonnie Rait I Can't Make You Love Me en van Sting Fields of Gold. Toch waren het haar eigen liedjes die het voormalige kerkje deden schudden op haar grondvesten. Somebody elses lover in een geheel afwijkende jazzy uitvoering, die wat mij betreft voortaan wel zo mag blijven en Free. Het was een, wat men in het Beauforthuis 'kroegconcert' noemt, dus voornamelijk staplaatsen waardoor we dicht bij het podium konden komen en een geschikte plek konden vinden om foto's (klik voor vergroting) te maken. Trijntje had het duidelijk naar haar zin evenals de jongste aanwezige Trijntjes vijf maanden oude zoon Jonas die aan de zijkant van het podium in goede handen was. De honderd zestig aanwezigen waren getuigen van een unieke gebeurtenis. Een zangeres van dat formaat die als het ware in je huiskamer staat te zingen. Trijntje is overigens ook nog genomineerd voor een Edison Music Award 2005 'beste Zangeres'. Dit dankzij haar laatste Blue Note CD Strange Fruit, waarover wij in ons logje 'Jazzy Female Singers ' al eerder berichtten. Na het laatste nummer was er uiteraard nog een toepasselijke toegift -Valentine- waarbij iedereen meezong en swingde, en was er nog de veelbelovende aankondiging van Trijntje om nog eens terug te komen in het Beauforthuis met liedjes van Sting. Nou wat ons betreft graag! Altijd!
Verder was er aan het eind nog een hoogtepunt de uitslag van de loterij. Uniek was dat sympathisant Tjeerd Bakkeren er met vier prijzen vandoor ging. Maar hij had dan ook 33 loten gekocht. Hoofdprijs was 'op de foto met Trijntje' en dat dan ook nog ingelijst. De andere drie prijzen die hij won waren een affiche van Trijntje met handtekening, kaarten voor het gastoptreden van Trijntje bij het concert van de Portugese zanger/gitarist Fernando Lameirinhas in Carre en een uitnodiging om als speciale gast aanwezig te zijn bij het volgende benefietconcert van het
Michiel Bortslap Trio op 19 februari. Onderdeel daarvan is samen eten met deze meesterpianist (kaarten voor het concert nog
beschikbaar).
Een ouder logje dat verloren ging bij deze opnieuw geplaatst naar aanleiding van een reactie vandaag van iemand die ons vond door te googelen op John Martyn:
Het uitstekende Belgische popmagazine
Heaven besteed veel aandacht aan muzikanten die niet zo bekend zijn bij een groot publiek. In een wat oudere uitgave een overzicht van 'best kept secret'
John Martyn. Martyn van oorsprong een Engelse folk muzikant in de singer/songwriter traditie heeft een stijl ontwikkeld die zeer eigen en eigenzinnig is en meer een jazzy karakter heeft dan dat het nog aan folk doet denken. Het artikel in Heaven is een goed geschreven verhaal door Hans van den Berk, Iemand die fan is, een eigen John Martyn
site onderhoudt en Martyn al sinds 1978 volgt. Sinds die tijd volg ik Martyn ook, zij het wat minder intens.
Het artikel heeft als titel "John Martyn al 35 jaar een mysterie". Dat brengt me dan gelijk bij het album "Grace and Danger" uit 1980, met daarop de song "Sweet little Mystery" naar mijn smaak het beste John Martyn album en ook kandidaat voor mijn tien CD's die ik (mocht het zich voordoen), meeneem naar het onbewoonde eiland. Het album was een soortt therapie voor John om zijn scheiding met Beverly te verwerken. Zijn vriend en platenbaas bij Island Records Chris Blacwell wilde het album niet uitbrengen omdat hij de manier waarop Martyn zijn gevoelens bloot gaf te pijnlijk vond. Het album bleef daardoor een jaar op de plank liggen. Door onaflatend aandringen van John kwam het dan eindelijk uit. Een aantal mensen bij wie ik de CD introduceerde beschouwen hem nu nog als een kostbaar bezit. Het album is geproduceerd door Phil Collins die er ook fantastisch mooi drums op speelt. John Giblin begeleidt hem verder op een onnavolgbare manier met een glijdende fretloze bas. In Heaven staat een keurig overzicht met afbeeldingen van al zijn CD's en een daarbij behorende waardering met sterretjes. Vreemd genoeg deelt van den Berg mijn mening niet geheel, want Grace and Danger krijgt bij hem slechts vier sterren in plaats van de maximale vijf. Ik ben benieuwd wie er nog meer iets heeft met JM.
Update:
Op verzoek
hier een song van de CD. Dit ondanks de beperking dat een nummer niet representief is voor het geheel.
Voor al degenen die zijn
unieke solo-optreden om welke reden dan ook hebben moeten missen. Hier is de herkansing! Nog voorafgaand aan zijn optreden met Edsilia Rombley heeft ook Michiel Borstlap (klik foto voor vergroting) besloten een
benefietconcert te geven voor de verbouwing van het
Beauforthuis. Hij treedt nu op 19 februari 2005 op met zijn trio en wat mij betreft is dat de beste hoedanigheid waarin je hem kunt zien. Tijdens het vorige optreden bleek dat mensen bereid zijn om vanuit het hele land naar Austerlitz (bij Zeist) af te reizen om Borstlap aan het werk te zien. Het is dan ook niet voor niks dat zijn ster over de hele wereld rijzende is en dat veteranen als Herbie Hancock en Wayne Shorter werk van zijn hand spelen. Hoewel hij veel met bekende jazzmusici als Pat Metheny, Jimmy Haslip, Toots Thielemans, Jeff Tain en Roy Hargrove speelt, hoef je geen hardcore jazz-fan te zijn om van zijn optreden te genieten. Hij maakt regelmatig uitstapjes naar andere genres en verwerkt ook veel klassieke invloeden in zijn spel. Het advies is dus: Ga niet zitten wachten tot het uitverkocht is maar bestel die kaartjes NU! Een uitzondering vormen de mensen die best diep in hun buidel willen tasten om Michiel te zien of om het Beauforthuis te steunen, want de laatste zes kaartjes gaan evenals bij het uitverkochte concert van
Trijntje Oosterhuis weer in de
veiling via deze site.
Meer muziekrecensies zijn
hier te vinden en kaarten voor dit tweede benefietconcert kun je reserveren via VVV Zeist: 0900 -109 10 13 of per
e-mail (25 euro per kaartje).
Dayna Kurtz is weer eens in Nederland en doet ook het
Beauforthuis aan. Haar optreden staat in het teken van haar nieuwe CD 'Beautiful Yesterday' met voornamelijk covers en een paar eigen nummers en gastoptredens van Norah Jones en Ethel. Zoals het een singer/songwriter betaamt begeleidt ze zichzelf op gitaar. Dat haar band er niet bij is, is geen punt, want Dayna maakt het ook zonder band meer dan de moeite waard. De sfeer is heel intiem. Dayna komt zeer relaxed over en houdt gezellige rustige praatjes tussen de nummers door. Over hoe nummers tot stand kwamen of waarom ze bepaald songs mooi vindt. het publiek reageert daar spontaan op. Terloops verontschuldiging zij zich nog voor de president van haar land, voor wat hij doet en voor het feit dat het de Amerikanen niet is gelukt hem weg te krijgen. Het huiskamerkarakter wordt nog versterkt doordat ze regelmatig haar whiskyglas heft en proost met het publiek.
Vanwege het intieme karakter van het concert is afgesproken alleen tijdens het eerste nummer 'Love where did you go' te fotograferen (klik foto voor vergroting). Hier van dit nummer
een filmpje van Mieke. Het tweede nummer is heel verrassend 'Parlez moi d'amour', een chanson uit 1930 van Jean Lenoir, destijds nog uitgevoerd door Edith Piaf. Het eerstvolgende nummer dat ik herken is 'Joy in repetition' van Prince, een nummer dat zo goed bij haar past dat het voor haar geschreven zou kunnen zijn. Verder komen o.a. nog 'All over again' van Johnny Cash en een Leonard Cohen-song (Everybody knows) voorbij. Dayna voert alle songs op een zeer eigen manier uit. Zij brengt met haar stem en performance een scala aan stemmingen over. Zij slaakt soms kreten die diep tot je door dringen. Haar stem heeft een groot bereik en klinkt afwisselend als die van een bootwerker en als die van een engel. Ze blijft in al haar nummers authentiek en waarschijnlijk weet zij me daardoor in beide hoedanigheden te raken. Hoewel Dayna vaak jazzy zingt en jazzy gitaar speelt kan ik haar toch moeilijk als een jazz-zangeres beschouwen. Zelfs niet als zij een nummer van Duke Ellington speelt. Omdat er een snaar breekt is de set voor de pauze wat korter, maar dat wordt later weer ruimschoots goed gemaakt.
Na afloop schaft Mieke nog een CD en DVD aan, die Dayna graag bereid is te signeren.
