Obsession

Vroeger toen ik nog rookte had ik het met mijn sigaretten. Ik ging nergens heen zonder mijn sigaretten en aansteker. Altijd als ik de deur uitging dacht ik na over of ik wel voldoende sigaretten had en het sigarettenmanagement nam een groot deel van mijn aandacht in beslag. Een obsessie, echt. Al die gefixeerde aandacht is vrij gekomen sinds ik gestopt ben met roken jaren geleden.
Maar als ik - zoals nu - de griep heb en mijn slijmvliezen allemaal meedoen dan voel ik weer iets van een soortgelijke obsessie opkomen maar nu voor zakdoeken. Om de haverklap overvalt me namelijk volkomen onaangekondigd een niesaanval en dat kan van alles met zich meebrengen. Het is beslist in zo'n staat niet verantwoord ook maar een minuut zonder zakdoek door het leven te gaan. Dus zelfs naar het toilet gaan de zakdoeken mee. Ik heb gisteren een nieuwe voorraad gekocht (met en zonder balsam) dus ik kan er weer even tegen.
Overigens heb ik een keer in een vergadering mijn bril geprobeerd te poetsen met zo'n balsamzakdoek. Ik was zelf aan het woord dus deed dat poetsen er bij en het werd maar niet beter. Hoe harder ik poetste, hoe viezer mijn bril werd. Tot ik er achter kwam dat ik zo'n zacht-voor-je-neus-zakdoekje had gepakt voor mijn bril.


Heb je nog niet zo’n obsessie-gevoel voor je fototoestel dan?