Vrijdagochtend was ik met studiegenote S. in het Huis van Bewaring voor Mannen in Almere. Zij is daar lid van de klachtencommissie waar gedetineerden hun beklag kunnen doen als zij menen verkeerd behandeld te worden of klachten van welke aard dan ook hebben. S was nu 'commissaris van de maand', dat is het commissielid dat met de klagers spreekt over de klacht en daarom wekelijks het HvB bezoekt. De klager wordt in de gelegenheid gesteld zijn klacht toe te lichten en bekeken wordt of bemiddeling mogelijk is.

Het HvB ligt in Almere buiten, een godvergeten eind van de bewoonde wereld en biedt zowel van buiten als van binnen een vrij troosteloze aanblik. Met gekleurde tegeltjes is nog wel geprobeerd het wat op te leuken maar het blijft een badkamerachtige steriliteit.

Er lag een stapeltje klachten te wachten op S. Zeven van de tien waren van één en dezelfde persoon. Hij klaagde ondermeer over het eten, medicijnen die hij wel of niet kreeg, bejegening door de bewaarders en bedorven yoghurt. Met hem zou geen gesprek gevoerd worden maar zijn verhaal werd direct doorgeleid naar de commissiezitting.

Met twee mensen werd wel een gesprek gevoerd. Beiden waren jong, onder de twintig jaar. De eerste jongen een heleboel boodschappen gekregen die hij niet besteld had, het wèl opgegeten (en er van genoten) en was nu verontwaardigd omdat zijn conto een negatief saldo vertoonde en de genuttigde boodschappen in rekening waren gebracht. De tweede jongen was iemand die klaagde omdat de keuken, waar gedetineerden eventueel zelf eten kunnen maken, gesloten was omdat één van de gedetineerden de kookplaat kapot had gemaakt. Deze laatste klacht werd ingetrokken; er was inmiddels een nieuwe plaat. Van de eerste klacht wordt onderzocht hoe de procedure is van de boodschappen.

We waren vrij snel klaar. Nog even wat administratieve rompslomp afwikkelen en we konden weer gaan. Het was moordend heet in het gebouw en uit het raam kijken zag ik groepen jongens voetballen op de luchtplaats Hoewel dat een vrij normaal beeld was straalde het iets naargeestigs uit dat die jongens zich met een bal in de moordende hitte in het zweet aan het werken waren. Ik was blij toen ik buiten stond en wij in mijn cabriootje met dakje open onze vrijheid tegemoet konden rijden.