Michiel Borstlap draait al wat jaartjes mee, behoort tot de top van de internationale jazz pianisten en toert continu over de hele wereld.
Het Beauforthuis heeft een speciale relatie met hem en noemen hem 'onze Michiel'. Hij is daar sinds 1992 kind aan huis en heeft er opgetreden met tal van formaties. Als hij dan op CNN verschijnt met grootheden als Herbie Hancock en Wayne Shorter, dan kunnen ze in Austerlitz hun trots niet op. Borstlap op zijn beurt roemt het Beauforthuis als podium o.a. omdat het volgens zijn zeggen het enige podium ter wereld is waar de directrice voor je kookt (en heel erg lekker ook nog). Borstlap wilde juist daar graag een keertje solo spelen en dat was natuurlijk geen probleem. Binnenkort is hij nog een keer in het Beauforthuis maar dan met Edsilia Rombley.
De bekende Steinway is verruild voor een Yamaha-vleugel en verder is het podium leeg. Hoe omschrijf je nou zijn spel. Mieke kwam met het woord 'fusion' en dat dekt wel voor een deel de lading. Zijn herkenbare stijl is zeer jazz-georienteerd maar zijn invloeden komen letterlijk overal vandaan. Hij schrijft veel nummers zelf en componeerde onlangs nog in opdracht van de de Emir van Qatar een opera. Hij speelt ook met iedereen samen. Zo toert hij binnenkort met voormalig Yes/King Crimson drummer Bill Brufford. 'Someday my Prince will come' was het openingsnummer. In de nummers die daar op volgen zijn er o.a. accoordenschema's van Schubert en trompet stukken van Miles Davis verwerkt. Terloops speelt hij nog een nummer van Herbie Hancock omdat die naar zijn zeggen ook een nummer van hem speelt. Veel ingewikkelde accoordenschema's, hoekige ritmes en tegenritmes maar dat alles toch op een harmonische manier. Zoals ook een aantal andere pianisten (waaronder Glenn Gould) dat doen zit hij zo nu en dan mee te 'brommen'. Ik herkende allerlei flarden muziek die hij verwerkt had waaronder Concierto d'Aranguez, dat ook door Miles Davis tot jazz bewerkt werd. De mogelijkheden om te fotograferen waren om diverse redenen beperkt, maar ik heb in ieder geval een paar bruikbare foto's (klik voor vergroting). Mieke zat in een positie dat ze alleen zijn handen kon zien maar dat was dan ook de moeite waard zoals je op
haar filmpje kunt zien. We hebben genoten van zijn solospel en Amanda (die zelf ook piano speelt) ging uit pure bewondering in de pauze nog een handtekening halen.
Bezoek de site van
Michiel Borstlap voor zijn toerschema. Zoek binnen Miwian Weblog op 'Beauforthuis' (zie "zoek" in rechterkolom hiernaast) voor ander recensies van optredens in het unieke Beauforthuis.
'Mensen zoals ik, Jamie Cullum, Norah Jones en Amy Winehouse zijn er altijd geweest, maar wij hebben de tijd mee omdat het grote publiek er nu op zit te wachten.' Dat is de mening van Katie Melua, de 20-jarige Georgische schone die opgroeide in Belfast en Londen. Ongeveer vier jaar geleden werd ze ontdekt en sindsdien gaat het heel goed met haar. Afgelopen vrijdag werd er op Nederland 2 een concert van haar uitgezonden vanuit Croydon in Engeland en ik was wel onder de indruk. Net als Norah Jones nog een jonge vrouw die 'eenvoudig' haar liedjes zingt met een prachtige zuivere stem en jazzy sound. Let op haar, ze gaat het vast maken.
Call of the search, heet haar debuutalbum en als je van het genre houdt is het beslist een aanrader. Meer info over haar is te vinden op haar
website.
Zet zes creatieve jonge honden van tussen de dertig en vijfendertig jaar bij elkaar, die allen een conservatoriumopleiding hebben genoten, diverse instrumenten bespelen en hun sporen al hebben verdiend in gezelschappen als het Ricciotti Ensemble, Camerata Antonio Lucio, ZAPP! Strijkkwartet, Sexteto Canyengue, Yo Yo Ma, Emmy Verhey, Willy Caron, Mathilde Santing en Paul de Leeuw (om maar een paar namen te noemen) en bovendien interesse hebben in muziek uit alle windstreken. Het resultaat zou een 'wereldband' kunnen zijn. Wij zagen gisteren in ons 'huistheater'
Het Beauforthuis 'DE'
Wereldband (klik fotostrip voor vergroting) met hun nieuwe programma 'Lekker Warm'. De regie is in handen van Karel de Rooij (Mini van Maxi) en is merkbaar in alle leuke details. De Wereldband is een garantie voor een fantastische avond en voor genieten met volle teugen. De tot op de laatste stoel uitverkochte zaal kreeg een wereldreis aangeboden langs alle windstreken en uithoeken van de wereld. Spaanse flamenco werd afgewisseld met Indiase klanken, Mexicaanse mariachi, Ierse volksdans, een Surinaams feest, zigeunerklanken kortom te veel om op te noemen. Dit alles gebracht in een wervelende show met veel humor en satire. Het lijkt wel of het niet uit maakt wie welk instrument bespeelt want iedereen lijkt het instrument te pakken dat toevallig in de buurt is of het nu een trompet is, een viool of een gitaar. Er wordt op alle mogelijke manieren met ritme gespeeld, het meest treffende voorbeeld was een
nummer a la 'Stomp' met rubber handschoenen. Doldwaze nummers worden afgewisseld met echte mooie subtiel gespeelde
orientaalse nummers.
Brabantse carnavalskrakers met jazz of met perfecte a capella-zang a la 'The Nylons'. Deze multi-instrumentalisten zijn van alle markten thuis; muzikaal cabaret zou je het ook kunnen noemen. Alles is tot in de puntjes verzorgd maar wordt lekker nonchalant gebracht. Willem van Baarsen is zichtbaar het artistieke creatieve brein van de groep. Met zijn stem lijkt hij alle denkbare geluiden voort te kunnen brengen, zijn mimiek is grandioos en zijn mini-sketches zitten vol ondeugende humor. Naast zang bespeelt hij viool, altviool, bas, trombone en gitaar en
danst hij er ook op los.
De andere bandleden doen niet veel voor hem onder en ieder heeft meerdere kwaliteiten plus een fantastische expressie. De groep bestaat verder uit Rogier Bosman, Sanne van Delft, Oene van Geel, Ro Krauss en Wim Lammen. Het deed ons ook een beetje denken aan de Ashton Brothers, die wat minder muziek en wat meer acrobatiek in hun show hebben maar hetzelfde aanstekelijke enthousiasme. Ze staan nog maar aan het begin van hun
speellijst en toeren nog door heel Nederland. Ik kan maar een ding zeggen: BESTEL VANDAAG NOG KAARTEN!! Hun optredens raken terecht zeer snel uitverkocht en dit mag je niet missen! Een waarschuwing: ga er niet naar toe als je in je winterdepressie wilt blijven hangen want je wordt er gegarandeerd vrolijk van.
Ik was vereerd met een muziekstokje van
Annemiek. Vooral omdat ik weet dat zij ook een muziekfreak is en bovendien zelf contrabas speelt. Als ik geweten had dat ik het zo serieus zou gaan nemen was ik er misschien niet aan begonnen
1. Wat is de totale grootte aan muziekbestanden in je computer?
Ongeveer 7.900 nummers die ongeveer 37 GB in beslag nemen
2. Wat is je laatst gekochte cd?
Deelder draait door (Jazz-compilatie samengesteld door Jules Deelder)
3. Wat is letterlijk het laatst geluisterde nummer voordat je dit berichtje las?
At Least That's What You Said van Wilco van hun uitstekende laatste CD 'A Ghost Is Born'
4. Geef 3 nummers door die je heel vaak luistert of die veel voor je betekenen.
Over drie nummers zou ik een maand moeten dubben en wegstrepen... Ondoenlijk vandaar dat ik maar door ben gegaan tot het ophield zonder te tellen hoeveel en dan vrees ik dat ik later nog dingen tegenkom die ik toe had willen voegen. Opvallend ook dat er veel oude dingen boven komen terwijl ik toch veel met nieuwe muziek bezig ben:
- Nick Drake: Northern Sky. Ik heb van jongs af aan iets moois met de te jong overleden Nick Drake. Zijn songs zijn heel puur en van ontroerende schoonheid. Iemand noemde dit de mooiste lovesong ever.. Dat klinkt wat stellig maar ik begrijp wat zij bedoelde.
