De eerste voorstelling die we afgelopen avond op De Parade in Utrecht zagen was Bedankt lieve ouders, volgens de tekst op de affiche een absurd gezinsdrama. En dat was het. De Paardenkathedraal was vorig jaar ook al één van de toppers en daardoor een zekere garantie voor kwaliteit.

We zaten bijna bovenop het podium dat vernuftig open scharnierde. Het fictieve gezin dat dan zichtbaar wordt bestaat uit vader, moeder en twee zoons. Moeder doet in eerste instantie het woord met een vrij hoog stemmetje. Vader wordt te kakken gezet omdat hij zoveel bier drinkt. Na iedere zin zegt moeder: ?en drink niet zoveel?. Nadat moeder door een kamerdeur het podium verlaat (naar oom Henk met wie zij een relatie heeft) gaat alles door elkaar lopen. Vader doet met het hoge stemmetje moeder na, maar gedurende het stuk nemen zowel vader als de zoons om beurten de rollen van vader en moeder voor hun rekening. Een surrealistisch gegeven. Vader spreekt afhankelijk van de plaats waar hij zich bevindt ook verschillende dialecten, waaronder 'zwaar' brabants. Dit alles maakt het stuk heel gelaagd. Ook teksten lopen door elkaar en er wordt veel en uitstekend gezongen.
Het decor is zeer goed verzorgd met foto?s van het gezin en alles inclusief de kostuums, de schoenen, de (dag)boeken, de etiketten van de bierflesjes en de waxinelichtjes zijn uitgevoerd in een variatie op Delfts blauw. Een leuke vondst is dat de beide zoons, zoals het uitkomt, om beurten keyboard spelen en dat het tweede keyboard plotseling tevoorschijn komt door een deel van het tafelblad weg te klappen. De Paardenkathedraal blijft verbazen door hun kwalitatieve, verrassend en originele aanpak, uitstekend acteerwerk, tot in de details verzorgd decor en licht, inventieve teksten, uitmuntende zang en een zelf gespeelde muzikale omlijsting. Een aanrader!