Samen met een medestudent hebt ik begin deze week een interview gehouden met een crimineel. Ik schreef al eerder dat dit een opdracht is voor het vak criminologie dat ik op dit moment volg. Het was een heel boeiend gesprek waarin onze gesprekspartner openhartig sprak over alles wat hij heeft meegemaakt, het gezin waarin hij opgroeide en de omstandigheden die tot zijn daden hebben geleid.
Het interessante aan zo'n gesprek is dat je, ook doordat je oprecht geïnteresseerd bent in wat iemand nou bewogen heeft of hoe het allemaal zo kon gaan, geen oordeel over wat iemand op zijn kerfstok heeft. Het is gewoon zoals het is. De man die wij spraken heeft nu zijn straf er op zitten en is opnieuw begonnen. Iedere dag opnieuw maakt hij de keuze omdat te doen omdat het moeilijk voor hem blijft om niet in oude patronen en gewoontes terug te vallen. Het helpt hem daarbij enorm dat hij werk heeft dat hij leuk vindt en collega's die hem waarderen voor het werk dat hij aflevert.
Ik vond het echt geweldig dat hij zo openhartig zijn levensverhaal wilde vertellen en met ons wilde praten over het delict dat hij gepleegd heeft. Te meer omdat het hem zichtbaar veel kostte om het allemaal onder woorden te brengen en hij achteraf echt helemaal uitgeput was. Dank je wel Mr. X!
De foto werd gemaakt door mijn neef en toont een cel in het beruchte Alcatraz waar mijn zus en haar gezin afgelopen zomer een bezoek brachten.