- Roxy Music: A song for Europe (Stranded) Deze song maakte diepe indruk op mij tijdens een live optreden dat ik in hun glorietijd bijwoonde in Duitsland. Net als in het door Mieke genoemde 'If there is something' bevat deze song een door merg en been gaande saxsolo van Andy Mackay die live nog intenser was dan op de plaat
- John Martyn: Our Love (Grace and Danger) Eigenlijk had ik hier alle nummers van deze unieke CD willen vernoemen. John Martyn verwerkt zijn scheiding op zo'n open en intense wijze dat zijn vriend en platenbaas Chris Blackwell van Island records de CD niet uit wilde brengen.
- Masssive Attack: Weather Storm (Protection) Gecomponeerd door Craig Armstrong Een fascinerende instrumentale reis door een onbekend gebied. de reis duurt helaas maar 5 minuten.
- Flaming Lips: Waitin' For A Superman (The soft Bulletin). Frele muziek op een zware beat Ze blijven me fascineren de FL
- Mercury Rev: Goddess On A Highway Een nummer dat ik altijd hardop meezing tot grote ergernis van mijn omgeving omdat ik niet kan zingen. Ik heb goede herinneringen aan een tijd toen deze song vaak op Kink FM en BBC radio te horen was.
- Gun club: Bad america (The Las Vegas Story) Hier ook weer had ik het hele album willen noemen rauw gitaarwerk van Kid Congo Powers en overslaande zang van Jeffrey Lee Pierce, zo lelijk dat het weer schoonheid wordt.
- Tom Waits: I Hope That I Don't Fall In Love With You (Closing Time). De allereerste CD (toen nog LP) die ik van Waits kocht en omdat de titeltekst "Closing time" daarin voor kwam werd destijds gebruik om een radioprogramma af te sluiten. Later kreeg het nummer weer nieuwe betekenis voor mij omdat ik me in omstandigheden bevond waarin ik niet verliefd wilde worden.
- Joan Armatrading: The Weakness in me prachtig lied met een mooie tekst
- Van Morrison: Into the Mystic (Moondance) Ik had moeiteloos 10 songs van Van Morrison op kunnen voeren. Ik heb deze maar gekozen omdat ik iets heb met het woord Mystic en omdat de onrustige Morrison in deze song even innerlijke rust lijkt te hebben.
- Skunk Anansie: Charlie Big Potato (Post Orgasmic Chill) Mede vanwege Skin in het fantastische lugubere filmpje. Jammer dat de groep niet meer bestaat.
- Frank Boeijen: Schelpen in het zand (bij dit nummer bevind ik mij in gedachten samen met Mieke op het strand van een subtropisch eiland waar de tijd stil staat, er geen zorgen zijn en alles goed is.
- Joy Division: New Dawn Fades (Unknown Pleasures). JD staat er om bekend de meest donkere depressieve muziek gemaakt te hebben. Ik knapte er altijd juist van op. New dawn Fades is een schitterend nummer en het enige melodietje dat ik met twee vingers op de piano kan reproduceren.
- King Crimson: Prelude song of the seagulls (islands) Schitterende bijna klassieke melodie van een destijds zeer vernieuwende groep.
- Sandy Deny: The Sea (Fotheringay). Deze veel te jong overleden zangeres van Fairport Convention en Fotheringay heeft altijd een gevoelige snaar bij mij weten te raken. Haar stem is zo zuiver en engelachtig en toch warm
- Robert Wyatt: Shipbuilding. De oude drummer van The Soft Machine raakte verlamd, kwam in een rolstoel terecht en begon te zingen. Zijn stem is daar niet echt geschikt voor en juist daarom is het zo mooi en kwetsbaar. Het nummer is als ik het goed heb van Elvis Costello.
- Elvis Costello: (I Don't Want To Go To) Chelsey Costello mag ook niet ontbreken maar het kiezen van een nummer is bijna ondoenlijk. Vandaar maar dit nummer met het bijna onmogelijke ritme omdat het zeer kenmerkend is voor zijn beginperiode.
- Christophe: Ne raccroche pas. Ik heb ook aardig wat Franse, Italiaanse en Spaanse muziek. Met Chrisophe kwam ik voor het eerst in aanraking via zijn enige hit 'Aline' Zeer apart zijn de songs die hij samen met Jean Michel Jarre deed en je raad het nooit: Jarre schreef de teksten.
- Norma Waterson: Love of my Life. Zeer aparte vrouw die een zeer innemende versie heeft van dit Queen nummer.
- Bob Dylan: Forever Young 'Mijn lijflied/tekst'
Wereld muziek
- Orchestre Baobab: UtruHoras Afrikaanse muziek waarin een saxofoon de hoofdrol heeft. Fantastische groep die we ook live gezien hebben.
- Haris Alexiou: Erotico (Oi Megaliteres Epitixies Tis) Ik wordt nogal emotioneel van Griekse muziek Geen idee waarom? Misschien vanwege de dramatiek daarin?
- Loreena McKennitt: La Serendisima (The book of secrets) Dit instrumentale nummer heeft bijna iets religieus, iets devoots iets met toewijding!? Schitterende melodie! (eigenlijk geen wereldmuziek)
- Abdel Gadir Salim: Basama. Noord Afrikaans beetje oosters. Bijna niet uit te leggen waarom dit zo mooi is.
- Jagjit and Chitra Singh: Apni Aankhon Ke Samandar Mein (Beyond Time) Ik noem alleen dit nummer maar draai altijd de hele CD van dit Indiase duo. Heerlijke muziek als een warm bad!
- Nusrat Fateh Ali Khan: Maki Madni (The last Prophet) Bezwerende muziek uit Pakistan waarvan je in een soort trance raakt. Een nummer dat 17 minuten duurt.
Jazz
- John Coltrane: Lush Life (Lush Life) Een fantastisch stuk dat ik grijs draaide toen ik me nog echt heel goed voelde in mijn vorige relatie.
- Miles Davis: All Blues
- Diana Krall: A Case Of You (Live in Paris) Het alternatieve Canadese volkslied. Een nummer van Joni Mitchel maar ook fantastische uitvoeringen van Prince en Tori Amos. De uitvoering van Diana blijft toch voor mij de meest aansprekende.
- Michel Petrucciani: Colors (Trio in Tokyo) Inmiddels overleden Franse Jazzpianist die zwaar lichamelijk gehandicapt was en met zijn te grote hoofd net boven een tafelblad uit kwam. Dat hij met al zijn handicaps toch de sterren van de hemel speelde heeft mij diep geraakt.
- Van Morrison: The way young lovers do (Astral Weeks) Ik zie toch nog kan om Van the Man er in te sneaken en geheel terrecht dit is een heerlijk jazzy nummer met een zeer apart ritme van een van zijn allereerste CD's Hij wordt hierop ook door jazz musici begeleid.
- Yusef Lateef: Morning Fantastisch lang uitgesponnen nummer met arabische invloeden.
Klassiek
- Handel: Ombra Mai Fu (uit opera Xerse) Misschien wel de mooiste melodie ooit geschreven. counter tenor Andreas Scholl zingt het onnavolgbaar.
- Handel: How beautiful are the feet of man (uit de Messiah) heeft een speciale rol in de manier waarop Mieke en ik elkaar leerden kennen zonder elkaars voeten nog gezien te hebben
) - Vivaldi: Nulla in Mundo Pax Sincera Fantastische uitvoering van Emma Kirkby
- Christoph Willibald Gluck: Che Faro senza Euredice Wederom vaak gezongen door een counter tenor en dan mag voor mij Andreas Scholl weer als eerste.
- Maria Callas: Casta Diva (uit Norma van Bellini) Een echt kippevel nummer waarbij de rillingen over je lijf lopen als je de goede uitvoering op het goede moment keihard draait. Helaas is het nummer de laatste jaren regelmatig misbruikt door nepzangeressen en andere commerciele doeleinden.
- Carl Philippe Emanuel Bach: Celloconcert Wq 172 Schitterend largo stuk op een warme zomeravond de luidsprekers naar te tuin gericht en je waant je in het paradijs.
