Diana Krall in het Concertgebouw Amsterdam
Tijdens het eten vooraf bij het aangrenzende Keyzer (daarover in een later logje meer) toverde iemand een uitgeknipt artikel uit zijn zak over het optreden van Diana Krall in 2000 in de Meervaart in Amsterdam. De journalist destijds voorspelde Diana een grote toekomst en hij heeft gelijk gehad want het gaat zeer goed met Diana. Ze trekt overal uitverkochte zalen, is niet lang geleden getrouwd met Elvis Costello (die volgens haar zeggen nu in Australie zit) en haar CD's en DVD's vliegen de winkel uit. Nu blijkt er wel een kanttekening te plaatsen te zijn bij het feit dat haar concert in het Concertgebouw al uitverkocht was voordat het goed en wel bekendgemaakt werd. De kaarten voor het concert waren opgenomen in het Jazz Abonnement dus zeker de helft van de zaal werd gevuld met abonnementhouders terwijl veel echte fans achter het net visten. Met veel moeite konden wij nog een aantal slecht-zicht-kaartjes bemachtigen en dat nog alleen doordat ik contact had opgenomen met haar platenlabel Verve Records, haar management en haar tourpromotor. Omdat ik een Photo Pass had zat ik aanvankelijk met de camera in aanslag tussen andere fotografen op mijn hurken in het middenpad. Zou Diana met haar band van de hoge trap neerdalen zoals klassieke muziek coryfeeen dat doen? Welnee! voorgegaan door haar drie bandleden, kwam zij gewoon op via het trapje aan de zijkant. Diana droeg een merkwaardige jurk, die noch mooi noch flatteus was (klik foto) en leek zeer gespannen. Het eerste instrumentale nummer klonk ook een beetje als een worsteling en zij verborg haar gezicht achter haar haren. Dat was vrij snel over en zij begon tussen de nummers door wat te vertellen en contact te maken met het publiek. Haar zeer aparte stem die hard en schel kan klinken werd weer de fluweelzachte sound die zo prachtig is. Het fotograferen was alleen toegestaan tijdens de eerste nummers dus ik zocht Mieke en onze vrienden weer op. Mieke had inmiddels twee betere plaatsen ontdekt die leeggevallen waren doordat een stel abonnementhouders die blijkbaar iets anders hadden verwacht, vertrokken waren. Diana en haar vaste band speelden zeer precies en heel subtiel en wisten al snel het intieme sfeertje te bereiken dat haar DVD live in Paris zo kenmerkt. Haar begeleiders Anthony Wilson op gitaar, Robert Hurst op contrabas en Peter Erskine op drums zijn grootheden uit de jazz-scene en dat was te merken! Diana staat er om bekend dat ze met haar zang pianospel en interpretatie, stoffige klassieke jazz-standards weer fris kan laten klinken, maar die waren op 'The Devil May Care', iets van Gershwin en een zeer aparte vertolking van 'At the sunny side of the street' na wat minder vertegenwoordigd. Wel zong ze nogal wat werk van haar echtgenoot Elvis waaronder uiteraard 'Almost Blue' en door haar bewerkte nummers van Tom Waits (Temptation) en Joni Mitchel (helaas niet 'A case of you'). Als toegift speelde zij het schitterende 'Departure Bay' van haar laatste CD 'The Girl in the Other Room'. Meer toegiften zaten er kennelijk niet in, maar dat lag in ieder geval niet aan ons enthousiasme. foto's: Hans Speekenbrink
Leuke foto Hans! Heb je de basist in aktie ook nog kunnen schieten?