Gisterenavond laat was ik terug van 10 dagen Avatarkursus in Nunspeet. Moe maar zeer voldaan landde ik weer in Driebergen en kon ik even weer wennen aan hoe het in het dagelijks leven allemaal reilt en zeilt. Diegenen die vaker langs komen op onze weblog hebben mij al eens eerder over Avatar gehoord maar diegenen die nu allemaal vragend beginnen te kijken kunnen hier meer over Avatar te weten komen.

Mijn kursist liep gisterenmiddag - na negen dagen werken - als een gelukkig man de deur uit van Dennenhoeve en verheugde zich op het weerzien met zijn gezin om met ze te delen wat er voor hem allemaal veranderd is. Hij had na veertig jaar ervaren dat hij weer contact kon krijgen met zijn gevoel, iets dat hij op jonge leeftijd was kwijt geraakt. Ook anderen die weg gingen, deden dat met een stralende en tevreden glimlach op het gezicht. Veel omhelzingen, bedankjes en afscheid nemen. Ontroerende momenten ook als mensen de balans opmaakten van wat het ze allemaal had gebracht en hoe ze zich versterkt voelden om het leven aan te kunnen. Ook fantastisch trouwens om in een team van Avatarmasters te kunnen bijdragen aan al deze ervaringen (en jammer voor Hans dat hij er deze keer niet bij was als Master). Maar een van de mooiste dingen vond ik toch wel het jonge stel (een man en een vrouw zwanger van hun eerste kindje) dat samen op de kursus was. Niet alleen is het geweldig om voor jezelf te ervaren dat je bron bent over je eigen creaties maar ook om op die manier een kind op de wereld te zetten en er bij stil te staan als aanstaande ouders hoe je de best mogelijke "coach" kunt zijn voor je kind dat straks geboren gaat worden. Vind je dat nu niet een mooie kerstgedachte?