- Ravel Piano Concerto in G (2. Adagio assai) Een heerlijk dromerig piano concert van Ravel niet te vergelijken met het 'onrustige' werk van hem
Verder nog: - Handel: Concerti grossi Op. 3, 1-6
- Handel: Lascia La Spina Cecillia Bartoli
- Mozart Agnus Dei Mass in C (Coronation" Mass)
- Haydn-Trumpet Concert in E flat
- JS Bach Erbarme dich (Mattheus Passion)
- Max Bruch- Violin Concerto No.1, Op.26 in G minor - Adagio
5. Aan welke 3 personen geef jij het muziekstokje door en waarom?
Ik wil het stokje in ieder geval aan
GeeSpot,
Anne-Floor,
Kaat Desalniettemin en
Berta geven omdat ik hun muzieksmaak interessant vind en benieuwd ben naar meer details. Ik hoop niet dat iemand mij al voor is geweest want het stokje verspreid zich over de weblogs als een virus. Ik wilde er aanvankelijk ook nog een paar MP Drietjes bij plaatsen maar heb nu besloten om er maximaal drie te plaatsen als er verzoeknummers zijn uit bovenstaande lijst.
klik foto voor vergroting
Er waren nauwelijks concerten in het
Beauforthuis tijdens de feestdagen, maar gisterenavond was er dan het eerste (drie) dubbelconcert in de reek van 120
Jazzimpuls concerten die door heel Nederland gegeven worden. Het kleine podium van het Beauforthuis werd bijna geheel in beslag genomen door de Steinwayvleugel, een imposant Hammondorgel en een gigantische Leslybox. Er zijn voor die avond drie sets gepland te weten voor de pauze instrumentale jazz van het
Benjamin Herman quartet (klik foto voor vergroting) en na de pauze vocale sets van
Paulien van Schaik en Hein van de Geyn en
Fay Claasen begeleid door Marc van Roon. Gentleman-saxofonist Benjamin Herman zag ik al eerder bij
The New Cool Collective en meester gitarist Jesse van Ruller begeleide onlangs nog
Fleurine. 'DE' grote verassing van die avond is Hammondorganist Carlo de Wijs! Als er iemand zijn handen en 'blote' voeten gebruik is hij het wel! Met niet te volgen snelheid bewegen zijn vingers over de toetsen en voeten over de pedalen. De nadruk bleef daarbij liggen op het heerlijke jazzy spel en niet op 'kijk mij eens virtuoos zijn'. Drummer Martijn Vink wist hier en daar ook best te imponeren, vooral tijdens de bekende drumsolo. Veel beter dan met deze top instrumentalisten van de Nederlandse jazz kun je het bijna niet treffen. Herman die een wereldwijde reputatie aan het opbouwen is gaf aan dat ze graag eigenwijs tegendraads repertoir kiezen zoals het fantastisch uitgesponnen 'Sunny' waar jazzpuristen weinig van moeten hebben. Toen jammer genoeg de pauze aanbrak zag je deze toppers zelf hun imposante instrumentarium van het podium verhuizen naar de daarachter klaarstaande minivan.
klik foto voor vergroting
Na de pauze zangeres Pauline van Schaik begeleid door 'oude rot' bassist Hein van de Geyn (klik foto voor vergroting). Het was een hele omschakeling na het up-tempo werk van voor de pauze. Heel relaxed en subtiel pakte het duo de draad weer op. Bekend vocaal werk werd veelal in een vertraagd tempo en mede door de beperkte begeleiding teruggebracht tot de essentie. Paulien gaf nieuwe betekenis aan nummers als 'Cry me a river'. Met haar zuivere fluwelen stem liet zij veel nummers aan het eind met een uiterst zachte lang aangehouden toon afsterven. Heel knap! Van de Geyn had tijd nodig om op dreef te komen. Aan zijn interessante mimiek en grappige gevrij met zijn bas lag het niet, maar na een nummertje of drie/vier was hij ook helemaal warm gedraaid en kreeg voor het eerst na een solo midden in een nummer de handen van het publiek op elkaar. Daarna was het weer volkomen duidelijk waarom hij met alle grote namen van de internationale jazz gespeeld heeft.
klik foto voor vergroting
Na toch al veel waar voor het geld wordt het podium nu zelfverzekerd ingenomen door Fay Claassen (klik foto voor vergroting). Voor het eerst wordt nu ook deze avond de Steinway bespeeld door Marc van Roon die haar zeer creatief en invoelend begeleidt. De carriere van Fay gaat voor de wind. Zij is een graag geziene zangeres in Japan en de USA en toerde onlangs nog door China. Zij werd genomineerd voor een Edison, maakt CD's met Toots Thielemans, Kenny Werner, Mike Stern en het Millennium Jazz Orchestra. Fay brengt heel soepel en toch stevig diverse vocale hoogstandjes over het voetlicht en blijft daarbij heel puur. Overeenkomst met het vorige duo is dat ook zij de songs tot de essentie terug weten te brengen. In 2000 wist Fay al te imponeren met haar debuut-CD "With A Song in My Heart" en zelfs jazzdiva Rita Reys is onder de indruk van haar kwaliteiten. Als toegift traden de twee zangeressen nog een keer samen op met hun begeleiders op bas en piano.
Zo blijkt ons kleine landje toch een indrukwekkende reeks kwalitatief goede jazzmuzikanten en jazzy zangeressen te herbergen, waaronder Fleurine, Paulien, Fay, Trijntje en ook Wende Snijders die minder jazzy repertoire heeft, maar dat ook best aan zou kunnen. Nu is het wachten nog op Francien van Tuinen, die binnenkort optreedt. De verwachtingen zijn hoog gespannen! Klik op de site van
Jazzimpuls voor optredens in jouw omgeving.
klik foto voor vergroting
In korte tijd zagen we Fleurine, Diana Krall en afgelopen avond
Wende Snijders, drie talentvolle blonde zangeressen die met elkaar gemeen hebben dat zij erg veel zorg besteed hebben aan hun muzikale begeleiding. De eerste twee hebben voornamelijk jazzy repertoire. Wende heeft zich, (mede door haar jeugdjaren in het franstalige Guinee-Bissau) helemaal gericht op het Franse chanson. Al in juni hebben wij
op deze weblog aandacht besteed aan haar CD
Quand tu Dors. Inmiddels weet zij het
Beauforthuis een aantal uitverkochte avonden te bezorgen. Wende
(klik foto voor vergroting) is met haar zesentwintig jaren nog vrij jong en studeerde in 2002 af aan de Academie voor Kleinkunst in Amsterdam. Zij brengt naast werk van eigen hand, doorleefd werk voor het voetlicht van o.a. Brel, Piaf, Ferre en Barbara. Wat erg knap is, is dat zij een aantal chansons vrijwel naadloos in elkaar over laat lopen, waardoor er door de combinatie van afzonderlijke songs een soort verhaallijn ontstaat. Het nadeel van die aanpak is dat er tussendoor (behalve oogcontact) weinig ruimte is voor interactie met het publiek. Dat misten wij, en bleven daardoor een beetje buitenstaanders. Wende is een temperamentvolle vrouw die helemaal op gaat in de intense dramatiek van het chanson en voegt daar op haar eigen manier nog behoorlijk wat passie aan toe
(zie filmpje van Mieke). Ze draait met haar lichaam schopt met haar voeten en spot op de bekende Franse manier. La valse a mille temps van Brel klonk alsof het haar eigen chanson was. Haar talent werd nog eens benadrukt door een Nederlandstalige sketch op muziek over een gefrustreerde relatie, met een erg treffende tekst, die erg goed door haar werd geacteerd. Er was niet echt een pauze, maar terwijl de begeleiding door speelde, kwam Wende terug in een rode jurk, om vervolgens plaats te nemen achter de piano. Wat volgde was een Engelstalige blues met een schitterende trompet-solo van multi-instrumentalist Rogier Bosman, die ook accordeon speelde en percussie voor zijn rekening nam. Haar band bestond verder uit twee violisten, cello en aan de vleugel pianist-arrangeur Bart Wolvekamp. De arrangementen (al dan niet van zijn hand) waren soms gedurfd en eigenwijs. Wende is een multitalent die nog volop in ontwikkeling is en dat is een belofte voor nog meer goeds. Naast chansons zou zij ook zomaar een jazzy singer-songwriter op piano kunnen zijn of als zij echt contact maakt met het publiek zou zij ook deel kunnen nemen aan een cabaret. Wat me tegenviel van het publiek in de zaal was dat zij geen toegift 'afdwongen'.
