Bas-Oha
De foto maakte ik onlangs bij de entree van het gloednieuwe Muziekgebouw aan 't IJ.
Regen en tegelijkertijd een zich woest en fel
daardoorheen vechtende zon: ?Kermis in de hel?
noemden wij dat. Maar dan is het nu verdriet
in de hemel: zon in nevel, je weet niet wat je ziet.
Natuurlijk was verdriet altijd al half opgewekt
het is wat vrijkomt en weggaat, oud zeer,
vochtigheid die uit de dingen trekt.
En dan zeker verdriet in de hemel, heimwee
omdat alles zo eeuwig is. Heimwee naar nu.
Alles wordt er wakker van, wil nog eens heel hevig zijn,
en dan voorbij. Het scherpstellen van de pijn.
Flash. Genadeloos geluk. En de genade van vergeten
en vergelen. Licht heeft de kleur van
naar het licht geheven witte wijn.
Herman de Coninck
Ook Mieke weer dank voor je mooi gevonden gedicht