klik foto voor vergrotingWie Fleurine nog niet kent.. Zij behoort samen met de andere twee F-en Francien (van Tuinen) en Fay (Claassen) tot de top van de Nederlandse Jazz vocalisten. Zij is getrouwd met meester pianist Brad Mehldau en zij hebben twee kinderen, waarvan de jongste enkele weken oud. Zij hebben ieder een eigen carrière en het is uniek dat ze samen op het podium van het Concertgebouw in het kader van de Robeco Zomer Concerten stonden. Voor de pauze was Fleurine te zien met haar vaste begeleidingsband, bestaande uit Jesse van Ruller gitaar, Johan Plomp bas en Sebastiaan Kaptein drums. Dezelfde bezetting waarmee zij vorig jaar November optrad in het Beauforthuis. Het was een feest der herkenning. veel werk van haar laatste CD Fire aangevuld met waar zij zo goed in is, zwoele, jazzy, Braziliaanse nummers. In mijn recensie van vorig jaar vroeg ik me nog af hoe zij die eigen songs in het Portugees schrijft. Deze avond verklapte zij, dat zij daarbij een beroep kan doen op vriendin en collega zangeres Lilian Vieira van Zuco 103. Als speciale gast was José Lopretti op melodica uitgenodigd, Een instrument dat oogt als speelgoed, maar waaruit hij bij benadering het geluid van een heuse bandoneon wist te toveren.
klik foto voor vergrotingNa de pauze nemen in wisselende bezettingen ook het Gustav Klimt String Quartet en als hoogtepunt de man die niet zo vaak op Nederlandse podia te bewonderen is pianist Brad Mehldau plaats op het podium. Brad staat bekend als een perfectionist die leeft met de piano. Zijn gehoor is zo scherp dat hij de kleinste afwijkingen en storingen hoort. Tijdens de sound-check vroeg Fleurine mij vooral alleen te fotograferen als drums en bas meedoen, omdat Brad door de klik van de camera uit zijn concentratie kan raken. Behalve op filmpjes en op CD had ik hem nog niet eerder live horen spelen. Het is opvallend hoe goed het pianospel van Brad en de zang van Fleurine bij elkaar passen. Als hun huwelijk net zo harmonisch is, gaan ze nog vele gelukkige jaren tegemoet!
'You must believe in spring' van Michel Legrand werd door Fleurine in de originele taal het Frans gezongen. Het pianospel van Brad is harmonisch, virtuoos, en inventief en ondanks de vele accenten en tegenritmes heel vloeiend en natuurlijk. Zijn Lyrische stijl is verwant aan die van Bill Evans.
Meer Jazz (en andere) foto's zijn hier te bekijken