Foto: Hans Speekenbrink
Breng twee experimentele Oosterse en twee Westerse musici bij elkaar en luister naar het resultaat. Dat was zo'n beetje de essentie van het optreden van ChinaTown - Wu, Xu & The 2 Als in het
Beauforthuis gisterenavond in het kader van de De
Music World Series. Dit initiatief brengt muzikanten bij elkaar die ideeen uit verschillende culturen tot nieuwe verhalen smeden. Improvisatoren uit alle werelddelen gaan samen aan de slag om van overeenkomsten en verschillen iets nieuws te maken. Het initiatief van deze combinatie kwam af van de Nederlandse Canadees Alan Laurillard, onderzoeker van klank en ruimte. Samen met pianist, beeldend musicus en componist
Albert van Veenendaal begeleidt hij de Chinese musici Xu Fengxia en Wu Wei, beiden uit Shanghai afkomstig (klik foto voor vergroting). Het thema lijkt op een regenachtige middag verzonnen te zijn en zou gaan over de vervanging van de stad Shanghai in 2034. Shanghai zou ieder jaar een centimeter verder in de drassige bodem weg zinken en zou op een nieuwe plaats weer moeten verrijzen. Wat ik gisterenavond hoorde is de aanzet voor een opera rond dit gegeven. Soms is de werkelijkheid mooier dan de verhalen eromheen. Dat was zeker van toepassing op dit gezelschap. Wat al meteen opviel waren de instrumenten. Xu Fengxia bespeelt de Guzheng een indrukwekkend klassiek Chinees snaarinstrument, Wu Wei is meester op het imposante Chinese mondorgel de sheng. Een mysterieus uitziend object dat vier kilo weegt er uit ziet als een bundel bamboo stokken en gevuld is met warm water. Alleen door er mee te bewegen is het mogelijk dit instrument te bespelen. Wu Wei gebruikte het tevens als percussie instrument. Het was moeilijk de muziek te duiden. Het woord Avant Gardistisch kwam in mij op. Duidelijk was dat de twee Chineese muzikanten een degelijke traditione scholing achter de rug hadden maar volledig open staan voor experimentele muziek. De Twee Al's ondersteunden dat volledig met geprepareerde piano, keyboard en geluidssamples die zoals ik al zo vaak zag met behulp van een Apple Powerbook 'verwerkt' worden. Het geheel was in tegenstelling tot veel andere experimentele muziek aangenaam voor het oor. De vier muzikanten voelden elkaar ondanks culturele verschillen perfect aan en weefden de klanktapijten tot een harmonisch geheel. Het klonk zelfs alsof het goed voorbereid en uitgewerkt was in bladmuziek. Dat was deels ook zo maar het bleek toch grotendeels improvisatie te zijn. Er werden gezamenlijke en individuele composities gespeeld waarbij opviel dat Xu Fengxia erg veel in haar mars heeft. Naast haar snaarinstrument waarop zij ook percussie speelt kan zij met haar stem de meest wonderlijke geluiden voortbrengen van ijle hoge geluiden tot het lage raspende geluid van Tibetaanse monnikken. Zij was dan ook de enige die haar eigen CD aan kon bieden. Het is nog onduidelijk of dit gezelschap hun samenwerking verder uit gaat bouwen maar het was beslist de moeite waard om erbij geweest te zijn.
Foto's: Hans Speekenbrink
Spaanse Vlieg is een afrodisiacum dat gemaakt wordt van klein kevertje en dat bij minimale hoeveelheden al gevaarlijk is voor de gezondheid. Als dat een voorbode is van wat het publiek bij de voorstelling van Spaanse Vlieg tegemoet kan zien, dan kan het er nog heet aan toe gaan in het
Beauforthuis op 11 december a.s.
Spaanse Vlieg wordt wel vergeleken met Spinvis, zij het dat Spinvis het in zijn homestudio doet en Spaanse Vlieg het doet met een akoestische bezetting op het podium. Het trio (bestaande uit Harry Leurink, Theo Fonki en Jaap van Keulen) is actief sinds 2001 en speelt een volstrekt uniek genre dat wellicht het beste aangeduid kan worden met de titel flamenco-rock. Te horen aan de voorproefjes op hun
site zijn het ijzersterke teksten op pakkende gitaarmuziek. In hun recensies wordt geschreven over invloeden van Nick Cave, Richard Buckner, Giant Sand en Calexico. Een interessante en ongekende cross-over lijkt mij van flamenco, folk, country en jazz. We horen heel vaak van mensen teksten als "had ik het maar geweten" of "dat had ik graag willen zien" als we recensies schrijven van voorstellingen waar we waren. Dus als je niet (net als wij) verhinderd bent moet je hier volgens mij gewoon naar toe gaan!
klik foto voor vergroting
Tijdens het eten vooraf bij het aangrenzende Keyzer (daarover in een later logje meer) toverde iemand een uitgeknipt artikel uit zijn zak over het optreden van Diana Krall in 2000 in de Meervaart in Amsterdam. De journalist destijds voorspelde Diana een grote toekomst en hij heeft gelijk gehad want het gaat zeer goed met Diana. Ze trekt overal uitverkochte zalen, is niet lang geleden getrouwd met Elvis Costello (die volgens haar zeggen nu in Australie zit) en haar CD's en DVD's vliegen de winkel uit. Nu blijkt er wel een kanttekening te plaatsen te zijn bij het feit dat haar concert in
het Concertgebouw al uitverkocht was voordat het goed en wel bekendgemaakt werd. De kaarten voor het concert waren opgenomen in het Jazz Abonnement dus zeker de helft van de zaal werd gevuld met abonnementhouders terwijl veel echte fans achter het net visten. Met veel moeite konden wij nog een aantal slecht-zicht-kaartjes bemachtigen en dat nog alleen doordat ik contact had opgenomen met haar platenlabel
Verve Records, haar management en haar tourpromotor.
Lees meer...
klik foto voor vergroting
Het is een compleet gevarieerd muziekweekend voor ons! Zaterdagavond zagen we Tashas World. Maandagavond gaan we naar Diana Krall in het Concertgebouw te Amsterdam en zondagavond zagen we
Fleurine wederom in het
Beauforthuis te Austerlitz, niet ver van Driebergen en Zeist. Fleurine, voor wie haar nog niet kent, is een Nederlandse jazzvocaliste, getrouwd met pianist Brad Meldhau en sindsdien woonachtig in New York. Haar optreden stond in het teken van haar laatste CD 'Fire', waarop zij een ode brengt aan de liedjes uit haar jeugd. Het nummer Fire zelf, de song van Bruce Springsteen en bekend geworden van de Pointer Sisters, was eigenlijk het enige nummer dat me niet kon boeien. Verder vond ik het jammer dat 'Fruit Tree' van Nick Drake en 'Still Crazy after all those Years' van Paul Simon (die wel op de CD staan) niet in het optreden voorkwamen. Behalve deze geringe teleurstellingen was het echt genieten. Veel Portugees/Braziliaanse nummers door haarzelf geschreven (hoe doet ze dat?!?) en wonderlijke combinaties zoals 'Show me the way' van Peter Frampton (zie
filmpje van Mieke), met daarnaast ook klassieke stukken van Faure en Poulenc in een jazzy uitvoering. Die laatste stukken kregen een geheel eigen karakter dankzij het gastoptreden van altvioliste Esther Apituley. Esther nam ook een paar solostukken voor haar rekening zoals een stuk van Hindemith, speciaal geschreven voor de wat minder virtuoze altviool, dat zo snel gespeeld moet worden dat het binnen de minuut klaar moet zijn. Esther deed het in 47 seconden! Fleurine staat er om bekend dat ze de beste musici weet te strikken en aan zich weet te binden. Zo bevinden zich in haar band meestergitarist Jesse van Ruler, die binnenkort met zijn eigen gasten optreedt in het Beauforthuis, verder de bekende bassist/arrangeur Johan Plomp en als nieuwste aanwinst drummer Sebastiaan Kaptein. Wat me tegenviel van deze heren was dat ze niet echt blij reageerden op alle complimentjes van Fleurine en het daarbij horende applaus van het publiek. Fleurine heeft een heerlijke fluwelen stem die vooral goed tot uiting komt in de jazzy-bossanova-achtige nummers. Haar kwaliteit werd nog eens extra onderstreept door een nummer van Antonio Carlos Jobim dat als toegift de afsluiter was van haar optreden.
foto's: Hans Speekenbrink
Het programma van ons huistheater het
Beauforthuis te Austerlitz is zeer gevarieerd: klassieke muziek, wereld muziek, jazz, theater, cabaret enzovoorts. Dit voormalige kerkje met gothische ramen is erg sfeervol en leent zich voor gevarieerde activiteiten.
Afgelopen avond zagen wij
Tashas World, uit Rotterdam, bekend van Lowlands, Drum Rhythm, MTV, BBC, Paradiso Live en North Sea Jazz festival. Hippe Soul wordt het genoemd maar dat vinden wij dubbel oudbollig klinken en dat is Tasha allesbehalve (kijk maar naar dit
filmpje dat Mieke maakte). Greg Boraman van de BBC noemde het 'European neo-soul'. Ook geen lekker klinkende aanduiding maar het dekt wel de lading. Nieuwe soul met een vleugje Jazz en hiphop. Tasha is een innemende, pittige tante die onmiddelijk het publiek aanspreekt, echt contact maakt en niet rust voordat het een swingend dampend feest is. Naast haar uitgesproken persoonlijkheid en haar muts als handelsmerk (klik foto) heeft ze ook een fantastische zangstem die me bij vlagen afwisselend aan Alicia Keys, Erykah Badu, Donna Hathaway en Mary J. Blige deed denken. Ze brengt voornamelijk eigen werk op een enkele cover na. Haar band bestaat uit uitstekende muzikanten. Opvallend zijn de drummer die zorgt voor knalharde hoekige accenten en twee meer dan fantastische achtergrond zangeressen, waarmee vele mooie close harmony momenten ontstaan. Het duurde niet lang voordat het publiek ontdooid was. Aan het verzoek bij een bepaald nummer zo dicht mogelijk bij de grond te gaan werd op een enkeling na spontaan gehoor gegeven. Als toegift volgde behalve een reggae medley, een voortreffelijke vertolking van Al Green's Let's Stay Together. Mijn dochter
Amanda die er ook bij was en zichtbaar genoot, kreeg na afloop een handtekening van Tasha en een uitnodiging voor haar feestje.
