De film 'What the bleep do we know' is een rage in America. Wij zagen hem afgelopen avond een week vóór de premiere dankzij ons Avatarnetwerk. (Mieke en ik zijn beide Avatar-Master) De film sluit vrijwel naadloos aan bij het gedachtegoed van Avatar in de zin dat je niet alleen je eigen werkelijkheid creëert maar hem ook volledig naar je hand kunt zetten. De invalshoek van de film is echter een geheel andere namelijk die van de quantum-fysica (de fysica van de mogelijkheden). Zien we de dingen die we waarnemen met onze ogen of met onze hersenen? Ergens aan denken geeft dezelfde reactie in de hersenen als iets zien. Wie nu denk dat het een erg zware technische verhandeling is heeft het mis. Het is het verhaal van Amanda, gespeeld door dove actrice en Oscar winnares Marlee Matlin (Children of a Lesser God) die in de film fotografe is en gevraagd wordt een huwelijks reportage te fotograferen. Zij heeft negatieve ervaringen met het huwelijk - ze moet fotograferen in het kerkje waar zij notabene zelf ook getrouwd is - en met mannen in het algemeen. Haar baas weet haar ertoe te bewegen om de job toch te doen zonder vooringenomenheid. Amanda heeft een aantal realisaties waardoor ze van slachtoffer van haar situatie verandert in iemand die haar eigen welzijn creëert. Fotografie is daarbij natuurlijk een mooie metafoor voor de beelden die in je hersenen al dan niet bewust worden opgeslagen. Dat werd in de film dan ook goed uitgewerkt.
De film is daarnaast ook een soort documentaire waarin een aantal wetenschappers aan het woord komen die ondermeer uitleggen dat materie uit moleculen bestaat en die weer voornamelijk uit vacuum (dus niks!?!?) en dat een voorwerp gelijktijdig op meerdere plaatsen tegelijk aanwezig kan zijn en verschillend waargenomen kan worden. Een groot aantal spirituele levenslessen komen voorbij voor degenen die daar open voor staan. Voor sommigen bekende materie voor anderen volslagen nieuw. Bijvoorbeeld dat er geen goed of slecht is maar in plaats daarvan ervaringen die wel bijdragen aan persoonlijke groei en ervaringen die dat niet doen. Over het gegeven dat 'God' of het goddelijke geen identiteit buiten jezelf is maar binnen jezelf. Over het gegeven dat alles en iedereen met elkaar verbonden is. Een van de wetenschappers die veel indruk maakt is Dr. Joe Dispenza, die uitlegt hoe hij zijn zelf-bepaalde-dag creëert. Ook het werk van een Japanse onderzoeker Dr. Emoto, die het effect van positieve en negatieve gedachten op water kristallen onderzocht heeft is indrukwekkend. Vooral als je beseft dat het lichaam voor 80% uit water bestaat.
De film staat verder bol van de animaties, waarvan sommigen echt to-the-point zijn en anderen weer een mislukte poging om het mystieke en onverklaarbare duidelijk te maken. Al met al een indrukwekkende film, die moeilijk in een recensie te vatten is en zeer de moeite waard is voor wie er aan toe is.