Het trauma van de nepvlechten
Mannen vragen zich over het algemeen af waarom vrouwen hun haar verven. Waarom ze niet tevreden zijn met hun eigen kleur. Ook in mijn vorige logje kwam die vraag naar voren. Daarom maar eens even een tipje van de sluier...
Vrouwen verven hun haar om dezelfde reden waarom ze nieuwe make-up kopen of andere kleren, af en toe eens naar de schoonheidsspecialiste gaan of hun haar laten knippen. Omdat ze er leuk uit willen zien en af en toe eens wat anders willen. Maar in mijn geval speelt er ook nog wel een klein jeugdtrauma mee.
In de zesde klas van de lagere school bestond de vereniging waarvan onze school deel uitmaakte 50 jaar. Ter ere daarvan verzorgden de zesde klassen van alle scholen een gezamenlijk optreden in het plaatselijke theater. Wij zouden met onze klas liedjes zingen van vroeger en van nu. Voor die van vroeger moesten we allemaal vlechten hebben, echt of nep. Veel kinderen uit mijn klas hadden lang haar maar ik niet. Mijn haar krulde te veel en ik mocht mijn haar niet laten groeien van mijn moeder omdat het dan zo'n enorme bos werd. Dus ik moest nepvlechten.
Sommige ouders maakten zich met een Jantje van Leiden van zo'n opdracht af maar niet mijn ouders. Met verve werd gezocht naar passende goede oplossingen voor het vlechtenvraagstuk. Er werden experimenten gedaan met wol en raffia maar die konden allemaal de toets der kritiek niet doorstaan. Gelukkig ontdekte mijn vader een stuk oud springtouw van ons in de schuur. Dat werd met engelengeduld helemaal uitgeplozen, in strengen neergelegd en tot twee perfect vlechten ineen gevlochten. Ze hadden echt de dikte en het uiterlijk van echte vlechten zij het dan dat ze wat stugger aanvoelden. Maar het traumatische gedeelte was dat, toen ik ze eenmaal op mijn hoofd had bevestigd, iedereen dacht dat het mijn eigen vlechten waren. Arrgh, mijn haar had de kleur van uitgeplozen touw!!! Ik kan jullie verzekeren dat zo'n ontdekking op je 12e nou niet bepaald goed is voor je zelfvertrouwen qua haar. Voeg daarbij dat in die tijd het lange sluike haar in was en ik gezegend was met korte krullen en je begrijpt hoe ik me voelde.
Dus als het gaat om mijn haarkleur dan laat ik het graag aan de kapper over om er een iets levendiger tintje van te maken dan het van nature heeft. Ik denk dat ik daarmee door ga tot ik grijs ben. Nou maar hopen dat het een mooie kleur grijs wordt en niet van dat gelige want dan moet ik helaas doorgaan met verven.
Mijn grijs dus. Dat begon toen ik 18 was. Maar ik kan het niet verven want dan valt het uit. Aan mij vraagt dus iedereen waarom ik het niet verf, want grijs haar op je 40ste dat vinden mensen pas erg!