De site
Technorati.com houdt bij wat de meest besproken MP3's zijn op het net en plaatst die in een top 20. Het was me vorige week al opgevallen dat we dankzij de geplaatste MP drietjes in de Dichters op Dinsdag items op de eerste plaats stonden. Nu bezetten we de plaatsen 1-3-11 en 12 met de MP3's van Lou Reed, Sandy Denny, The Lau en Marco Borsato! Tom Waits wordt nog vernoemd op
Vinyl Mine (onder SamSam's Dayout) Een grappig neveneffect van DiDi
klik plaatje voor vergroting
We zagen
FLORiS gisteren voor de derde keer. Ze speelden wederom in het Beauforthuis waar we hen de
eerste keer ook zagen, en waar ze in de intieme sfeer goed tot hun recht komen. Dit in tegenstelling tot de Uitmarkt
(zie foto), waar we ze de laatste keer zagen. Ze zaten toen of niet goed in hun vel of gingen verloren in het massale gebeuren daar. Het podium waar ze stonden droeg ook niet echt bij tot een goede sfeer.
We wilden ze dit keer weer graag zien om werk van hun tweede CD te horen die in mei van dit jaar uitkwam. Het vreemde en ook wel een beetje teleurstellende was dat het werk van die CD nauwelijks aan bod kwam. In de relatief korte sessie werd veel bekend en oud werk gespeeld van het eerste album. Leuk daaraan is dat het ondertussen bekend in de oren klinkt maar we waren een beetje gekomen om, net als de eerste keer, verrast te worden en dat had wel meer gemogen. Verder was het een prima concert. Zangeres Dedre (vorige keer noemde ik haar per abuis Carmen), die we ook een aantal keren in het achtergrondkoortje van
Rose aantroffen, was weer goed in vorm. Ze heeft een stem die uitstekend past bij de heerlijke jazzy muziek en de ingeweven geluidsflarden, effecten en samples die oprichter Floris Klinkert met behulp van o.a. zijn Apple iBook weet te produceren. Ook de nummers waar Floris en Dedre samen zingen springen er uit. De instrumentale nummers hadden wat Mieke betreft wel achterwege mogen blijven maar ik blijf ze daarentegen erg leuk en spannend vinden.
Het was een kroeg/loungeconcert en relaxt hebben we het eerste deel van het concert beluisterd. De oproep van zangeres Dedre om de dansvloer op te gaan bleef niet onbeantwoord. Ons zicht werd een stuk minder. Niet erg trouwens omdat het dansen ook wel weer veel bijdroeg aan de sfeer. Al met al een ontzettende leuke band om live te gaan zien maar zoek dan wel een niet te groot podium op. Wij hebben de indruk dat ze op een klein podium en in een intieme sfeer op hun best zijn. Wie de tweede CD "Drunk on Life" wil beluisteren kan dat gelukkig
hier wel doen.
(klik fotostrip voor vergroting)
klik foto voor vergroting
We kwamen er op via Tom Waits. Teleurgesteld over de hoge prijzen van de toegangskaartjes en het gegeven dat zijn optreden snel uitverkocht was, viel het oog van Mieke op de band
Nighthawks At The Diner die gisterenavond optraden in het
Beauforthuis te Zeist. De band, genoemd naar de derde CD (LP) van Waits, zou sterk door hem beinvloed zijn maar daarnaast geheel authentiek een eigen koers varen. Dat klopte volledig! Op slechts een cover na speelden ze uitsluitend eigen werk. Het Beauforthuis was weer als vanouds als een soort huiskamer ingericht met door de zaal verspreid diverse bankjes, bankstellen en tafels met stoelen. Op het kleine podium de bekende Steinwayvleugel. Directeur Lidwien Vork gaf in een inleidend praatje aan hoe zorgvuldig ze te werk gaan bij het selecteren van bands. Het moet gelijk klikken. Nou dat deed het! Zanger/pianist Rood wist met zijn sappige dialect een ontspannen sfeertje te creeren en samen met zijn band respect, enthousiasme en bewondering te oogsten. De hese rokerige stem van Rood had wel iets weg van Waits, evenals het karakter van zijn eigen teksten. Ook de muziek had duidelijke stijlinvloeden van Waits. Geen enkel moment heb ik echter het gevoel gehad naar een kopie van iets te zitten kijken en luisteren. Het was eerder zo dat ik dacht: "dit zou Waits ook zo gedaan kunnen hebben". De muzikanten spelen al geruime tijd samen. Dat was goed te merken door hoe alles, met inbegrip van kleine improvisaties, in elkaar greep. Met snelle vluchtige blikken van verstandhouding communiceerden en musiceerden ze met elkaar. Evenals bij Waits kwamen er alle mogelijke muziekinvloeden en tempowisselingen voorbij. Zie bijvoorbeeld een filmpje door Mieke van een
jazzy stukje tango. Gitarist Frank de Kleer was van alle markten thuis. Jammer dat zijn geluid zo nu en dan lelijk vervormde. Het totale geluid was volgens Rood nog nooit zo goed geweest. Vaak ging het er zo subtiel aan toe dat je alleen de lucht door de sax hoorde. De zaal was dan muisstil. Iedere afzonderlijke muzikant speelde overigens meesterlijk! Het was echt genieten op ons bankje vooraan bij het podium! Als fotograaf ging mijn aandacht steeds richting saxofonist/clarinetist Toon Meijer. Rood zelf zat half verscholen achter de vleugel, evenals bassist Bob Wisselink. Drummer Thijs Verwer kwam in de pauze nog een praatje maken en met hem wisselden we emailadressen uit over het toesturen van foto's (klik voor vergroting).
Toen LadyBass onlangs bij ons at bracht zij muziek mee van Het Creapole Orkest dat de Jack Bulterman Radio Revue speelt. We hadden eerder een keer contact gehad over het nummer Wie is Loesje van de Ramblers dat ik goed ken van vroeger en dat deel uitmaakt van de JBRR.
Wie is Loesje maakte vroeger deel uit van een soort cabaretnummer over het proces van Pietertje Swing. Mijn vader kende deze hele tekst (op rijm) uit zijn hoofd en wij vonden als kleine kinderen niks mooier dan dat hij Pietertje Swing voor ons deed. Hij leefde zich helemaal ik in de rol van de rechter, van Pietertje zelf, van Hendrik van Steede en zette het bijbehorende hoge stemmetje op als Maria Banaan aan de beurt was. Hoogtepunten van de performance waren als wij het liedje Wie is Loesje mochten meezingen. En helemaal aan het eind brulden wij ook keihard de laatste zin mee: Vrijgesproken, gebrek aan bewijs!
Dit nummer is een goede herinnering aan mijn kindertijd. Wie het proces Pietertje Swing wil lezen kan dat hier onder doen of je kunt klikken op het plaatje en luisteren naar het Creapole Orkest.
Lees meer...
Hier is dan de uitslag van het blogje over favoriete songteksten. Was het een succes en voor herhaling vatbaar? 22 reacties is best aardig maar voor veel mensen was het toch te moeilijk. Drie mensen die iets geraden hebben en anderen die er alleen maar gefrustreerd over zijn. Ik had wel verwacht verwacht dat met name LadyBass ook iets zou raden, maar juist zij is nieuwsgierig naar de uitslag
Hier komt ie dan:
Nummer 1: Mijn favoriete U2 nummer van Achtung Baby 'so Cruel'
Nr. 2, Geraden door Sab: Prince met 'Raspberry Baret' Verder ook een erg leuke tekst.
Nr. 3, Geraden door Han: Moby met 'Porcelain'
Nr. 4, Een favo van Mieke en mij: Van Morisson met 'Tupelo Honey'
Nr. 5, Geraden door Mieke: Leonard Cohen met het indrukwekkende 'I'm Your Man'
Nr. 6, Wederom L. Cohen met zijn verhalende tekst 'Famous Blue Raincoat', ook mooi uitgevoerd door Jeniffer Warnes by the way.
Nr. 7, Morrissey met zijn voormalige groep The Smiths met 'There is a Light That Never Goes Out'
Nr. 8, Misschien wel de moeilijkste: Mercury Rev met 'Goddess on a Highway'
hier als MP3-tje te beluisteren.
Nr. 9, De klassieker 'What a Good Year for the Roses' vooral bekend door Elvis Costello.
Tot slot nog een handige link voor Lyrics:
LyricsFreak.com
Stel je voor dat je als DJ eens mag grasduinen in de archieven van Blue Note om daaruit je favoriete mix van nummers te selecteren en die selectie vervolgens uitgebracht te zien als dubbel CD. Dat overkwam DJ Maestro, geboren als Martijn Barkhuis uit Amsterdam. Het werd een ware rage. Ik kocht mijn eerste 'blauwe' versie vorig jaar in een vliegtuig. en niet lang geleden kwam de derde 'gele' versie uit. Uiteraard gaat de 'Trip' ook op tournee langs de verschillende clubs in Nederland. De verschillende kleuren hebben hun eigen thema. Blauw bevat 'funky, intoxinating beats en soothing sexy tunes'. Rood heeft als thema Zon met titels waarin sunshine, sunset en sunrise voorkomen. De derde gele dubbelaar heeft als thema Goin' Down, 'Gettin' Up, en bevat zeer dansbare muziek. Voor degenen die het nog niet weten Blue Note is een Jazz Label sinds 1939 en gaat nog steeds goed met zijn tijd mee met successen als Norah Jones, Diana Reeves en onlangs nog onze eigen Trijntje (Oosterhuis). De Trip toevoeging is voor zover ik weet een Nederlands concept en heeft een eigen Nederlandse site
Bluenotetrip.nl waar je meteen verrast wordt door een jukebox die meteen begint te spelen.
Door diverse oorzaken zoals serverproblemen, hacken, verhuizing en omkatten zijn onze archieven nogal aangetast. Ze zijn alleen voor onszelf nog met veel moeite te vinden of te reconstrueren. Vandaar dat we ze zo nu en dan per categorie terug zullen plaatsen. Vandaag de eerste verzamelpost over het thema muziek. Omdat het nogal lang is om hier te posten is de verzameling aan te klikken via onderstaande link. Aan de opmaak (grote witruimtes) wordt nog verder gewerkt.
Lees meer...
Bebel Gilberto, dochter van bossa-novalegende João Gilberto, wil de wereld laten zien dat Braziliaanse muziek niet stopt bij The Girl From Ipanima. En dat lukt haar aardig. Met haar laatste CD verovert ze ook in Europa alle harten. Veel van de songs op het album werden door haarzelf geschreven en hoewel in sommige nummers (All Around bijvoorbeeld) te horen is dat ze een dochter van haar vader is, heeft ze ook een prachtige eigen sound (in bijvoorbeeld River Song). Een heerlijke CD die goed past in het zomerse sfeertje van de laatste week. Als je op de button in de linkerkolom klikt kun je de nummers van Bebel beluisteren in de iTunes Music Store.
Op 29 november a.s. treedt de Canadese jazz-zangeres/pianiste op in het Amsterdamse Concertgebouw. We wilden er dolgraag naar toe, en een aantal vrienden met ons, maar het blijkt al lang te zijn uitverkocht. Degene die ik aan de telefoon had bij het concertgebouw vertelde mij dat het concert in een abonnementenserie was opgenomen en er bovendien zoveel schriftelijke bestellingen waren dat er helemaal geen kaarten meer zijn. En dat terwijl de kaartverkoop officieel nog moet beginnen. Het beste advies dat zij mij kon geven is vanaf een maand voor het concert af en toe nog eens bellen. Ik ben hier heel onblij mee want de kans is klein dat we er nog in kunnen.
Ik heb Diana Krall ?ontdekt? toen ik haar DVD Live in Paris zag. Zij treedt daar op in Olympia en weet daar in die enorme concerthal een sfeer te scheppen alsof ze in een jazzclub zit op te treden. Vanaf dat moment is de collectie CD?s en nummers van Diana Krall in mijn muziekbibliotheek explosief gegroeid. Ook het laatste album
The girl in the other room heb ik uiteraard. Velen vinden dat het beste en meest volwassen album tot nu toe en die mening deel ik wel. Op deze CD naast eigen werk van Krall ook nummers van Tom Waits, Joni Mitchell en Mose Alison. Ze blijft een fantastische performer die beslist een eigen en lekker ongepolijst geluid laat horen. Hans schreef al eens eerder over haar in zijn artikeltje
Jazzy female singers op onze oude weblog. Als iemand ons nog aan kaarten kan helpen houden we ons zeer aanbevolen!
Het uitstekende Belgische popmagazine
Heaven besteedt veel aandacht aan muzikanten die niet zo bekend zijn bij een groot publiek. In de uitgave van juli/augustus een overzicht van ?best kept secret?
John Martyn. Martyn, van oorsprong een Engelse folk muzikant in de singer/songwriter traditie, heeft een stijl ontwikkeld die zeer eigen en eigenzinnig is en meer een jazzy karakter heeft dan dat het nog aan folk doet denken. Het artikel in Heaven is een goed geschreven verhaal door Hans van den Berk, iemand die fan is, een eigen John Martyn
site onderhoudt en Martyn al sinds 1978 volgt. Sinds die tijd volg ik Martyn ook zij het wat minder intensief.
Het artikel heeft als titel ?John Martyn al 35 jaar een mysterie? en dat brengt me dan meteen bij het album ?
Grace and Danger? uit 1980, met daarop de song ?Sweet little Mystery?, naar mijn smaak het beste John Martyn-album en ook kandidaat voor de tien CD?s die ik (mocht het zich ooit voordoen) meeneem naar een onbewoond eiland.
Een aantal mensen bij wie ik de CD introduceerde beschouwen hem nu nog altijd als een kostbaar bezit en ik heb ergens gelezen dat het album ook tot John's personlijke favovieten behoort. Het album is geproduceerd door Phil Collins die ook slagwerk voor zijn rekening neemt en heel bepalend is de glijdende akoustische bas van John Giblin. In Heaven staat een keurig overzicht met afbeeldingen van meer dan 20 van zijn CD?s en een daarbij behorende waardering met sterretjes. Vreemd genoeg deelt Van den Berg mijn mening niet geheel, want Grace and Danger krijgt bij hem ?slechts? vier sterren in plaats van de maximale vijf. Ik ga ook snel eens luisteren naar zijn onlangs uitgebrachte studio album 'On the Cobbles'
Welke CD zou jij meenemen naar een onbewoond eiland? Ik ben benieuwd....
Hij is echt terug! 'I'm back' zingt hij zelf en hoe! Gisterenavond tijdens het inpakken voor de huifkartocht was hij op TV in een verslag van het Northsea Jazz Festival, waar we zoals Mieke al zei deze keer niet bij waren. Wat had ik spijt dat ik geen VHS band klaar had liggen om de 71 jarige 'opa Brown' op te nemen. De TV stond keihard aan op de achtergrond en het huis swingde mee op de hoekige ritmes en gierende saxen. 'I'm a Soul Man' de oude klassieker van Sam and Dave kreeg nu pas echte betekenis. Toch maar snel zijn nieuwe CD 'The next step' zien te bemachtigen bij terugkomst! En ja het is natuurlijk minder leuk dat hij onlangs terecht moest staan wegens huiselijk geweld, maar dat staat los van zijn kwaliteiten als muzikant.
Dit jaar zijn we niet van de partij op NSJ maar we volgen natuurlijk wel zoveel mogelijk op de televisie en in de bladen. En dat is op zich ook al leuk. Bovendien heb ik wel weer de CD ?Your Guide to the NSJ? die ieder jaar wordt uitgegeven. Dit jaar een verzameling met een paar van mijn favorieten zoals Diana Krall, Michiel Borstlap, Elvis Costello, Jamie Cullum en John Scofield (zie plaatje).
Zondagavond wordt om 22.39 uur op Nederland 3 een verslag uitgezonden van de derde en laatste festivaldag. Soullegende James Brown is één van de topnummers op deze laatste festivaldag. Daarnaast treedt ook de Amerikaanse soulzangeres Alicia Keys op (bekend van nummers als 'Fallin' en 'If I ain't got you'). Eddie Palmieri kan gerekend worden tot één van de grondleggers van de Salsa en met zijn band La Perfecta II blaast hij zijn invloedrijke band la Perfecta uit de jaren '60 nieuw leven in. En verder crossovermuziek van Big From Curaçao met o.a. zangeres Izaline Callister, de opvallende bassiste Meshell Ndegeocello èn jazzgitarist Mike Stern. Kijken dus.
Mieke schreef al iets over de sfeer op Dwergpop. Het kleinste popfestival van Nederland. Nu nog iets over de muziek. Toen wij arriveerden was de op een na laatste band aan het spelen. De op het laatste moment ingevallen, 7-mans ska-formatie the Shenanigans uit Utrecht. Het hoekige ritme van deze groep zorgde voor een onstuimige expressie voor het podium. Het veelal als Gothicfans uitgedoste publiek heeft er niet minder schik om.
Na een lange pauze van soundchecks en testen treedt dan eindelijk de topattractie
The Sheer op. Deze Haarlemse band heeft al heel wat positieve aandacht gekregen. Winnaars van een Essent Award en present op Lowlands. Tijdens de Popslag 2001 en in een talentenjacht op Radio 3FM bereikt The Sheer de finale. Bart van Liemt, zanger en voornaamste componist van de band, doet me met zijn lange bakkebaarden denken aan een van de broertjes Gallagher van Oasis. Ook de muziek heeft daar soms iets van weg. Catchy popsongs worden afgewisseld met wat steviger werk, waarin vooral bassist Jorn van der Putte de hand in heeft. Apart is ook de Moog-synthesizer van Jasper Geluk. Het zou me niet verbazen als deze groep op grotere schaal gaat doordringen. De vraag blijft dan wel of de nadruk blijft liggen op de vrolijke melodieuze songs of dat het de kant van de hardrock uit zal gaan. De energie van deze groep werkt in ieder geval aanstekelijk en ook de lichtshow draagt als ondersteuning zeker bij aan het idee dat het hier om een serieuze groep gaat die nog veel van zich zal laten horen.
Wie heeft dat nog meer? Dat je muziek hoort en het dan later niet meer terug kunt vinden. Mij kan dat soms jaren bezig houden. Zo moest ik helemaal naar Orlando reizen om via een hotelbediende die me in een busje weg bracht te horen dat de oude song, waarin Marvin (Gaye) en Jacky (Wilson) genoemd worden, ?Nightshift? van de Commodores was. Toen wist ik het natuurlijk wel weer. Marvin Gaye was op de autoradio en zo kwam het ter sprake.
Naarmate je iets meer weet kom je vooral ook met behulp van Google verder. Zo kon ik pas onlangs meer info vinden over een zeer obscure versie van
?A Good Year For the Roses?. Jaren geleden hoorde ik deze geschifte versie van de klassieker die me bijzonder fascineerde. Onlangs kwam ik bij het opruimen een notitie tegen van jaren terug waarop de titel stond, plus het vluchtig opgevangen ?Dino? en ?White Trash?.
Googelen bracht me bij de uitvoerende Amerikaan ?Dino Lee? en het album ?King of the White Trash?. Dino heeft in de tussenliggende tijd een complete gedaante- en identiteitswisseling doorgemaakt en gaat nu door het leven als de goochelende crooner Mr. Fabulous. Een citaat:
Nowadays he?s sauntering around Austin as lounge crooner Mr. Fabulous, but in the 80?s, Dino Lee was a crazed Elvis-meets James Brown sleazeabilly mutant with a 9 piece band of Nazi zombies. ?King of White Trash? was his definitive album of that era, a wild mix of Tex Mex, soul, swing, punk, and high octane rock and roll.
Helaas heb ik het MP3-tje van deze obscure uitvoering van A Good Year for the Roses nog niet op het internet kunnen vinden. Wel zou ik misschien alsnog de CD kunnen bestellen bij het eveneens obscure Franse!?!
New Rose Records., die vreemd genoeg ook iets te maken schijnen te hebben met Alex Chilton en Roky Erickson. Of... wie weet is er nog iemand die dit leest die een tip heeft en meer van deze super ?Roses? uitvoering weet?
Een prachtige avond aan zee, een zonsondergang, schitterende klassieke muziek en in de verte een schip dat voor anker ligt ...
Zo luid de wervende tekst op de site van
Concert by the Sea.
Het ziet er nog redelijk uit als wij op weg gaan naar Scheveningen waar tussen het Kurhaus en het strand op de boulevard het jaarlijkse concert zal plaats vinden. Paul van Vliet als gastheer en gastsolist, samen met Trijntje Oosterhuis en verder Alessandro Safina begeleid door het Residentie Orkest, dat het openluchtconcert af zou gaan sluiten met de filmmuziek van Star Wars. Aansluitend zal er rond 23.00 uur een spetterend vuurwerkspektakel plaats vinden.
We zijn aan de vroege kant en fotograferen nog wat mooie luchten boven de zee en andere typische boulevardobjecten en -tafereeltjes. We moeten ook nog wat eten en met onze meegebrachte Blokker-klapstoeltjes banen we ons een weg tussen de rieten stoelen van een terras. De vis wordt duur betaald hier en de service is ook niet wat het zou kunnen zijn. De ober vraagt nog wel belangstellend, terwijl hij naar onze klapstoeltjes kijkt, of we voor het vuurwerk komen. We komen vooral voor het concert antwoorden we maar vuurwerk is op zich ook niet verkeerd. Dat is dan maar goed, aldus de ober, want het vuurwerk zal niet door gaan vanwege de harde wind.
Bij het podium aangekomen, manouvreren we onze stoeltjes handig naar een strategische plaats. Er is op dat moment nog een fanfare aktief, die tussen de opdringende menigte nog hun routine willen doen, door op dezelfde plaats door elkaar heen en weer te marcheren. Op het podium installeren orkestleden zich met hun instrumenten. Als even later Paul van Vliet in rokkostuum op het podium verschijnt en het publiek toespreekt, denken we nog dat het om een grap gaat als hij zegt dat het concert niet door gaat. Er zou zwaar weer op komst zijn en de risico's vanwege een scheur in de transparante podiumtent zouden te groot zijn voor het orkest. Maar niet getreurd ?het vuurwerk zou beslist wél door gaan?. Er volgt nog een slappe variatie op een van zijn bekende 'Mannen' act, het publiek applaudiseert en laat het debacle gelaten over zich heen gaan. We blijven nog wat hangen om te fotograferen en besluiten te blijven voor het vuurwerk. Het waait stevig en er vallen een paar druppels. De boulevard is binnen een mum ?mensvrij? en een echte wolkbreuk barst los.
Wij proberen te schuilen onder een overstekend randje van een parasol die achter de windschermen van een terras staat. Alle droge plekjes zijn bezet. Het gaat harder en harder regenen. Het water kolkt met ongelooflijk grote hoeveelheden van het grote halfronde podiumdak af. De boulevard verandert in een rivier en inmiddels onder een andere parasol met ingebouwde verwarming proberen we onze voeten droog te houden. Het is ons duidelijk dat het beloofde vuurwerk inmiddels vervangen is door dit spetterende vuurwerk van de natuur compleet met een flitsende lichtshow. Terwijl we koffie drinken proberen we dit verschijnsel in de inmiddels donkere omgeving vast te leggen.
Het levert een paar leuke foto?s op en we zijn weer een ervaring rijker. Met natte voeten en rillend van de natte kleren ?zwemmen? we terug naar de auto. En toch..., zeggen we tegen elkaar, is dit beter dan thuis voor de buis hangen.
Ik heb eergisteren de CD van Wende (Snijders) binnengekregen: Quand tu dors. Allemaal franse chansons - eigen composities en klassiekers - die met grote bevlogenheid en passie worden gezongen. Luister zelf even naar dit
MP3-tje, dan weet je wat ik bedoel. Wende heeft al een goede reputatie opgebouwd in korte tijd met fans als Paul de Leeuw, Barend & Van Dorp en een CD-presentatie in Panama heeft zij niet de minsten onder haar publiek. In september start zij haar theatertournee waarover meer op
haar website. Een aanrader, deze CD waarbij zowel bekende nummers als onbekende composities op een fantastische manier worden gezongen met uitstekende begeleiding.
Wat een neppert deze dvd. 'PinkPop, The Vintage years 1970-1974' Hij bestaat voornamelijk uit vage amateurbeelden met daarachter muziek geplakt (of anders om). Sfeerbeelden, maar geen beelden die bij de muziek hoort die uit je speakers komt. Op een enkele uitzondering na zie je met een beetje geluk nog een schimmige foto voorbij schieten van Fairport Convention, Captain Beefheart, Wishbone Ash of Cockney Rebel. Ik kon er mijn aandacht niet echt meer bij houden maar ik zag vanuit mijn ooghoeken slechts een paar 'echte' live fragmenten van Rory Gallager. Zelfs met de AH aanbieding; 500 airmiles + Euro 12.50 vind ik dit te duur betaald, Tenzij je natuurlijk een hardcore Pinkpop fan bent, er zelf bij bent geweest, of het idee hebt nog oude bekenden tegen te komen op de amateurbeelden.
Eigenlijk was Morrissey niet zo zeer weg maar miste ik wel de groep die vooral door hem bepaald werd 'The Smiths'. Dit voornamelijk door zijn scherpe teksten, verrassende melodie-wendingen, zijn aparte stem en eigenzinnige voordracht. Dat alles is weer terug te vinden op zijn nieuwe CD: 'You are the Quarry'. Herinneringen aan the Smiths herleven weer al moet ik de kanttekening maken dat het allemaal wel wat milder is geworden. Ik zag hem de laatste tijd al steeds voorbij komen in verschillende BBC programma's. Dankzij een linktip van Bob van 'Mijn Kop Thee' naar de VPRO site 'Luisterpaal' is zijn laatste CD on-line te beluisteren. Fantastische site trouwens want er zijn heel wat goede CD's op een simpele manier toegankelijk gemaakt. Klik op bovenstaand plaatje om er heen te gaan.
Zit nu om te katten en naar PinkPop te kijken.
Zojuist Franz Ferdinand en nu Black Eyed Peas
|
|
